Furosemidum Polfarmex - ulotka, cena, sposób stosowania i przeciwwskazania leku

Furosemidum Polfarmex: skład i postać farmaceutyczna

Jedna tabletka Furosemidum Polfarmex zawiera 40 mg furosemidu — diuretyku pętlowego, silnego i szybko działającego leku moczopędnego. Tabletkę połyka się w całości, nie rozgryzając, przed śniadaniem, popijając płynem.

W składzie jest laktoza jednowodna: 0,0275 g na tabletkę, czyli po 0,01375 g glukozy i galaktozy. Lek nie jest odpowiedni przy rzadkiej nietolerancji galaktozy, braku laktazy lub zespole złego wchłaniania glukozy-galaktozy, a pacjenci z cukrzycą powinni to uwzględnić.

Jak działa Furosemidum Polfarmex

Furosemid hamuje wchłanianie zwrotne jonów sodowych, potasowych i chlorkowych przez błonę luminalną ramienia wstępującego pętli Henlego, dlatego jego skuteczność zależy od przenikania do światła kanalików nerkowych, a to od mechanizmu transportu anionów. Działanie moczopędne wynika z zahamowania reabsorpcji chlorku sodu: ilość wydalanego sodu może wzrosnąć o 35% w odniesieniu do przesączania kłębuszkowego, a wraz z nim rośnie objętość moczu i wydalanie potasu w kanalikach dystalnych oraz soli wapnia i magnezu.

Furosemid hamuje sprzężenie zwrotne w plamce gęstej i zależnie od dawki pobudza układ renina-angiotensyna-aldosteron. W niewydolności serca szybko zmniejsza obciążenie wstępne przez zwiększenie pojemności naczyń; ten wczesny wpływ jest prawdopodobnie wywierany za pośrednictwem prostaglandyn i wymaga prawidłowej czynności nerek. Dzięki działaniu natriuretycznemu lek zmniejsza wrażliwość naczyń na katecholaminy, nasiloną w nadciśnieniu tętniczym.

Wskazania do stosowania

Furosemid stosuje się w obrzękach oraz w łagodnym lub umiarkowanym nadciśnieniu tętniczym. Obrzęki ujmowane są według przyczyny: będące objawem chorób układu krążenia, np. zastoinowej niewydolności serca; na skutek retencji płynów w przewlekłych chorobach nerek, zwłaszcza w zespole nerczycowym, oraz w chorobach wątroby.

W nadciśnieniu wskazanie ogranicza się do stopnia łagodnego i umiarkowanego, a lek można przepisać wyłącznie przy prawidłowej czynności nerek i po rozważeniu korzyści i ryzyka — z powodu siły działania i związanego z nią odwodnienia z zawrotami głowy i oszołomieniem.

Sposób stosowania i dawkowanie

Dawkę ustala się indywidualnie, zależnie od choroby podstawowej i reakcji na leczenie; dawka podtrzymująca powinna zawsze odpowiadać najmniejszej skutecznej, a czas przyjmowania zależy od rodzaju, nasilenia i przebiegu choroby. Schematy poniżej dotyczą dorosłych, w tym pacjentów powyżej 65 lat.

Sytuacja	Schemat
Obrzęki w chorobach serca, nerek i wątroby	Zazwyczaj 40 mg rano. Przy niezadowalającej diurezie dawkę można podwajać co 6–8 h do 160 mg; w szczególnych przypadkach pod nadzorem dopuszczalna jest dawka powyżej 200 mg
Schemat w obrzękach	Najskuteczniej i najłagodniej obrzęki ustępują przy leczeniu przerywanym: diuretyk podaje się co drugą dobę albo przez 2–4 doby w tygodniu
Zespół nerczycowy	Dawkowanie ostrożne: działania niepożądane występują częściej
Nadciśnienie tętnicze	40 mg na dobę
Dzieci i młodzież	1–2 mg/kg mc., maksymalna dawka dobowa 40 mg

Osobna zasada dotyczy inhibitorów ACE: jeśli na tle furosemidu trzeba dołączyć taki lek, furosemid odstawia się 2–3 dni wcześniej, a jeśli to niemożliwe — zmniejsza się dawkę; początkową dawkę inhibitora ACE bierze się najmniejszą możliwą, aby uniknąć gwałtownego spadku ciśnienia. Działanie moczopędne i dawka zależą m.in. od stopnia zaburzeń elektrolitowych i czynności nerek.

