Insulin Lispro Sanofi: skład i postać leku
W 1 ml roztworu znajduje się 100 jednostek insuliny lispro, co odpowiada 3,5 mg substancji; jeden wstrzykiwacz mieści 3 ml, czyli 300 jednostek. Insulina lispro występuje w dwóch mocach — 100 i 200 jednostek na mililitr — i ważny jest tu jeden szczegół: dawkę w obu przypadkach ustawia się w jednostkach, a okienko wstrzykiwacza pokazuje właśnie jednostki niezależnie od mocy. Przy zmianie mocy dawki nie przelicza się.
Lek podaje się podskórnie albo przez pompę do ciągłego wlewu podskórnego. Podanie domięśniowe jest możliwe, lecz niezalecane, a dożylne stosuje się w razie potrzeby — na przykład do kontroli glikemii w kwasicy ketonowej, w chorobach o ostrym przebiegu oraz podczas operacji i w okresie pooperacyjnym.
Jak działa Insulin Lispro Sanofi
Zasadniczym działaniem insuliny lispro jest regulowanie metabolizmu glukozy. Poza tym insuliny działają anabolicznie i antykatabolicznie, różnie w zależności od tkanki: w mięśniach nasila się synteza glikogenu, kwasów tłuszczowych, glicerolu i białek, rośnie wychwyt aminokwasów, a glikogenoliza, glukoneogeneza, ketogeneza, lipoliza, katabolizm białek i wydalanie aminokwasów przeciwnie — słabną.
W praktyce lispro różni się od rozpuszczalnej insuliny ludzkiej szybkością: zaczyna działać szybko, a działa krócej, od 2 do 5 godzin. Szybki początek utrzymuje się niezależnie od miejsca wstrzyknięcia i pozwala podawać lek w bardzo krótkim odstępie od posiłku. Ta sama cecha ma drugą stronę: jeśli wystąpi hipoglikemia, może pojawić się wcześniej po iniekcji niż przy ludzkiej insulinie rozpuszczalnej.
Wskazania do stosowania
Wskazanie sformułowano szeroko: leczenie cukrzycy u dorosłych i dzieci, którzy do utrzymania prawidłowej homeostazy glukozy wymagają insuliny. Osobno wymieniono zastosowanie do wstępnej stabilizacji cukrzycy.
U dzieci lek stosuje się zamiast insuliny rozpuszczalnej tylko wtedy, gdy szybki początek działania jest dla nich korzystny — na przykład ze względu na czas iniekcji w stosunku do pór posiłków. Jedyne przeciwwskazanie to nadwrażliwość na insulinę lispro lub którąkolwiek substancję pomocniczą.
Sposób stosowania i dawkowanie
Dawkę ustala lekarz indywidualnie, zgodnie z zapotrzebowaniem pacjenta. Insulinę lispro podaje się na krótko przed posiłkiem, a w razie potrzeby bezpośrednio po nim. Lek można stosować razem z insuliną długo działającą albo z doustnymi pochodnymi sulfonylomocznika, jeśli tak zalecił lekarz. Czas działania każdej insuliny zależy od wielkości dawki, miejsca wstrzyknięcia, ukrwienia, temperatury i aktywności fizycznej, a sam przebieg działania wyraźnie różni się między osobami, a nawet u jednej osoby w różnych sytuacjach.
Podskórnie podaje się w okolicę ramion, ud, pośladków lub brzucha, koniecznie zmieniając miejsca tak, by to samo było wykorzystywane nie częściej niż mniej więcej raz w miesiącu. Trzeba upewnić się, że lek nie trafia do naczynia krwionośnego, a miejsca wstrzyknięcia po iniekcji nie należy masować. Przy pompie nie każde urządzenie się nadaje: właściwe są tylko niektóre pompy insulinowe oznaczone symbolem CE, a przed rozpoczęciem wlewu sprawdza się instrukcję wytwórcy. W pompie insuliny lispro nie miesza się z żadną inną insuliną, a przy epizodzie hipoglikemii wlew przerywa się do czasu jego ustąpienia.
