Aminomel Nephro: skład i postać farmaceutyczna
Aminomel Nephro to roztwór do infuzji, którego podstawę czynną stanowią L-aminokwasy w połączeniu z elektrolitami. Lek podaje się wyłącznie dożylnie. O zawartości aminokwasów w roztworze można wnioskować ze schematu dawkowania: około 1000 ml na dobę u dorosłego pacjenta pokrywa mniej więcej 1 g aminokwasów na kilogram masy ciała.
Roztwór nie zawiera źródeł energii, dlatego nigdy nie stosuje się go samodzielnie. Do schematu żywienia pozajelitowego włącza się dodatkowo roztwory węglowodanów, a zależnie od indywidualnego zapotrzebowania — witaminy, pierwiastki śladowe, glukozę i lipidy, aby pokryć potrzeby żywieniowe oraz zapobiec niedoborom i powikłaniom. Każdą niewykorzystaną część roztworu należy zniszczyć i nie stosować ponownie.
Jak działa Aminomel Nephro
Aminokwasy służą jako substraty do syntezy białka. Podane dożylnie trafiają bezpośrednio do przemian metabolicznych, co pozwala dostarczyć organizmowi materiału budulcowego nawet wtedy, gdy zwykłe odżywianie jest niemożliwe. Czyste roztwory aminokwasów stosuje się w żywieniu pozajelitowym razem ze źródłami energii, elektrolitami i odpowiednią objętością płynów.
Celem takiego leczenia jest utrzymanie lub poprawa stanu odżywienia organizmu albo ograniczenie strat składników odżywczych. Ma to szczególne znaczenie u pacjentów leczonych nerkozastępczo: przy hemodializie i hemofiltracji zapotrzebowanie na białko i aminokwasy oblicza się osobno i właśnie dla takich sytuacji klinicznych w ulotce podano odrębne schematy podawania.
Wskazania do stosowania
Lek stosuje się jako składnik żywienia pozajelitowego, zapewniający dostarczenie substancji niezbędnych do syntezy białka. Dotyczy to przede wszystkim pacjentów po ciężkich i mnogich urazach, chorych z ostrymi i przewlekłymi schorzeniami wymagającymi żywienia pozajelitowego, a także rozległych zabiegów chirurgicznych przebiegających z dużym niedoborem białka — w okresie przedoperacyjnym, w trakcie operacji i po niej.
W żywieniu pozajelitowym roztwory aminokwasów łączy się zwykle z roztworami węglowodanów pokrywającymi zapotrzebowanie na energię. Bez tego warunku podawanie aminokwasów traci sens, dlatego schemat układa się zawsze w całości, a nie z jednego składnika.
Sposób stosowania i dawkowanie
Dawkę wyznacza zapotrzebowanie pacjenta na aminokwasy, które zależy od stanu klinicznego — stanu odżywienia i ciężkości chorób przebiegających z procesami katabolicznymi — a także od indywidualnej tolerancji. Jeśli nie zalecono inaczej, należy przestrzegać podanych niżej zasad podawania.
| Sytuacja kliniczna | Szybkość i dawka |
|---|---|
| Pacjenci hemodializowani: maksymalna szybkość infuzji | do 2 ml na kg masy ciała na godzinę, co u dorosłych odpowiada mniej więcej 40 kroplom na minutę |
| Pacjenci hemodializowani: maksymalna dawka dobowa | 17 ml na kg masy ciała na dobę — około 1 g aminokwasów na kg na dobę, czyli mniej więcej 1000 ml na dobę u osoby dorosłej |
| Pacjenci poddawani hemofiltracji | 1–1,5 g białka na kg masy ciała na dobę, co odpowiada 0,15–0,2 g azotu na kg na dobę |
Technika infuzji
W ciągu pierwszej godziny szybkość podawania zwiększa się stopniowo. Zbyt duża szybkość infuzji może wywołać objawy nietolerancji — nudności, dreszcze, wymioty, a także istotną klinicznie utratę aminokwasów przez nerki. Szybkość dobiera się z uwzględnieniem podawanej dawki, objętości dobowej i czasu trwania infuzji. Jeśli rozważa się podanie do żyły obwodowej, bierze się pod uwagę osmolarność roztworu. Przed podaniem roztwór ogląda się pod kątem obecności cząstek i zmiany zabarwienia, a dla wszystkich roztworów do podawania pozajelitowego zaleca się stosowanie filtra końcowego.
Wybrane grupy pacjentów
Czas leczenia zależy od tego, kiedy całkowite żywienie pozajelitowe będzie można zastąpić zwykłym żywieniem doustnym. Badań klinicznych z udziałem dzieci i młodzieży nie prowadzono, dlatego w praktyce pediatrycznej stosuje się roztwory aminokwasów wskazane dla tej grupy wiekowej. U pacjentów w podeszłym wieku dawkę dobiera się ostrożnie, uwzględniając częstsze osłabienie czynności wątroby, nerek i serca, choroby współistniejące oraz przyjmowane leki. Przy jednoczesnym stosowaniu stężonych roztworów glukozy może być konieczne podanie insuliny.