Przeciwwskazania

Lista jest krótka, ale twarda: każdy punkt to stan, w którym diuretyk albo nie zadziała, albo pogłębi istniejące zaburzenie.

• Nadwrażliwość na furosemid, inne pochodne sulfonamidowe lub którąkolwiek substancję pomocniczą.
• Niewydolność nerek z bezmoczem, niereagująca na furosemid.
• Stany przedśpiączkowe i śpiączka w przebiegu encefalopatii wątrobowej.
• Ciężka hipokaliemia.
• Ciężka hiponatremia.
• Hipowolemia lub odwodnienie.
• Karmienie piersią.

Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności

Warunkiem koniecznym jest niezaburzony odpływ moczu. Przy przeroście gruczołu krokowego, zwężeniu cewki moczowej i innych zaburzeniach oddawania moczu furosemid stosuje się tylko wtedy, gdy odpływ jest zapewniony: nagły napływ moczu może prowadzić do jego zatrzymania z nadmiernym rozszerzeniem pęcherza. Przy uszkodzeniu nerek substancjami toksycznymi i przy ciężkiej niewydolności wątroby duże dawki są dopuszczalne tylko po rozważeniu korzyści i ryzyka.

• Szczególny nadzór jest konieczny przy niedociśnieniu, jawnej lub utajonej cukrzycy (kontrola glukozy), dnie moczanowej (kwas moczowy), hipoproteinemii i marskości wątroby z pogorszeniem czynności nerek.
• Pacjenci zagrożeni udarem lub zawałem przy znacznym obniżeniu ciśnienia wymagają osobnej ostrożności; objawowe niedociśnienie z zawrotami głowy i omdleniem częściej występuje u osób starszych i u przyjmujących inne leki obniżające ciśnienie.
• Wcześniaki: ryzyko wapnicy nerek i kamicy nerkowej, konieczne są monitorowanie czynności nerek i USG; przy zespole zaburzeń oddychania diuretyki w pierwszych tygodniach życia zwiększają ryzyko przetrwałego przewodu Botalla.
• Podczas leczenia kontroluje się czynność nerek, elektrolity (potas, sód, wapń), wodorowęglany, kreatyninę, mocznik, kwas moczowy, glukozę i morfologię krwi.
• Hipowolemię, odwodnienie i zaburzenia kwasowo-zasadowe wyrównuje się, czasem przerywając leczenie; zmniejszenie masy ciała przez mocz nie powinno przekraczać 1 kg na dobę.
• Przy małym stężeniu sodu przesączanie kłębuszkowe i działanie diuretyczne saluretyków są mniejsze, a po wyrównaniu sodu działanie furosemidu wraca.
• Zalecana jest dieta bogata w potas: chude mięso, ziemniaki, banany, pomidory, suszone owoce. Przy dłuższym stosowaniu uzupełnia się niedobór tiaminy — powstaje wskutek zwiększonego wydalania moczu i pogarsza czynność serca.
• Istnieje ryzyko nasilenia lub aktywacji tocznia rumieniowatego układowego. Senność, zaburzenia widzenia, ból i zawroty głowy mogą przeszkadzać za kierownicą, zwłaszcza na początku leczenia.

Interakcje z lekami

Furosemid wchodzi w interakcje z bardzo szerokim kręgiem leków, a większość sprowadza się do dwóch mechanizmów: nasilenia spadku ciśnienia i następstw hipokaliemii. Dwa połączenia są wprost przeciwwskazane — diuretyki oszczędzające potas (amiloryd, spironolakton) i sole potasowe: powstaje ryzyko hiperkaliemii.