| Sytuacja | Co się uwzględnia |
|---|---|
| Pora podania | na krótko przed posiłkiem, w razie potrzeby zaraz po nim |
| Czas działania | 2-5 godzin, początek szybki |
| Miejsca wstrzyknięć | ramię, udo, pośladek, brzuch; to samo miejsce nie częściej niż raz w miesiącu |
| Zaburzenia czynności nerek | zapotrzebowanie na insulinę może się zmniejszyć |
| Zaburzenia czynności wątroby | zapotrzebowanie może się zmniejszyć, ale przy przewlekłych chorobach wątroby oporność na insulinę bywa większa |
| Pompa | tylko zgodne urządzenia z oznaczeniem CE, bez mieszania z innymi insulinami |
| Awaria pompy lub niedrożność zestawu | możliwy gwałtowny wzrost glukozy, postępuje się według instrukcji urządzenia |
Przeciwwskazania
Przeciwwskazanie jest jedno: nadwrażliwość na insulinę lispro lub na którąkolwiek substancję pomocniczą preparatu. Taka zwięzłość jest typowa dla insulin — w cukrzycy nie ma czym ich zastąpić, więc mowa nie o zakazach, lecz o zasadach dobierania dawki.
Praktyczne ograniczenie jednak istnieje i dotyczy zmiany preparatu. Przejście na inny typ lub inną markę insuliny przeprowadza się pod ścisłym nadzorem lekarza: zmiana mocy, wytwórcy, typu insuliny, jej pochodzenia albo metody wytwarzania może wymagać modyfikacji dawki.
Ostrzeżenia specjalne i środki ostrożności
Głównym zagrożeniem insulinoterapii jest hipoglikemia, a główną trudnością to, że jej wczesne zwiastuny nie zawsze są wyraźne. Osłabić je lub zmienić mogą długi czas trwania cukrzycy, intensywna insulinoterapia, neuropatia cukrzycowa i przyjmowanie niektórych leków, na przykład beta-adrenolityków. Pacjenci, którzy przeszli z insuliny zwierzęcej na ludzką, zgłaszali, że objawy ostrzegawcze stały się słabsze albo zupełnie inne. Niewyrównana hipoglikemia, podobnie jak hiperglikemia, może prowadzić do utraty przytomności, śpiączki i zgonu.
Druga strona to zbyt mała dawka lub przerwanie leczenia: w cukrzycy insulinozależnej prowadzi to do hiperglikemii i cukrzycowej kwasicy ketonowej, stanów potencjalnie śmiertelnych. Zapotrzebowanie na insulinę rośnie w czasie choroby i przy napięciu emocjonalnym, zmienia się przy większym wysiłku fizycznym i zmianie sposobu odżywiania, a ćwiczenia bezpośrednio po posiłku zwiększają ryzyko hipoglikemii. Przy jednoczesnym stosowaniu insuliny i pioglitazonu zgłaszano przypadki niewydolności serca, zwłaszcza u pacjentów z czynnikami ryzyka, i bierze się to pod uwagę przed rozpoczęciem takiego połączenia. Każdemu, kto otrzymuje insulinę bazową, dawki obu preparatów dobiera się wspólnie, aby utrzymać glukozę przez całą dobę, szczególnie w nocy i na czczo.
Interakcje z innymi lekami
Zapotrzebowanie na insulinę mogą zwiększać leki o działaniu hiperglikemizującym: doustne środki antykoncepcyjne, kortykosteroidy, hormony tarczycy stosowane w terapii zastępczej, danazol oraz agoniści receptorów beta-2-adrenergicznych — ritodryna, salbutamol, terbutalina.
Zmniejszają je leki o działaniu hipoglikemizującym: doustne leki przeciwcukrzycowe, salicylany łącznie z kwasem acetylosalicylowym, sulfonamidy, część leków przeciwdepresyjnych — inhibitory monoaminooksydazy i selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny — niektóre inhibitory konwertazy angiotensyny, takie jak kaptopryl i enalapryl, antagoniści receptora angiotensyny II, beta-adrenolityki, oktreotyd i alkohol. Każdy nowy lek warto omówić z lekarzem właśnie pod kątem dawki insuliny.
| Kierunek | Leki |
|---|---|
| Zapotrzebowanie rośnie | doustne środki antykoncepcyjne, kortykosteroidy, hormony tarczycy, danazol, ritodryna, salbutamol, terbutalina |
| Zapotrzebowanie maleje | doustne leki przeciwcukrzycowe, salicylany, sulfonamidy, inhibitory MAO i SSRI, kaptopryl i enalapryl, sartany, beta-adrenolityki, oktreotyd, alkohol |
| Szczególna ostrożność | pioglitazon — opisano przypadki niewydolności serca przy skojarzeniu z insuliną |
Ciąża i karmienie piersią
Dane dotyczące licznej grupy kobiet stosujących insulinę lispro w ciąży nie wskazują na szkodliwy wpływ na przebieg ciąży, stan płodu i noworodka. W cukrzycy — zarówno insulinozależnej, jak i ciążowej — szczególnie ważne jest utrzymanie prawidłowej glikemii przez cały okres ciąży.
