Aminoplasmal® B.Braun 10% E: skład i postać farmaceutyczna
Lek występuje w postaci roztworu do infuzji zawierającego siedemnaście aminokwasów — osiem egzogennych, których organizm nie syntetyzuje i musi otrzymywać z zewnątrz, oraz dziewięć endogennych i względnie egzogennych. Poniżej podano zawartość aminokwasów egzogennych w 1000 ml roztworu.
| Aminokwas | Zawartość w 1000 ml |
|---|---|
| Izoleucyna | 5 g |
| Leucyna | 8,90 g |
| Lizyna | 5,74 g octanu lizyny i 3,12 g jednowodnej lizyny, co odpowiada 4,07 g i 2,78 g lizyny |
| Metionina | 4,40 g |
| Fenyloalanina | 4,70 g |
| Treonina | 4,20 g |
| Tryptofan | 1,60 g |
| Walina | 6,20 g |
Poza wymienionymi składnikami każdy litr roztworu zawiera 11,50 g argininy, 3 g histydyny, 10,50 g alaniny, 12 g glicyny, 5,60 g kwasu asparaginowego, 7,20 g kwasu glutaminowego, 5,50 g proliny, 2,30 g seryny i 0,40 g tyrozyny. Lizynę wprowadzono do składu od razu w postaci dwóch soli — octanu i jednowodzianu — dlatego w opisie składu wymieniona jest dwukrotnie; na organizm działa przy tym ten sam aminokwas.
Jak działa Aminoplasmal® B.Braun 10% E
Zadaniem żywienia pozajelitowego jest dostarczenie organizmowi wszystkich składników odżywczych niezbędnych do wzrostu, utrzymania czynności i odbudowy tkanek, z pominięciem przewodu pokarmowego. Aminokwasy mają w tym zadaniu szczególne znaczenie: część z nich jest niezbędna do syntezy białka, a organizm może je otrzymać wyłącznie z zewnątrz.
Po podaniu dożylnym aminokwasy włączają się do odpowiednich pul wewnątrznaczyniowych i wewnątrzkomórkowych. Zarówno własne, jak i dostarczone z roztworem aminokwasy służą jako substrat do syntezy białek czynnościowych i strukturalnych. Aby aminokwasy nie były zużywane na wytwarzanie energii i aby procesy energochłonne w organizmie były zabezpieczone, jednocześnie należy podawać źródła energii — roztwory węglowodanów lub emulsje tłuszczowe. Bez tego warunku podawanie aminokwasów traci sens: substrat białkowy zwyczajnie spali się jako paliwo.
Wskazania do stosowania
Lek stosuje się w celu dostarczenia organizmowi aminokwasów podczas żywienia pozajelitowego w tych przypadkach, gdy żywienie doustne lub przez zgłębnik jest niemożliwe, niewystarczające albo przeciwwskazane. Przepisuje się go dorosłym, młodzieży i dzieciom w wieku powyżej 2 lat.
Istotny warunek: podczas żywienia pozajelitowego infuzje aminokwasów zawsze łączy się z roztworami zapewniającymi dostarczenie energii, na przykład z roztworami węglowodanów. Poza programem żywienia roztwór nie jest stosowany, a decyzję o jego rozpoczęciu, składzie i czasie trwania podejmuje lekarz.
Sposób stosowania i dawkowanie
Dawkę dobiera się zgodnie z indywidualnym zapotrzebowaniem pacjenta na aminokwasy i płyny; zapotrzebowanie to zależy od stanu odżywienia oraz od tego, jak intensywnie w przebiegu choroby podstawowej rozpada się białko. Podanie jest dożylne — infuzja do żyły centralnej.
| Grupa pacjentów | Dawka dobowa | Co to oznacza w przeliczeniu na aminokwasy |
|---|---|---|
| Dorośli i młodzież w wieku 14–17 lat, dawka średnia | 10–20 ml/kg masy ciała, czyli 700–1400 ml przy masie 70 kg | 1,0–2,0 g aminokwasów na kg masy ciała |
| Dorośli i młodzież w wieku 14–17 lat, dawka maksymalna | 20 ml/kg masy ciała, czyli 1400 ml przy masie 70 kg | 2,0 g na kg, czyli 140 g aminokwasów przy masie 70 kg |
| Dzieci w wieku 2–4 lat | 15 ml/kg masy ciała | 1,5 g aminokwasów na kg masy ciała |
| Dzieci i młodzież w wieku 5–13 lat | 10 ml/kg masy ciała | 1,0 g aminokwasów na kg masy ciała |
Szybkość infuzji
Maksymalna szybkość podawania jest taka sama dla dorosłych i dla dzieci powyżej 2 lat i wynosi 1 ml na kg masy ciała na godzinę, co odpowiada 0,1 g aminokwasów na kg masy ciała na godzinę. Dla pacjenta o masie 70 kg to około 1,17 ml na minutę, czyli mniej więcej 25 kropli na minutę. Roztwór można stosować przez cały czas utrzymywania się wskazań do żywienia pozajelitowego.
Dzieci i pacjenci z zaburzeniami czynności narządów
Podane dla dzieci i młodzieży w wieku 2–13 lat wartości mają charakter orientacyjny: dokładną dawkę dobiera się indywidualnie, z uwzględnieniem wieku, etapu rozwoju i choroby podstawowej. W przypadku niewydolności wątroby lub nerek dawkę również koryguje się według indywidualnego zapotrzebowania; w ciężkiej niewydolności nerek bez dostępu do hemofiltracji lub hemodializy leku nie stosuje się.
