Depepsit Met - ulotka, cena, sposób stosowania i przeciwwskazania leku

Depepsit Met: skład i postać farmaceutyczna

Depepsit Met to lek złożony w postaci tabletek. Jedna tabletka zawiera sitagliptynę w postaci chlorowodorku – jednowodorku w ilości odpowiadającej 50 mg lub 100 mg sitagliptyny oraz metforminę w postaci chlorowodorku w ilości 500 mg lub 1000 mg. Dostępne są trzy warianty dawkowania: 50 mg + 500 mg, 50 mg + 1000 mg oraz 100 mg + 1000 mg, co pozwala dobrać kombinację odpowiednią do dawki metforminy już stosowanej przez pacjenta.

Jedna tabletka zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu, co oznacza, że lek uznaje się za praktycznie wolny od sodu. Połączenie dwóch substancji czynnych w jednej tabletce upraszcza schemat leczenia: zamiast dwóch leków pacjent przyjmuje jeden, zachowując dotychczasowe dobowe dawki obu składników.

Mechanizm działania leku Depepsit Met

Preparat zawiera dwie substancje przeciwcukrzycowe o uzupełniających się mechanizmach działania, co zapewnia pełniejszą kontrolę glikemii u pacjentów z cukrzycą typu 2. Sitagliptyna w postaci chlorowodorku jest inhibitorem dipeptydylopeptydazy 4 (DPP-4), natomiast metformina w postaci chlorowodorku należy do grupy biguanidów – substancje te wpływają więc na różne ogniwa zaburzonej gospodarki węglowodanowej.

Jednoczesne wielokrotne podawanie sitagliptyny i metforminy pacjentom z cukrzycą typu 2 nie powodowało istotnych zmian w farmakokinetyce żadnej z tych substancji. Nie przeprowadzono badań klinicznych samego leku złożonego, jednak wykazano jego biorównoważność z jednoczesnym podawaniem sitagliptyny i metforminy oddzielnie – organizm otrzymuje te same substancje w tej samej ilości, co przy stosowaniu dwóch oddzielnych tabletek.

Wskazania do stosowania

Preparat stosuje się u dorosłych pacjentów z cukrzycą typu 2 jako uzupełnienie diety i wysiłku fizycznego. Jest przepisywany w sytuacjach, gdy kontrola glikemii jest niewystarczająca pomimo stosowania maksymalnej tolerowanej dawki metforminy w monoterapii, a także u pacjentów, którzy już przyjmują sitagliptynę w skojarzeniu z metforminą i przechodzą na tabletkę złożoną.

Ponadto lek jest stosowany w terapii potrójnej: w skojarzeniu z pochodną sulfonylomocznika, z agonistą receptora PPARγ (tiazolidynedionem) lub jako dodatek do insuliny – w przypadkach, gdy połączenie maksymalnej tolerowanej dawki metforminy z tymi lekami nie zapewnia wystarczającej kontroli glikemii. We wszystkich przypadkach leczenie stanowi uzupełnienie diety i wysiłku fizycznego, a nie ich zastąpienie.

Sposób podawania i dawkowanie

Dawkę dobiera się indywidualnie, z uwzględnieniem aktualnego schematu leczenia, skuteczności i tolerancji. Maksymalna dobowa dawka wynosi 100 mg sitagliptyny i 2000 mg metforminy. U pacjentów już stosujących metforminę dawka początkowa powinna zapewniać 100 mg sitagliptyny na dobę oraz dawkę metforminy przyjmowaną wcześniej; przy przejściu z sitagliptyny i metforminy stosowanych oddzielnie zachowuje się dotychczasowe dawki obu substancji.

Uprzednio stosowana dawka metforminy	Schemat stosowania leku
1000 mg na dobę	100 mg + 1000 mg raz na dobę
1500 mg na dobę	1 tabletka 50 mg + 500 mg i 1 tabletka 50 mg + 1000 mg jednocześnie
2000 mg na dobę	50 mg + 1000 mg, 2 tabletki raz na dobę
ponad 2000 mg na dobę	przejście na lek złożony nie jest zalecane

Sposób przyjmowania i modyfikacja dawki

Tabletki należy połykać w całości, popijając szklanką wody, nie rozgryzając, i przyjmować w czasie posiłku – zmniejsza to działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego związane z metforminą. Jeżeli dwie tabletki 50 mg + 1000 mg raz na dobę są źle tolerowane, można rozważyć stosowanie 50 mg + 1000 mg dwa razy na dobę, obie dawki w czasie posiłku. W skojarzeniu z pochodną sulfonylomocznika lub insuliną może być konieczne zmniejszenie ich dawki w celu ograniczenia ryzyka hipoglikemii.

