Oxodil Combo: skład i postać farmaceutyczna
Oxodil Combo to lek złożony do inhalacji, zawierający dwie substancje czynne: budezonid i formoterolu fumaranu dwuwodny. Występuje w dwóch dawkach, a sama dawka jest podawana na dwa sposoby. Dawka dostarczona to ilość substancji, która faktycznie dociera do dróg oddechowych podczas wdechu; dawka odmierzona to ilość leku w blistrze przed użyciem i jest ona zawsze nieco większa.
| Dawka | Dawka dostarczona: budezonid / formoterolu fumaranu dwuwodny | Dawka odmierzona: budezonid / formoterolu fumaranu dwuwodny |
|---|---|---|
| 160 µg + 4,5 µg | 160 µg / 4,5 µg | 194,7 µg / 6,1 µg |
| 320 µg + 9 µg | 320 µg / 9 µg | 346,3 µg / 10,8 µg |
Wśród substancji pomocniczych lek zawiera laktozę — 4,2 mg na dawkę dostarczoną. Taka ilość zazwyczaj nie powoduje problemów u osób z nietolerancją laktozy, jednak laktoza zawiera niewielkie ilości białek mleka, które mogą wywoływać reakcje alergiczne.
Jak działa Oxodil Combo
Dwie substancje czynne leku mają odmienny mechanizm działania i działają addytywnie: ich efekty sumują się, zmniejszając liczbę zaostrzeń astmy. Budezonid to glikokortykosteroid, który po podaniu wziewnym wywiera zależne od dawki działanie przeciwzapalne w drogach oddechowych, dzięki czemu objawy astmy słabną, a zaostrzenia występują rzadziej; przy tym powoduje słabsze działania niepożądane niż kortykosteroidy o działaniu ogólnoustrojowym. Dokładny mechanizm przeciwzapalnego działania glikokortykosteroidów nie jest znany.
Formoterol jest wybiórczym agonistą receptorów β2-adrenergicznych: po inhalacji wywołuje szybkie i długotrwałe rozluźnienie mięśni gładkich oskrzeli u pacjentów z odwracalnym zwężeniem dróg oddechowych. Działanie rozszerzające oskrzela jest zależne od dawki, rozpoczyna się w ciągu 1–3 minut i po inhalacji jednej dawki utrzymuje się przez co najmniej 12 godzin. Połączenie szybkiego początku działania z długim czasem jego trwania pozwala stosować tę kombinację nie tylko jako leczenie podtrzymujące, ale także jako lek doraźny.
Wskazania do stosowania
Pierwszym wskazaniem jest regularne leczenie astmy oskrzelowej, gdy pacjent wymaga terapii skojarzonej wziewnym kortykosteroidem i długo działającym agonistą receptorów β2-adrenergicznych: albo gdy kortykosteroidy stosowane razem z krótkodziałającymi agonistami β2 przyjmowanymi w razie potrzeby nie zapewniają wystarczającej kontroli objawów, albo gdy kontrolę zapewnia jednoczesne stosowanie obu klas leków. Dawka 160 µg + 4,5 µg jest przeznaczona dla dorosłych i młodzieży w wieku 12 lat i starszej, dawka 320 µg + 9 µg — dla dorosłych i młodzieży w wieku 12–17 lat.
Drugim wskazaniem jest objawowe leczenie przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP) u dorosłych w wieku 18 lat i starszych. Warunki są tu bardziej restrykcyjne: natężona objętość wydechowa pierwszosekundowa (FEV1) po przyjęciu leku rozszerzającego oskrzela musi być mniejsza niż 70% wartości należnej, a w wywiadzie muszą występować zaostrzenia mimo systematycznego leczenia lekami rozszerzającymi oskrzela.
Sposób stosowania i dawkowanie
Lek nie jest przeznaczony do rozpoczynania leczenia astmy. Dawka jest dobierana indywidualnie, zależnie od ciężkości choroby, z dążeniem do najmniejszej, która zapewnia skuteczną kontrolę objawów, a lekarz regularnie ocenia, czy dawka pozostaje optymalna. Ze względu na brak danych lek nie jest zalecany dzieciom poniżej 12 lat. Brak jest szczególnych zaleceń dla osób w podeszłym wieku, nie ma też danych dotyczących stosowania u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i nerek, jednak w ciężkiej marskości wątroby można oczekiwać nasilenia działania obu substancji czynnych. Technikę inhalacji należy pacjentowi pokazać i regularnie ją kontrolować: wydech wykonuje się z dala od ustnika, następnie szczelnie obejmuje się ustnik wargami, wykonuje możliwie najgłębszy wdech przez usta i wstrzymuje oddech na 5–10 sekund. Po każdej dawce podtrzymującej należy wypłukać jamę ustną wodą i ją wypluć, aby zmniejszyć ryzyko zakażenia grzybiczego jamy ustnej i chrypki.
