Glibetic 3 mg: skład i postać farmaceutyczna
Jedna tabletka Glibetic 3 mg zawiera 3 mg glimepirydu. W linii produktu dostępne są także tabletki po 1 mg, 2 mg i 4 mg – dostępność różnych mocy przewidziano w schemacie leczenia, w którym dawkę dobową zwiększa się krok po kroku. Dawka 3 mg na dobę jest etapem pośrednim, do którego dochodzi się, jeśli 1 mg i 2 mg nie zapewniły wystarczającej kontroli glikemii.
Substancje pomocnicze obejmują laktozę, dlatego produkt nie jest odpowiedni dla pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy i galaktozy. Zawartość sodu w jednej tabletce jest mniejsza niż 1 mmol (23 mg) — produkt uznaje się za praktycznie pozbawiony sodu.
Jak działa Glibetic 3 mg
Glimepiryd jest doustnym lekiem przeciwcukrzycowym z grupy pochodnych sulfonylomocznika, stosowanym w leczeniu cukrzycy insulinoniezależnej (typu 2). Jego działanie polega przede wszystkim na pobudzaniu wydzielania insuliny przez komórki beta trzustki poprzez zwiększenie ich wrażliwości na fizjologiczny bodziec, jakim jest glukoza. Taki mechanizm jest charakterystyczny dla całej grupy pochodnych sulfonylomocznika.
Glimepiryd wykazuje również działanie pozatrzustkowe, które prawdopodobnie jest właściwe także innym lekom z tej grupy. Dla pacjenta wynika stąd praktyczny wniosek: wielkość dawki odzwierciedla nie nasilenie dolegliwości, lecz osiągnięty poziom glukozy, dlatego należy kierować się wynikami badań, a nie samopoczuciem.
Wskazania do stosowania
Glibetic 3 mg stosuje się w leczeniu cukrzycy typu 2, gdy dieta, wysiłek fizyczny i redukcja masy ciała są niewystarczająco skuteczne. Lek uzupełnia te działania, a nie je zastępuje: bez przestrzegania diety leczenie przeciwcukrzycowe nie przynosi efektu.
Sposób podawania i dawkowanie
Podstawą skutecznego leczenia cukrzycy są odpowiednia dieta, regularna aktywność fizyczna oraz regularne badania krwi i moczu. Dawkę glimepirydu dobiera się na podstawie oznaczeń stężenia glukozy we krwi i w moczu, dlatego przejście na 3 mg na dobę powinno opierać się na pomiarach, a nie na odczuciach pacjenta.
- dawka początkowa — 1 mg glimepirydu na dobę;
- jeżeli ta dawka zapewnia dobrą kontrolę glikemii, pozostaje dawką podtrzymującą;
- w razie niewystarczającej kontroli dawkę zwiększa się stopniowo w odstępach 1–2 tygodni: do 2 mg, 3 mg, 4 mg na dobę;
- dawki powyżej 4 mg tylko w wyjątkowych przypadkach dają lepszy efekt;
- maksymalna zalecana dawka dobowa wynosi 6 mg glimepirydu;
- zwykle wystarcza pojedyncze przyjęcie leku w ciągu doby;
- w razie pominięcia dawki nie należy zwiększać następnej dawki;
- stosowanie u dzieci i młodzieży nie jest zalecane: brak danych u dzieci do 8 lat, a w wieku 8–17 lat danych jest niewystarczająco dużo.
Przyjmowanie tabletek i zmiana dawki
Produkt zaleca się przyjmować krótko przed śniadaniem lub w jego trakcie, a jeśli śniadanie zostało pominięte — krótko przed pierwszym głównym posiłkiem lub w jego trakcie. Tabletkę należy połykać w całości, popijając niewielką ilością wody. W miarę poprawy kontroli cukrzycy wrażliwość na insulinę rośnie, a zapotrzebowanie na glimepiryd może się zmniejszyć: wówczas, aby uniknąć hipoglikemii, lekarz rozważa zmniejszenie dawki lub odstawienie leku. Dawka powinna zostać ponownie oceniona także w przypadku zmiany masy ciała lub stylu życia. Jeżeli maksymalna dawka dobowa metforminy jest niewystarczająca, dodaje się glimepiryd, rozpoczynając od małych dawek; jeżeli niewystarczająca jest już maksymalna dawka glimepirydu, do leczenia dołącza się insulinę. W obu przypadkach terapię skojarzoną rozpoczyna się pod ścisłą kontrolą lekarza. Przy zmianie innego doustnego leku przeciwcukrzycowego uwzględnia się jego dawkę i okres półtrwania — po lekach o przedłużonym działaniu, takich jak chlorpropamid, stosuje się kilkudniową przerwę, aby uniknąć hipoglikemii wynikającej z działania skojarzonego.
Przeciwwskazania
Glimepirydu nie stosuje się u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną, inne pochodne sulfonylomocznika lub sulfonamidy, a także na którąkolwiek substancję pomocniczą. Produkt jest przeciwwskazany w cukrzycy typu 1, w śpiączce cukrzycowej, kwasicy ketonowej, ciężkich zaburzeniach czynności nerek lub wątroby — w takich sytuacjach konieczne jest przejście na insulinę. Stosowanie u kobiet w ciąży i karmiących piersią jest przeciwwskazane.
Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Głównym zagrożeniem leczenia jest hipoglikemia, występująca przede wszystkim przy nieregularnym odżywianiu i pomijaniu posiłków. Jej objawy to między innymi ból głowy, napady głodu, nudności i wymioty, zmęczenie i senność, zaburzenia snu, niepokój ruchowy, agresywność, osłabienie koncentracji i spowolnienie reakcji, dezorientacja, zaburzenia mowy i widzenia, drżenie mięśni, zaburzenia czucia, zawroty głowy, drgawki, utrata przytomności aż do śpiączki, spłycony oddech i bradykardia, a także objawy reakcji adrenergicznej: potliwość, wilgotna skóra, niepokój, tachykardia, podwyższone ciśnienie tętnicze, dławica piersiowa i zaburzenia rytmu serca. Ciężka hipoglikemia może obrazem klinicznym przypominać udar mózgu. Objawy zazwyczaj ustępują po natychmiastowym przyjęciu cukru, podczas gdy sztuczne słodziki są bezużyteczne; w przypadku ciężkiego lub przedłużającego się epizodu konieczna jest pomoc lekarska, czasem hospitalizacja.
Rozwojowi hipoglikemii sprzyjają: niewystarczające lub nieregularne przyjmowanie pokarmów, głodzenie, brak równowagi między wysiłkiem a spożyciem węglowodanów, zmiana diety, alkohol, zaburzenia czynności nerek i ciężkie zaburzenia czynności wątroby, przedawkowanie leku, niektóre niekorygowane zaburzenia endokrynologiczne — ze strony tarczycy, przedniego płata przysadki, kory nadnerczy — oraz stosowanie szeregu innych leków. W sytuacjach stresowych (uraz, poważny zabieg operacyjny, zakażenie z gorączką) może być konieczne czasowe przejście na insulinę; stałe przejście jest wskazane w przypadku ciężkich zaburzeń czynności nerek lub wątroby, a brak danych dotyczących stosowania u pacjentów dializowanych.
Co kontroluje się w trakcie leczenia
- stężenie glukozy we krwi i w moczu — regularnie, na tej podstawie dobiera się dawkę;
- stężenie hemoglobiny glikowanej — w celu oceny długoterminowej kontroli cukrzycy;
- wskaźniki czynności wątroby;
- morfologię krwi, w szczególności liczbę leukocytów i płytek krwi;
- ostrożność w przypadku niedoboru dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej: pochodne sulfonylomocznika mogą wywołać niedokrwistość hemolityczną, dlatego należy rozważyć leki z innych grup;
- ostrożność podczas prowadzenia pojazdów: badań nie prowadzono, ale hipoglikemia, hiperglikemia i zaburzenia widzenia zmniejszają koncentrację i szybkość reakcji.
Interakcje z innymi lekami
Jednoczesne stosowanie z niektórymi lekami może zarówno nasilać, jak i osłabiać działanie przeciwcukrzycowe glimepirydu, dlatego inne leki należy przyjmować wyłącznie po konsultacji z lekarzem. Glimepiryd jest metabolizowany przez enzym cytochromu P450 2C9 (CYP2C9): induktory tego enzymu, na przykład ryfampicyna, oraz jego inhibitory, na przykład flukonazol, zmieniają metabolizm leku. Z danych piśmiennictwa wynika, że flukonazol, jako jeden z najsilniejszych inhibitorów CYP2C9, około dwukrotnie zwiększa pole pod krzywą stężenia glimepirydu.
Działanie hipoglikemizujące, aż do wystąpienia hipoglikemii, nasilają insulina i inne leki przeciwcukrzycowe, metformina, fenylobutazon i oksyfenbutazon, sulfinpyrazon, salicylany i kwas para-aminosalicylowy, tetracykliny, antybiotyki chinolonowe, chloramfenikol, sulfonamidy o przedłużonym działaniu, mikonazol i flukonazol, fibraty, inhibitory ACE, fluoksetyna, inhibitory MAO, allopurynol, probenecyd, cyklofosfamid. Osłabiają je, podwyższając poziom glukozy, estrogeny i progestageny, glikokortykosteroidy, tiazydowe leki moczopędne i saluretyki, leki pobudzające czynność tarczycy, adrenalina i sympatykomimetyki, glukagon, diazoksyd, fenytoina, barbiturany, ryfampicyna, acetazolamid, chlorpromazyna i inne pochodne fenotiazyny, duże dawki kwasu nikotynowego, długotrwałe stosowanie środków przeczyszczających. Antagoniści receptorów H2, beta-adrenolityki, klonidyna, rezerpina i alkohol działają w sposób nieprzewidywalny — działanie leku może się zarówno nasilić, jak i osłabnąć. Leki sympatykolityczne, w tym beta-adrenolityki, klonidyna, guanetydyna i rezerpina, dodatkowo mogą maskować adrenergiczne objawy zapowiadające hipoglikemię. Sam glimepiryd może zarówno nasilać, jak i osłabiać działanie pochodnych kumaryny.