Funkcja nerek, wątroby i szczególne grupy pacjentów

Przesączanie kłębuszkowe należy oznaczyć przed rozpoczęciem leczenia, a następnie co najmniej raz w roku, natomiast u pacjentów w podeszłym wieku oraz przy ryzyku dalszego pogorszenia czynności nerek – co 3–6 miesięcy. Przy łagodnych zaburzeniach (eGFR ≥ 60 ml/min) modyfikacja dawki nie jest konieczna; przy eGFR poniżej 60 ml/min przed rozpoczęciem leczenia należy przeanalizować czynniki zwiększające ryzyko kwasicy mleczanowej. W przypadku zaburzeń czynności wątroby stosowanie leku jest przeciwwskazane. U pacjentów w podeszłym wieku lek należy stosować ostrożnie, ponieważ zarówno metformina, jak i sitagliptyna są wydalane przez nerki. Preparatu nie stosuje się u dzieci i młodzieży.

Przeciwwskazania

Preparat jest przeciwwskazany w przypadku nadwrażliwości na substancje czynne lub którąkolwiek substancję pomocniczą, w każdej postaci ostrej kwasicy metabolicznej (kwasica mleczanowa, kwasica ketonowa w przebiegu cukrzycy), a także w stanie przedśpiączkowym w cukrzycy.

• ciężka niewydolność nerek (eGFR < 30 ml/min);
• ostre stany mogące upośledzać czynność nerek: odwodnienie, ciężkie zakażenie, wstrząs, dożylne podanie środków kontrastowych zawierających jod;
• ostre i przewlekłe choroby powodujące niedotlenienie tkanek: niewydolność serca lub oddechowa, niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego, wstrząs;
• zaburzenia czynności wątroby;
• ostre zatrucie alkoholem, alkoholizm;
• okres karmienia piersią.

Środki ostrożności i szczególne ostrzeżenia

Leku nie stosuje się w cukrzycy typu 1 ani w leczeniu kwasicy ketonowej w przebiegu cukrzycy. Głównym zagrożeniem związanym z metforminą jest kwasica mleczanowa: rzadkie, ale ciężkie powikłanie metaboliczne, które częściej występuje przy ostrym pogorszeniu czynności nerek, chorobach serca i płuc lub sepsie. Objawia się dusznością, bólem brzucha, kurczami mięśni, znacznym osłabieniem i obniżeniem temperatury ciała, z następowym rozwojem śpiączki; w razie wystąpienia takich objawów należy natychmiast przerwać stosowanie leku i zgłosić się po pomoc doraźną. Dodatkowe czynniki ryzyka to nadmierne spożycie alkoholu, niewydolność wątroby, zdekompensowana cukrzyca, ketoza oraz długotrwałe głodzenie.

• w razie odwodnienia (ciężkie wymioty, biegunka, gorączka, niedostateczne przyjmowanie płynów) stosowanie leku należy czasowo przerwać i skonsultować się z lekarzem;
• leczenie należy przerwać bezpośrednio przed zabiegiem chirurgicznym w znieczuleniu ogólnym, zewnątrzoponowym lub podpajęczynówkowym i wznowić nie wcześniej niż po 48 godzinach, po ponownej ocenie czynności nerek;
• stosowanie leku należy przerwać przed podaniem środka kontrastowego zawierającego jod i nie wznawiać go przez co najmniej 48 godzin;
• inhibitory DPP-4 są związane z ryzykiem ostrego zapalenia trzustki: w przypadku uporczywego, silnego bólu brzucha leczenie należy przerwać, a w razie potwierdzenia zapalenia trzustki nie wznawiać;
• zgłaszano ciężkie reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksję, obrzęk naczynioruchowy i zespół Stevensa–Johnsona, częściej w ciągu pierwszych 3 miesięcy leczenia;
• zgłaszano przypadki pęcherzowego pemfigoidu w trakcie leczenia inhibitorami DPP-4 – w razie podejrzenia należy przerwać terapię;
• w skojarzeniu z pochodną sulfonylomocznika lub insuliną zwiększa się ryzyko hipoglikemii, dlatego może być konieczne zmniejszenie ich dawki;
• w trakcie stosowania sitagliptyny może wystąpić zawroty głowy i senność, co należy uwzględnić podczas prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.

Interakcje z innymi lekami

Największe znaczenie praktyczne mają leki wpływające na czynność nerek i wydalanie metforminy. Należą do nich niesteroidowe leki przeciwzapalne, w tym selektywne inhibitory COX-2, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II oraz leki moczopędne, zwłaszcza diuretyki pętlowe: przy rozpoczynaniu takiego leczenia konieczna jest ścisła kontrola czynności nerek. Leki wpływające na ogólny system transportu kanalikowego (ranolazyna, wandetanib, dolutegrawir, cymetydyna) mogą zwiększać ogólnoustrojową ekspozycję na metforminę i ryzyko kwasicy mleczanowej.