Leczenie podtrzymujące
| Dawka | Astma | POChP, dorośli |
|---|---|---|
| 160 µg + 4,5 µg | dorośli i młodzież 12–17 lat: 1–2 inhalacje 2 razy na dobę; u dorosłych w razie potrzeby do 4 inhalacji 2 razy na dobę | 2 inhalacje 2 razy na dobę |
| 320 µg + 9 µg | dorośli i młodzież 12–17 lat: 1 inhalacja 2 razy na dobę; u dorosłych w razie potrzeby do 2 inhalacji 2 razy na dobę | 1 inhalacja 2 razy na dobę |
Leczenie podtrzymujące i doraźne
Ten schemat jest możliwy tylko dla dawki 160 µg + 4,5 µg: pacjent przyjmuje lek codziennie jako leczenie podtrzymujące, a dodatkowo w razie potrzeby, w odpowiedzi na pojawiające się objawy. U dorosłych i młodzieży w wieku 12 lat i starszej dawka podtrzymująca wynosi 2 inhalacje na dobę — po jednej rano i wieczorem lub dwie jednorazowo; u niektórych pacjentów odpowiednie jest 2 inhalacje 2 razy na dobę. W przypadku wystąpienia objawów przyjmuje się 1 dodatkową inhalację, a jeśli po kilku minutach objawy nie ustąpią — jeszcze jedną, ale jednorazowo nie więcej niż 6. Zwykle nie ma potrzeby wykonywania więcej niż 8 inhalacji na dobę, choć przez ograniczony czas dopuszcza się do 12; przy zapotrzebowaniu ponad 8 inhalacji na dobę należy skontaktować się z lekarzem w celu ponownej oceny leczenia.
Przeciwwskazania
Jedynym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na substancje czynne lub na którąkolwiek substancję pomocniczą leku.
Lista jest krótka, ale nie oznacza to, że lek jest odpowiedni dla wszystkich: szereg stanów nie wyklucza całkowicie leczenia, ale wymaga ostrożności i nadzoru lekarskiego. Nie należy rozpoczynać leczenia podczas zaostrzenia choroby ani w czasie ostrego pogorszenia przebiegu astmy.
Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania
Leczenia nie wolno przerywać nagle: podczas odstawiania dawkę zmniejsza się stopniowo. Nagłe i narastające pogorszenie kontroli astmy lub POChP może stanowić zagrożenie życia, dlatego stan pacjenta należy pilnie ocenić i rozważyć intensywną terapię kortykosteroidami lub antybiotykami w razie zakażenia. Pacjent powinien stale mieć przy sobie lek doraźny do przerywania napadu i kontynuować przyjmowanie dawki podtrzymującej nawet przy braku objawów. Lek nie jest przeznaczony do zapobiegania objawom, na przykład przed wysiłkiem.
Podczas stosowania wszystkich wziewnych kortykosteroidów, zwłaszcza w dużych dawkach i długotrwale, mogą wystąpić ogólnoustrojowe działania niepożądane, choć ich ryzyko jest znacznie mniejsze niż w przypadku kortykosteroidów podawanych doustnie: zespół Cushinga i cechy cushingoidalne, zahamowanie czynności nadnerczy, zahamowanie wzrostu u dzieci i młodzieży, zmniejszenie mineralnej gęstości kości, zaćma i jaskra, a znacznie rzadziej — zaburzenia psychiczne i zmiany zachowania. Szybkie zmniejszenie dawki steroidów może wywołać ostry przełom nadnerczowy z utratą łaknienia, bólem brzucha, spadkiem masy ciała, zmęczeniem, nudnościami, wymiotami, zaburzeniami świadomości, drgawkami i hipoglikemią.