Ciąża i karmienie piersią
Nieprawidłowe wartości glikemii w okresie ciąży wiążą się z częstszym występowaniem wrodzonych wad rozwojowych i zwiększoną śmiertelnością okołoporodową, dlatego stężenie glukozy należy kontrolować przez cały okres ciąży, a zalecanym leczeniem pozostaje insulina. Brakuje wystarczających danych dotyczących stosowania glimepirydu u kobiet w ciąży, a badania na zwierzętach wykazały niekorzystny wpływ na rozrodczość, prawdopodobnie związany z działaniem hipoglikemizującym leku, dlatego jego stosowanie jest przeciwwskazane przez cały okres ciąży.
O planowanej ciąży należy poinformować lekarza z wyprzedzeniem, a po stwierdzeniu ciąży glimepiryd należy jak najszybciej zastąpić insuliną. Brak danych dotyczących przenikania glimepirydu do mleka kobiecego; do mleka samic szczurów przenika. Inne pochodne sulfonylomocznika przenikają do mleka kobiecego i mogą powodować hipoglikemię u noworodka, dlatego w okresie karmienia piersią leku nie stosuje się.
Działania niepożądane
Najbardziej istotna klinicznie jest hipoglikemia: występuje rzadko, lecz zazwyczaj nagle, może mieć ciężki przebieg i nie zawsze łatwo poddaje się korekcji, a jej częstość zależy od czynników indywidualnych — nawyków żywieniowych i dawki. Zaburzenia widzenia na początku leczenia są najczęściej przemijające i związane ze zmianą stężenia glukozy, a dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego rzadko prowadzą do odstawienia leku.
| Układ narządów | Reakcje i częstość |
|---|---|
| Układ krwiotwórczy i chłonny | rzadko — trombocytopenia, leukopenia, niedokrwistość, granulocytopenia, agranulocytoza, niedokrwistość hemolityczna, pancytopenia; zwykle ustępują po odstawieniu leku |
| Układ immunologiczny | bardzo rzadko — łagodne reakcje nadwrażliwości, mogące przejść w ciężką postać z dusznością, spadkiem ciśnienia tętniczego i niekiedy wstrząsem; leukocytoklastyczne zapalenie naczyń. Częstość nieznana — nadwrażliwość krzyżowa na pochodne sulfonylomocznika i sulfonamidy |
| Metabolizm i odżywianie | rzadko — hipoglikemia |
| Przewód pokarmowy | bardzo rzadko — nudności, wymioty, biegunka, uczucie ucisku lub dyskomfortu w jamie brzusznej, ból brzucha |
| Wątroba i drogi żółciowe | bardzo rzadko — zaburzenia czynności wątroby, w tym z cholestazą lub żółtaczką, zapalenie wątroby aż do niewydolności wątroby; częstość nieznana — zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych |
| Skóra | częstość nieznana — świąd, wysypka, pokrzywka, nadwrażliwość na światło |
| Badania diagnostyczne | bardzo rzadko — zmniejszenie stężenia sodu w surowicy krwi |
Przedawkowanie
Przedawkowanie powoduje hipoglikemię trwającą od 12 do 72 godzin, mogącą nawracać po początkowej poprawie, przy czym objawy czasami pojawiają się dopiero po upływie doby — dlatego najczęściej zaleca się obserwację szpitalną. Możliwe są nudności, wymioty i ból w nadbrzuszu, a hipoglikemii zwykle towarzyszą objawy neurologiczne: niepokój ruchowy, drżenie mięśni, zaburzenia widzenia, zaburzenia koordynacji, senność, drgawki i śpiączka.
Leczenie rozpoczyna się od ograniczenia wchłaniania glimepirydu: wywołuje się wymioty, podaje węgiel aktywowany jako adsorbent oraz siarczan sodu jako środek przeczyszczający; w przypadku przyjęcia dużej dawki wykonuje się płukanie żołądka, po którym podaje się te same środki. W szczególnie ciężkich przypadkach wskazana jest hospitalizacja na oddziale intensywnej terapii, gdzie jak najwcześniej rozpoczyna się podawanie glukozy — w razie potrzeby dożylnie 50 ml 50% roztworu w bolusie, a następnie 10% roztwór w infuzji pod kontrolą glikemii. Dalsze leczenie ma charakter objawowy. Jeżeli glimepiryd został przypadkowo przyjęty przez niemowlę lub małe dziecko, dawkę glukozy należy kontrolować ze szczególną ostrożnością, aby nie wywołać hiperglikemii.
Jak uzyskać receptę na Glibetic 3 mg online
Glibetic 3 mg jest wydawany z przepisu lekarza: lekarz musi ocenić wyniki kontroli glikemii, czynność nerek i wątroby, choroby współistniejące oraz wszystkie stosowane leki, ponieważ wiele z nich zmienia działanie hipoglikemizujące. Kwestie te można omówić podczas konsultacji online.
Przy potwierdzonych wskazaniach i braku przeciwwskazań lekarz wystawia e‑receptę, którą można zrealizować w wybranej aptece.