Przeciwwskazania
Do bezwzględnych przeciwwskazań należą nadwrażliwość na którykolwiek składnik leku oraz niestabilny stan krążenia zagrażający życiu, czyli wstrząs, niedotlenienie komórkowe i obrzęk płuc. Przeciwwskazania względne wymagają oceny konkretnej sytuacji: są to przewodnienie, zaburzony metabolizm aminokwasów, hiponatremia, kwasica i hiperkaliemia.
W niewydolności wątroby i nerek konieczny jest indywidualny dobór dawki. Do żywienia pozajelitowego dzieci poniżej 2 lat lek nie jest przeznaczony: jego skład aminokwasowy nie odpowiada wymaganiom stawianym preparatom dla dzieci w młodszym wieku.
Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
W trakcie leczenia kontroluje się gospodarkę wodno-elektrolitową i równowagę kwasowo-zasadową, a w niewydolności wątroby, nerek, nadnerczy, serca lub płuc dawkę dobiera się indywidualnie. Ostrożnie stosuje się lek przy zwiększonej osmolarności surowicy. Nie badano wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn będących w ruchu.
- regularna obserwacja przy zaburzonym metabolizmie aminokwasów;
- obserwacja w niewydolności wątroby — ryzyko wystąpienia lub nasilenia zaburzeń neurologicznych z hiperamonemią;
- obserwacja w niewydolności nerek, zwłaszcza przy współistniejącej hiperkaliemii;
- zwrócenie uwagi na ryzyko kwasicy metabolicznej i hiperazotemii przy zaburzonym klirensie kreatyniny;
- obowiązkowe dodatkowe dostarczenie składników energetycznych z uwzględnieniem zapotrzebowania na niezbędne kwasy tłuszczowe;
- dodatkowe podawanie elektrolitów, witamin i pierwiastków śladowych w celu uzyskania w pełni zbilansowanej diety;
- podanie insuliny przy jednoczesnym stosowaniu roztworów o dużym stężeniu glukozy;
- stosowanie u dzieci pediatrycznych roztworów aminokwasów.
Interakcje z innymi lekami
Interakcji leku Aminomel Nephro z innymi lekami dotychczas nie stwierdzono. Mimo to roztworów aminokwasów nie należy podawać razem z innymi lekami, a ograniczenie to w żaden sposób nie wiąże się z brakiem znanych interakcji.
Powody zakazu są dwa: zwiększone ryzyko zakażenia przy wszelkich dodatkowych manipulacjach przy zestawie do infuzji oraz możliwość niezgodności farmaceutycznej z dodawanym lekiem. U pacjenta leczonego nerkozastępczo oba ryzyka są szczególnie niepożądane, dlatego linii do żywienia pozajelitowego nie wykorzystuje się do podawania innych leków.
Ciąża i karmienie piersią
Bezpieczeństwa stosowania leku nie badano w badaniach kontrolowanych ani u kobiet w ciąży, ani u zwierząt w okresie ciąży. Nie ma wiarygodnych danych, na których można by się oprzeć przy ocenie ryzyka dla płodu.
Dlatego przepisując lek kobiecie w ciąży, lekarz zawsze rozważa potencjalną korzyść i możliwe ryzyko dla płodu. Osobnej uwagi wymaga również to, że żywienie pozajelitowe stosuje się zwykle w ciężkich sytuacjach klinicznych, w których rezygnacja z niego niesie własne ryzyko.
Działania niepożądane
Przy właściwym stosowaniu leku nie stwierdzono działań niepożądanych. Mimo to o każdym pogorszeniu samopoczucia w trakcie infuzji należy niezwłocznie poinformować lekarza prowadzącego: część objawów nietolerancji wiąże się nie ze składem roztworu, lecz z szybkością jego podawania i łatwo ustępuje po jej skorygowaniu.
Stosowanie leku w sytuacjach nieprzewidzianych we wskazaniach może prowadzić do zaburzenia równowagi aminokwasów. Właśnie dlatego roztwór podaje się wyłącznie w ramach przemyślanego schematu żywienia pozajelitowego i pod nadzorem lekarza.
Przedawkowanie
Zbyt szybkie podanie roztworu wywołuje objawy nietolerancji — nudności, dreszcze i wymioty, a także istotne klinicznie straty aminokwasów przez nerki. Samo przedawkowanie może prowadzić do zatrucia aminokwasami, przewodnienia i zaburzeń równowagi elektrolitowej.
Pierwszym działaniem w razie wystąpienia takich objawów jest zmniejszenie szybkości infuzji, a w razie potrzeby także jej całkowite przerwanie. Następnie przywraca się równowagę elektrolitową. U pacjentów z niewydolnością nerek działania te są szczególnie ważne, ponieważ nadmiar płynów i zaburzenia elektrolitowe usuwa się u nich trudniej niż przy zachowanej czynności nerek.
Jak otrzymać receptę na Aminomel Nephro online
Aminomel Nephro to wydawany na receptę roztwór do podawania dożylnego: dawkę oblicza się na podstawie masy ciała, stanu klinicznego i rodzaju leczenia nerkozastępczego, a leczeniu towarzyszy kontrola elektrolitów i równowagi kwasowo-zasadowej. Przepisanie leku i ułożenie całego schematu żywienia pozajelitowego pozostaje w gestii lekarza.
Konsultacja online pozwala omówić stan pacjenta i zalecenia zdalnie, a przy istniejących wskazaniach lekarz wystawia receptę elektroniczną, którą można zrealizować w wybranej aptece.