Przeciwwskazania
Roztworu nie przepisuje się w przypadku nadwrażliwości na substancje czynne lub pomocnicze oraz przy wrodzonych zaburzeniach metabolizmu aminokwasów. Nie stosuje się go również przy ciężkich, zagrażających życiu zaburzeniach krążenia, na przykład we wstrząsie, a także przy hipoksji i kwasicy metabolicznej.
- zaawansowana choroba wątroby;
- ciężka niewydolność nerek bez dostępu do hemofiltracji lub hemodializy;
- wiek poniżej 2 lat;
- niewyrównana niewydolność serca;
- ostry obrzęk płuc;
- przewodnienie.
Trzy ostatnie pozycje to ogólne przeciwwskazania do leczenia infuzyjnego jako takiego, nie są one związane z samymi aminokwasami. Ograniczenie wiekowe wynika ze składu: proporcje składników odżywczych w roztworze nie odpowiadają szczególnym potrzebom dzieci w pierwszych dwóch latach życia.
Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
W zaburzeniach metabolizmu aminokwasów o innym pochodzeniu niż wymienione w przeciwwskazaniach lek podaje się wyłącznie po starannej ocenie korzyści i ryzyka. Przed rozpoczęciem żywienia pozajelitowego koryguje się odwodnienie hipotoniczne — uzupełnia się płyny i elektrolity, a przy hipokaliemii lub hiponatremii dodatkowo podaje się potas i sód. Ostrożności wymaga zwiększona osmolarność surowicy oraz podawanie dużych objętości roztworów infuzyjnych pacjentom z niewydolnością serca.
- regularne oznaczanie elektrolitów surowicy i stężenia glukozy we krwi;
- ocena bilansu wodnego i równowagi kwasowo-zasadowej;
- kontrola czynności nerek, w tym mocznika i kreatyniny;
- oznaczanie białka surowicy i prób wątrobowych;
- korekta dawki według indywidualnego zapotrzebowania w niewydolności wątroby lub nerek;
- codzienne oglądanie miejsca podania pod kątem oznak zapalenia lub zakażenia.
Lek pozostaje tylko jednym ze składników schematu: pełne żywienie pozajelitowe wymaga także źródła energii w postaci roztworów węglowodanów i emulsji tłuszczowych, niezbędnych kwasów tłuszczowych, elektrolitów, witamin i pierwiastków śladowych w wystarczającej ilości.
Interakcje z innymi lekami
Interakcje lekowe dla tego roztworu nie zostały opisane. Jednocześnie lek z definicji stosowany jest razem z innymi składnikami żywienia pozajelitowego, dlatego dobór i zgodność wszystkich podawanych roztworów pozostają zadaniem lekarza, a pacjent lub jego bliscy powinni poinformować o wszystkich przyjmowanych lekach.
Ciąża i karmienie piersią
Badania tego leku u kobiet w ciąży i u kobiet karmiących piersią nie były prowadzone. Brakuje również danych przedklinicznych dotyczących jego stosowania w ciąży, dlatego nie można ocenić bezpieczeństwa na podstawie badań.
Z tego powodu w okresie ciąży i karmienia piersią lek stosuje się ostrożnie i tylko wtedy, gdy wskazania są jednoznaczne, a lekarz ocenił stosunek oczekiwanej korzyści do potencjalnego ryzyka leczenia.
Działania niepożądane
Działania niepożądane są możliwe, jednak z reguły wiążą się nie z samym lekiem, lecz z żywieniem pozajelitowym jako całością i częściej występują na jego początkowym etapie. Poniżej podano reakcje wraz z częstością, z jaką je obserwowano.
- niezbyt często: nudności, wymioty;
- niezbyt często: ból głowy, dreszcze, zwiększenie temperatury ciała;
- częstość nieznana: reakcje alergiczne.
Pojawienie się dreszczy, gorączki lub nudności w trakcie infuzji to powód, aby natychmiast powiadomić personel medyczny: takie objawy mogą wskazywać zarówno na reakcję nietolerancji, jak i na zbyt dużą szybkość podawania. W razie reakcji alergicznych podawanie leku przerywa się.
Przedawkowanie
Przedawkowanie lub zbyt duża szybkość infuzji mogą wywołać reakcje nietolerancji. Objawiają się one dreszczami, nudnościami, wymiotami i utratą aminokwasów przez nerki — podane aminokwasy nie są w takim przypadku wykorzystywane, lecz wydalane z moczem, a infuzja traci sens.
W razie wystąpienia takich objawów podawanie aminokwasów czasowo przerywa się i wznawia później z mniejszą szybkością. To kolejny powód, aby nie przekraczać podanej granicy szybkości infuzji, nawet jeśli dobowe zapotrzebowanie pacjenta na aminokwasy jest duże, a objętość roztworu wydaje się wygodna do szybszego podania.
Jak otrzymać receptę na Aminoplasmal® B.Braun 10% E online
Aminoplasmal® B.Braun 10% E wydawany jest na receptę i stosowany dożylnie, w ramach programu żywienia pozajelitowego, który układa i nadzoruje lekarz. Konsultacja online pozwala omówić sytuację kliniczną, choroby współistniejące, stan wątroby i nerek oraz możliwość żywienia doustnego lub przez zgłębnik. Jeśli wskazania się potwierdzą, lekarz wystawia receptę elektroniczną do realizacji w wybranej aptece.