Zapotrzebowanie na insulinę zmienia się przy tym w kolejnych trymestrach: zwykle maleje w pierwszym, a rośnie w drugim i trzecim. O ciąży istniejącej lub planowanej pacjentka powinna poinformować lekarza, a kontrolę glukozy i ogólnego stanu zdrowia prowadzi się w tym czasie szczególnie starannie.
Działania niepożądane
Najczęstszym działaniem niepożądanym insulinoterapii jest hipoglikemia, a jej ciężka postać może prowadzić do utraty przytomności, a w skrajnych przypadkach do zgonu. Częstości dla niej się nie podaje: zależy nie tylko od dawki insuliny, ale też od diety i poziomu aktywności fizycznej.
| Reakcja | Na czym polega |
|---|---|
| Hipoglikemia | zjawisko najczęstsze, częstości nie określa się z powodu wpływu diety i wysiłku |
| Miejscowa reakcja alergiczna, często | zaczerwienienie, obrzęk i świąd w miejscu wstrzyknięcia; zwykle mijają w ciągu kilku dni lub tygodni, a bywa, że powoduje je nie insulina, lecz środek odkażający albo zła technika iniekcji |
| Uogólniona reakcja alergiczna, rzadko | wysypka na całym ciele, spłycenie oddechu, świszczący oddech, spadek ciśnienia, przyspieszone tętno, zwiększona potliwość; w ciężkich przypadkach stan może zagrażać życiu |
| Lipodystrofia, niezbyt często | zmiany tkanki podskórnej w miejscach wstrzyknięć, którym zapobiega ich regularna zmiana |
Przedawkowanie
Jednoznaczna definicja przedawkowania insuliny nie istnieje: stężenie glukozy we krwi wynika ze złożonych zależności między stężeniem insuliny, dostępnością glukozy i innymi procesami metabolicznymi. W praktyce przedawkowanie oznacza nadmierną aktywność insuliny w stosunku do spożytego pokarmu i wydatkowanej energii, a jego przejawem jest hipoglikemia: apatia, splątanie, kołatanie serca, ból głowy, zwiększona potliwość i wymioty.
Łagodna hipoglikemia ustępuje po doustnym podaniu glukozy lub innego produktu z cukrem. Przy umiarkowanej podaje się glukagon domięśniowo lub podskórnie, a gdy stan pacjenta wystarczająco się poprawi — węglowodany doustnie. Jeśli reakcji na glukagon nie ma, dożylnie podaje się roztwór glukozy; pacjentowi w śpiączce glukagon podaje się domięśniowo lub podskórnie.
Jak uzyskać receptę na Insulin Lispro Sanofi online
Insulin Lispro Sanofi wydawany jest na receptę, a e-receptę wystawia lekarz po ocenie stanu pacjenta. W serwisie e-zdrowie.com wypełnia się ankietę: dane pacjenta, typ cukrzycy, stosowany schemat insulinoterapii z nazwami i dawkami insuliny bazowej i bolusowej, korzystanie z pompy, choroby współistniejące oraz wszystkie pozostałe leki, w tym kortykosteroidy i beta-adrenolityki.
Lekarz analizuje ankietę i podejmuje decyzję; przy braku danych zadaje pytania uzupełniające albo proponuje wizytę stacjonarną. Po wystawieniu czterocyfrowy kod przychodzi SMS-em i na e-mail, a z nim i numerem PESEL lek wyda każda polska apteka. Warto zwrócić uwagę na dwie rzeczy: na recepcie podaje się konkretną moc — 100 albo 200 jednostek na mililitr — a zmianę marki lub typu insuliny przeprowadza się wyłącznie pod nadzorem lekarza, bo może wymagać modyfikacji dawki.