• Leki przeciwnadciśnieniowe nasilają działanie hipotensyjne; inhibitory ACE i sartany mogą spowodować znaczne obniżenie ciśnienia, dlatego przed ich rozpoczęciem furosemid odstawia się lub zmniejsza dawkę. Tak samo działają azotany, leki rozszerzające naczynia, inhibitory MAO, leki przeciwlękowe i nasenne, teofilina, lewodopa, baklofen, tyzanidyna, alkohol i znieczulenie ogólne.
• NLPZ: ryzyko nefrotoksyczności przy hipowolemii i osłabienie działania furosemidu; przy odwodnieniu grożą ostrą niewydolnością nerek.
• Hipokaliemia zwiększa ryzyko kardiotoksyczności glikozydów nasercowych, leków przeciwarytmicznych (amiodaron, dyzopiramid, flekainid, sotalol), przeciwpsychotycznych, przeciwhistaminowych, wydłużających odstęp QT i pobudzających OUN w ADHD; pimozydu się unika. Samą hipokaliemię nasilają kortykosteroidy, amfoterycyna, karbenoksolon, glicyryzyna z lukrecji, reboksetyna i duże dawki β2-sympatykomimetyków.
• Lit: wzrost stężenia w surowicy i toksyczności, w tym kardio- i neurotoksyczności — potrzebna jest kontrola stężenia litu i dostosowanie jego dawki.
• Antybiotyki: aminoglikozydy, polimiksyny i wankomycyna zwiększają ryzyko ototoksyczności, aminoglikozydy i cefalorydyna — nefrotoksyczności, trimetoprim — hiponatremii; duże dawki cefalosporyn szkodzą nerkom.
• Inne diuretyki: metolazon daje bardzo silny efekt, tiazydy — duże ryzyko hipokaliemii.
• Sukralfat zmniejsza wchłanianie furosemidu, odstęp co najmniej dwie godziny; fenytoina, probenecyd i metotreksat osłabiają jego działanie, estrogeny — moczopędne, aliskiren zmniejsza stężenie w osoczu.

Osobno stoi cisplatyna: zwiększa ryzyko nefro- i ototoksyczności, przy czym nefrotoksyczność nasila się, jeśli furosemid stosowany jest nie w małej dawce i występuje dodatni bilans płynowy. Cyklosporyna i takrolimus zwiększają ryzyko hiperkaliemii, cyklosporyna także dnawego zapalenia stawów. Furosemid osłabia leki przeciwcukrzycowe, a nasila salicylany i leki zwiotczające o typie kurary.

Ciąża i karmienie piersią

W leczeniu nadciśnienia i obrzęków ciążowych furosemidu się nie stosuje: diuretyki zaburzają perfuzję łożyska, co prowadzi do zaburzenia wewnątrzmacicznego rozwoju płodu. W ciąży można go stosować krótkotrwale i tylko wtedy, gdy jest to bezwzględnie konieczne, po ocenie korzyści i ryzyka. Jeśli lek jest niezbędny przy obrzękach na tle niewydolności serca lub nerek, monitoruje się hematokryt, elektrolity i rozwój płodu.

Furosemid może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminami i zwiększać ryzyko żółtaczki jąder podkorowych przy hiperbilirubinemii, a stosowanie w późnej ciąży może dać działanie ototoksyczne i zasadowicę hipokaliemiczną u płodu. Przez łożysko przenika całkowicie: we krwi pępowinowej osiąga 100% stężenia występującego w surowicy matki. Wad u ludzi związanych z furosemidem dotąd nie opisywano, ale doświadczenia są zbyt małe dla jednoznacznej oceny. Do mleka kobiecego lek przenika i może hamować laktację, dlatego karmienie piersią w trakcie leczenia jest przeciwwskazane.

Działania niepożądane

Najczęstsze działania niepożądane to zaburzenia elektrolitowe, hipowolemia i odwodnienie, przede wszystkim u osób starszych, wzrost kreatyniny i triglicerydów oraz zaburzenia równowagi. Częstości wyprowadzono z danych literaturowych dotyczących 1387 pacjentów; przy rozbieżnych danych brano najwyższą częstość.