- ostrożność w nadczynności tarczycy, guzie chromochłonnym (pheochromocytoma), cukrzycy, nieleczonej hipokaliemii;
- ostrożność w kardiomiopatii przerostowej z zawężeniem drogi odpływu, idiopatycznym podzastawkowym zwężeniu aorty, ciężkim nadciśnieniu tętniczym, tętniaku, chorobie niedokrwiennej serca, tachyarytmii i ciężkiej niewydolności serca;
- ostrożność w wydłużeniu odstępu QTc, ponieważ sam formoterol może go wydłużać;
- czynna lub przebyta gruźlica płuc, zakażenia grzybicze i wirusowe dróg oddechowych — konieczność i dawkę kortykosteroidu należy ponownie ocenić;
- duże dawki agonistów β2 mogą wywoływać ciężką hipokaliemię: w niestabilnej i ciężkiej ostrej astmie należy kontrolować stężenie potasu w surowicy;
- w cukrzycy warto dodatkowo kontrolować stężenie glukozy;
- w przypadku niewyraźnego widzenia pacjenta należy skierować do okulisty — możliwe są zaćma, jaskra i centralna surowicza chorioretinopatia;
- u dzieci przewlekle leczonych należy regularnie kontrolować wzrost, a u pacjentów z POChP — ryzyko zapalenia płuc, które jest większe u palaczy, osób w podeszłym wieku, o niskim wskaźniku masy ciała i z ciężką POChP.
Interakcje z innymi lekami
Najistotniejsze interakcje dotyczą budezonidu i cytochromu CYP3A4. Silne inhibitory tego izoenzymu — ketokonazol, itrakonazol, worykonazol, pozakonazol, klarytromycyna, telitromycyna, nefazodon, kobicystat i inhibitory proteazy HIV — wyraźnie zwiększają stężenie budezonidu w osoczu, dlatego jednoczesnego stosowania należy unikać, a jeśli jest to niemożliwe — zachować możliwie jak najdłuższy odstęp między dawkami. Ketokonazol w dawce 200 mg na dobę zwiększał stężenie budezonidu podawanego doustnie około 6-krotnie, a przy odstępie 12 godzin — około 3-krotnie. Schemat leczenia podtrzymującego i doraźnego nie jest zalecany u pacjentów przyjmujących silne inhibitory CYP3A4.
- beta-adrenolityki, w tym w kroplach do oczu, osłabiają lub znoszą działanie formoterolu, dlatego ich łączenie jest dopuszczalne jedynie z bardzo istotnych wskazań;
- chinidyna, dyzopiramid, prokainamid, pochodne fenotiazyny, terfenadyna i trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne mogą wydłużać odstęp QTc i zwiększać ryzyko komorowych zaburzeń rytmu;
- lewodopa, lewotyroksyna, oksytocyna i alkohol zmniejszają tolerancję mięśnia sercowego na sympatykomimetyki β2;
- inhibitory MAO, a także furazolidon i prokarbazyna mogą zwiększać ciśnienie tętnicze;
- znieczulenie ogólne węglowodorami halogenowanymi zwiększa ryzyko arytmii;
- inne leki o działaniu β-adrenergicznym lub cholinolitycznym dają addytywny efekt rozszerzający oskrzela;
- hipokaliemia zwiększa ryzyko zaburzeń rytmu u pacjentów przyjmujących glikozydy nasercowe, a jej nasilenie powodują pochodne ksantyny, kortykosteroidy i leki moczopędne.
Ciąża i karmienie piersią
Brak klinicznych danych dotyczących stosowania skojarzenia budezonidu z formoterolu fumaranem u kobiet w ciąży. Dane dotyczące samego formoterolu są również niewystarczające; u zwierząt powodował on działania niepożądane przy bardzo dużej ogólnoustrojowej ekspozycji. Informacje dotyczące około 2000 kobiet, które stosowały budezonid wziewnie w czasie ciąży, nie wskazują na zwiększone ryzyko działania teratogennego. W badaniach na zwierzętach glikokortykosteroidy powodowały wady rozwojowe, jednak mało prawdopodobne jest, aby dane te miały istotne znaczenie przy zalecanych dawkach budezonidu. Lek stosuje się w ciąży jedynie wtedy, gdy korzyść przewyższa potencjalne ryzyko, i w najmniejszej skutecznej dawce.