• alkohol: zatrucie alkoholem zwiększa ryzyko kwasicy mleczanowej, zwłaszcza w czasie głodzenia, niedożywienia i zaburzeń czynności wątroby;
• glikokortykosteroidy, agoniści receptorów β2-adrenergicznych i leki moczopędne podwyższają stężenie glukozy we krwi – konieczna jest częstsza kontrola glikemii;
• inhibitory ACE mogą obniżać stężenie glukozy we krwi, dlatego czasami konieczna jest modyfikacja dawki leków hipoglikemizujących;
• silne inhibitory CYP3A4 (ketokonazol, itrakonazol, rytonawir, klarytromycyna) mogą zmieniać farmakokinetykę sitagliptyny w ciężkiej niewydolności nerek;
• cyklosporyna zwiększała AUC i Cmax sitagliptyny odpowiednio o 29% i 68%, co uznano za klinicznie nieistotne;
• digoksyna: AUC wzrastało o 11%, Cmax – o 18%; modyfikacja dawki nie jest konieczna, jednak pacjentów z ryzykiem zatrucia glikozydami należy monitorować;
• sitagliptyna nie wpływała istotnie na farmakokinetykę metforminy, glibenklamidu, symwastatyny, roziglitazonu, warfaryny oraz doustnych środków antykoncepcyjnych.

Ciąża i karmienie piersią

Brakuje wystarczających danych dotyczących stosowania sitagliptyny u kobiet w ciąży, a w badaniach na zwierzętach duże dawki wywierały niekorzystny wpływ na rozrodczość. Ograniczone dane dotyczące metforminy nie wskazują na zwiększone ryzyko wad wrodzonych, a badania na zwierzętach nie wykazały niekorzystnego wpływu na przebieg ciąży, rozwój płodu, poród i rozwój pourodzeniowy. Niemniej jednak leku nie stosuje się w ciąży: w razie planowania ciąży lub jej wystąpienia należy przerwać przyjmowanie leku i jak najszybciej przejść na leczenie insuliną.

Metformina przenika do mleka kobiecego w niewielkich ilościach; nie wiadomo, czy sitagliptyna przenika do mleka kobiecego. W badaniach na zwierzętach obie substancje wykrywano w mleku. Dlatego lek jest przeciwwskazany u kobiet karmiących piersią. Wpływ sitagliptyny na płodność u ludzi nie był badany; w badaniach na zwierzętach nie obserwowano wpływu na płodność samców ani samic.

Działania niepożądane

Najpoważniejszymi działaniami niepożądanymi są zapalenie trzustki oraz reakcje nadwrażliwości. Hipoglikemię obserwowano przy skojarzeniu z pochodną sulfonylomocznika (13,8%) i z insuliną (10,9%). Typowe dla metforminy objawy ze strony przewodu pokarmowego – nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha i utrata apetytu – występują bardzo często na początku leczenia i w większości przypadków ustępują samoistnie, zwłaszcza gdy tabletki przyjmuje się w czasie posiłku.

• często: hipoglikemia, nudności, wymioty, wzdęcia, metaliczny smak w ustach;
• niezbyt często: biegunka, zaparcia, ból w nadbrzuszu, senność, świąd;
• rzadko: trombocytopenia;
• częstość nieznana: reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaktyczne, obrzęk naczynioruchowy, wysypka, pokrzywka, zapalenie naczyń skóry, zespół Stevensa–Johnsona, pęcherzowy pemfigoid;
• częstość nieznana: ostre zapalenie trzustki, w tym krwotoczne i martwicze, czasami ze skutkiem śmiertelnym;
• częstość nieznana: zaburzenia czynności nerek, ostra niewydolność nerek, śródmiąższowa choroba płuc;
• częstość nieznana: bóle stawów i mięśni, bóle kończyn i pleców, artropatia;
• bardzo rzadko podczas stosowania metforminy: kwasica mleczanowa, zaburzenia czynności wątroby, zapalenie wątroby, pokrzywka, rumień i świąd, zmniejszone wchłanianie witaminy B12.

Przedawkowanie

Sitagliptynę w badaniach klinicznych stosowano u zdrowych ochotników w jednorazowych dawkach do 800 mg; przy dawce 800 mg obserwowano minimalne wydłużenie odstępu QTc, uznane za klinicznie nieistotne. Przy wielokrotnym podawaniu dawek do 600 mg na dobę przez 10 dni i do 400 mg na dobę przez 28 dni nie stwierdzono zależnych od dawki klinicznych działań niepożądanych.

Znaczne przedawkowanie metforminy może prowadzić do kwasicy mleczanowej – stanu zagrażającego życiu, wymagającego leczenia szpitalnego. Najskuteczniejszym sposobem usuwania mleczanów i metforminy jest hemodializa: w trakcie 3–4 godzin zabiegu usuwa się około 13,5% przyjętej dawki. W razie przedawkowania stosuje się standardowe postępowanie podtrzymujące: usunięcie niewchłoniętego leku z przewodu pokarmowego, obserwację kliniczną z monitorowaniem zapisu EKG oraz w razie potrzeby leczenie objawowe w warunkach szpitalnych.

Jak uzyskać receptę na Depepsit Met online

Uzyskanie recepty na Depepsit Met wymaga konsultacji lekarskiej: dawkę dobiera się na podstawie już stosowanej dawki metforminy, a przed rozpoczęciem terapii i w jej trakcie konieczna jest ocena czynności nerek. Lekarz zweryfikuje aktualny schemat leczenia cukrzycy, choroby współistniejące oraz leki wpływające na czynność nerek i poziom glukozy.

Konsultacja online pozwala omówić te kwestie na odległość, a w przypadku istnienia wskazań lekarz wystawi e-receptę, którą można zrealizować w wybranej aptece.