Częstość	Reakcje
Bardzo często	Odwodnienie, hiponatremia, zasadowica metaboliczna, hipokalcemia, hipomagnezemia, wzrost kreatyniny i triglicerydów, niedociśnienie, wapnica nerek u noworodka
Często	Hipowolemia, hipochloremia, hipokaliemia, wzrost cholesterolu LDL i mocznika, hiperurykemia, dna moczanowa, zagęszczenie krwi, większa objętość moczu, encefalopatia wątrobowa
Niezbyt często	Małopłytkowość, niedokrwistość aplastyczna, pogorszenie tolerancji glukozy, spadek cholesterolu HDL, zaburzenia widzenia, głuchota, arytmie, suchość w ustach, pragnienie, nudności, wymioty, biegunka, zaparcie, wysypka, świąd, nadwrażliwość na światło, pokrzywka, złuszczające zapalenie skóry, rumień wielopostaciowy, kurcze mięśni, mniejsza diureza, nietrzymanie lub zatrzymanie moczu, zmęczenie
Rzadko	Zahamowanie czynności szpiku, eozynofilia, leukopenia, parestezje, splątanie, ból głowy, letarg, szum uszny i zaburzenia słuchu, zapalenie naczyń, zakrzepica, wstrząs, zapalenie trzustki, cholestaza, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, ostra niewydolność nerek, śródmiąższowe zapalenie nerek, gorączka, anafilaksja
Bardzo rzadko	Niedokrwistość hemolityczna, agranulocytoza
Częstość nieznana	Nasilenie lub aktywacja tocznia rumieniowatego, tężyczka, rzekomy zespół Barttera, zwiększone wydalanie potasu, zawroty głowy i omdlenia na tle niedociśnienia, reakcje alergiczne, zespół Stevensa-Johnsona, rabdomioliza przy ciężkiej hipokaliemii, przetrwały przewód Botalla

Niedobór potasu zasługuje na osobną uwagę: objawia się osłabieniem mięśni i porażeniami, wymiotami, zaparciem i wzdęciem, wielomoczem oraz objawami sercowymi, a znaczny niedobór może spowodować niedrożność porażenną jelit albo splątanie prowadzące do śpiączki.

Przedawkowanie

Przedawkowanie wywołuje nagłą, nasiloną diurezę z odwodnieniem, spadkiem objętości wewnątrznaczyniowej i zaburzeniami elektrolitowymi. Możliwe są niedociśnienie, tachykardia, zaburzenia rytmu serca, hipowolemia, zagęszczenie krwi, hipokaliemia, hipomagnezemia, hipokalcemia, hiponatremia i zasadowica hipochloremiczna. Zaburzenia elektrolitowe mogą prowadzić do ciężkiego niedociśnienia aż do wstrząsu, ostrej niewydolności nerek, zakrzepicy, majaczenia, porażenia wiotkiego, apatii, osłabienia, zawrotów głowy, splątania, jadłowstrętu, letargu, wymiotów, kurczów mięśni i arytmii.

Leczenie zaczyna się od odstawienia leku. Jeśli od przedawkowania upłynęła nie więcej niż godzina, podaje się węgiel aktywny. Stan kontroluje się według ciśnienia, tętna, gospodarki wodno-elektrolitowej i równowagi kwasowo-zasadowej. Przy niedociśnieniu i odwodnieniu dożylnie uzupełnia się objętość wewnątrznaczyniową i stosuje leczenie objawowe.

Jak otrzymać receptę na Furosemidum Polfarmex online

Furosemid jest wydawany na receptę, a powodem nie jest rzadkość leku, lecz siła działania: czterdzieści miligramów potrafi w kilka godzin zmienić objętość krwi krążącej i stężenie elektrolitów. Dlatego lekarz musi wiedzieć, czym są spowodowane obrzęki, jak pracują nerki i wątroba i jakie leki przyjmujesz — zwłaszcza inhibitory ACE, glikozydy nasercowe, NLPZ i potas.

Konsultacja online pozwala załatwić receptę zdalnie. Wypełniasz ankietę z rozpoznaniem, dawką, listą leków i opisem samopoczucia, lekarz analizuje odpowiedzi i przy wystarczających podstawach wystawia e-receptę — przychodzi jako kod, który podajesz w aptece w Polsce. Jeśli danych brakuje albo odpowiedzi wskazują na odwodnienie, zaburzenia rytmu, problemy z oddawaniem moczu lub niekontrolowane zmiany elektrolitowe, lekarz odmówi i skieruje na wizytę stacjonarną.