Budezonid przenika do mleka kobiecego, ale w dawkach terapeutycznych nie powinien wpływać na dziecko karmione piersią. Nie wiadomo, czy formoterol przenika do mleka kobiecego. Stosowanie leku u kobiet karmiących piersią rozważa się jedynie wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa ryzyko dla dziecka. Brak danych dotyczących wpływu budezonidu na płodność.
Działania niepożądane
Ponieważ lek zawiera zarówno budezonid, jak i formoterol, mogą wystąpić te same działania niepożądane, co przy każdej z tych substancji z osobna; podczas ich jednoczesnego stosowania częstość nie zwiększała się. Najczęściej obserwuje się przewidywalne dla agonistów receptorów β2-adrenergicznych drżenie i kołatanie serca: są one słabo nasilone i zwykle ustępują po kilku dniach leczenia.
- często: kandydoza jamy ustnej i gardła, zapalenie płuc u pacjentów z POChP, ból głowy, drżenie, kołatanie serca;
- często: niewielkie podrażnienie gardła, kaszel, zaburzenia głosu, w tym chrypka;
- niezbyt często: agresja, nadpobudliwość psychoruchowa, niepokój, zaburzenia snu, zawroty głowy;
- niezbyt często: niewyraźne widzenie, tachykardia, nudności, skłonność do łatwego powstawania siniaków, skurcze mięśni;
- rzadko: natychmiastowe i opóźnione reakcje nadwrażliwości — wysypka, pokrzywka, świąd, zapalenie skóry, obrzęk naczynioruchowy, reakcja anafilaktyczna;
- rzadko: hipokaliemia, zaburzenia rytmu serca, skurcz oskrzeli;
- bardzo rzadko: zespół Cushinga, zahamowanie czynności nadnerczy, zahamowanie wzrostu, zmniejszenie mineralnej gęstości kości, hiperglikemia;
- bardzo rzadko: depresja i zmiany zachowania u dzieci, zaburzenia smaku, zaćma i jaskra, dławica piersiowa, wydłużenie odstępu QTc.
Odkładanie się leku w jamie ustnej i gardle prowadzi do kandydozy; płukanie jamy ustnej wodą po każdej dawce podtrzymującej ogranicza to ryzyko do minimum, a w przypadku wystąpienia pleśniawek jamę ustną należy płukać również po inhalacjach doraźnych. Bardzo rzadko, u mniej niż 1 osoby na 10 000, bezpośrednio po przyjęciu dawki występuje paradoksalny skurcz oskrzeli z nasileniem świszczącego oddechu i duszności: wymaga on natychmiastowego odstawienia leku i leczenia krótkodziałającym lekiem rozszerzającym oskrzela.
Przedawkowanie
Przedawkowanie formoterolu najprawdopodobniej powoduje typowe dla agonistów receptorów β2-adrenergicznych objawy: drżenie, ból głowy i kołatanie serca. Rzadko zgłaszano tachykardię, hiperglikemię, hipokaliemię, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenia rytmu serca, nudności i wymioty. W takich przypadkach może być wskazane leczenie podtrzymujące i objawowe.
Ostre przedawkowanie budezonidu, nawet przy bardzo dużych dawkach, nie powinno stanowić problemu klinicznego. Groźniejsze jest długotrwałe stosowanie zbyt dużych dawek: może ono prowadzić do ogólnoustrojowych działań glikokortykosteroidów — hiperkortyzolemii i zahamowania czynności nadnerczy. Jeśli z powodu przedawkowania formoterolu konieczne jest przerwanie przyjmowania leku, należy rozważyć leczenie samym wziewnym kortykosteroidem.
Jak uzyskać receptę na Oxodil Combo online
Do uzyskania recepty na Oxodil Combo konieczna jest konsultacja lekarska: lek nie jest przeznaczony do rozpoczynania leczenia astmy, występuje w dwóch dawkach o różnych schematach stosowania i wymaga ostrożności u pacjentów z chorobami serca, cukrzycą i nadczynnością tarczycy. Lekarz doprecyzuje rozpoznanie, stopień kontroli objawów, choroby współistniejące i stosowane leki.
Konsultacja online pozwala omówić te kwestie zdalnie, a w razie istnienia wskazań lekarz wystawia e-receptę, którą można zrealizować w wybranej aptece.
