Aminomel 12,5 E: skład i postać
Aminomel 12,5 E to roztwór do infuzji, czyli produkt leczniczy podawany dożylnie we wlewie kroplowym. Jest to roztwór L-aminokwasów z elektrolitami; w linii produktów Aminomel stężenie aminokwasów wynosi 100 lub 125 g na litr, a oznaczenie 12,5 E odpowiada bardziej stężonemu roztworowi — 125 g aminokwasów na litr. Potwierdza to również przeliczenie dawki: maksymalna szybkość infuzji 0,8 ml na kilogram masy ciała na godzinę odpowiada 0,1 g aminokwasów na kilogram na godzinę właśnie przy stężeniu 125 g/l.
Aminokwasy w roztworze występują w formie L — tej, którą organizm wykorzystuje do budowy własnych białek. Elektrolity zostały dodane do składu, ponieważ przy żywieniu pozajelitowym organizm otrzymuje wszystko, co niezbędne, wyłącznie z podawanych roztworów, a składnik elektrolitowy jest tu tak samo niezbędną częścią jak same aminokwasy.
Jak działa Aminomel 12,5 E
Aminokwasy są substratami syntezy białka, czyli materiałem wyjściowym, z którego organizm buduje własne cząsteczki białkowe. Gdy zwykłe odżywianie jest niemożliwe lub niewystarczające, aminokwasy podaje się bezpośrednio do krwiobiegu, z pominięciem przewodu pokarmowego, a organizm wykorzystuje je tak, jak wykorzystywałby białko dostarczone z pożywieniem.
Czyste roztwory aminokwasów stosuje się w ramach żywienia pozajelitowego łącznie ze składnikami będącymi źródłem energii, z elektrolitami oraz z odpowiednią objętością płynów. Celem takiego leczenia jest podtrzymanie lub poprawa stanu odżywienia organizmu albo ograniczenie strat substancji odżywczych. Samo podawanie aminokwasów bez źródeł energii jest nieskuteczne: organizm zacznie wykorzystywać je jako paliwo, a nie jako materiał budulcowy, dlatego roztwory aminokwasów w żywieniu pozajelitowym zazwyczaj łączy się z roztworami węglowodanów.
Wskazania do stosowania
Aminomel 12,5 E stosuje się jako składnik żywienia pozajelitowego, zapewniający dopływ substancji niezbędnych do syntezy białka. W pierwszej kolejności dotyczy to pacjentów po ciężkich i mnogich urazach, chorych z ostrymi i przewlekłymi chorobami, w przebiegu których konieczne jest żywienie pozajelitowe, a także przy rozległych zabiegach chirurgicznych przebiegających ze znacznym deficytem białka — produkt może być stosowany przed operacją, w jej trakcie i w okresie pooperacyjnym.
Jest to zawsze element bardziej złożonego schematu, a nie samodzielna metoda leczenia. W celu pokrycia zapotrzebowania energetycznego roztwory aminokwasów w żywieniu pozajelitowym łączy się z roztworami węglowodanów, a przy długotrwałym żywieniu — także z emulsjami tłuszczowymi. O włączeniu preparatu, składzie programu żywieniowego i czasie jego trwania decyduje lekarz w warunkach szpitalnych.
Sposób podawania i dawkowanie
Jeśli lekarz nie zaleci inaczej, przy prawidłowej przemianie materii należy kierować się podanymi poniżej wartościami orientacyjnymi. Produkt jest przeznaczony do ciągłej dożylnej infuzji kroplowej przez cewnik założony do żyły centralnej. Szybkość infuzji dobiera się z uwzględnieniem podawanej dawki, dobowej objętości i czasu trwania wlewu, a przy rozważaniu podania do żyły obwodowej konieczne jest uwzględnienie osmolarności roztworu.
| Parametr | Wartość dla Aminomel 12,5 E |
|---|---|
| Maksymalna szybkość infuzji | do 0,8 ml/kg masy ciała na godzinę, co odpowiada 0,1 g aminokwasów/kg na godzinę |
| Wskaźnik kroplowy (orientacyjnie) | około 16 kropli na minutę przy masie ciała 70 kg |
| Zalecana dawka dobowa | 6,4–8 ml/kg masy ciała — pokrywa minimalne zapotrzebowanie na aminokwasy 0,8–1,0 g/kg |
| Maksymalna dawka dobowa | 16 ml/kg masy ciała, co odpowiada 2,0 g aminokwasów/kg w stanach katabolicznych przemiany materii |
| Maksymalna dobowa objętość płynów | nie więcej niż 40 ml/kg masy ciała u dorosłych żywionych pozajelitowo |
Wybrane grupy pacjentów i czas stosowania
Dzieciom zaleca się podawanie roztworów przeznaczonych do stosowania w pediatrii. U pacjentów w podeszłym wieku dawkę dobiera się ostrożnie, biorąc pod uwagę częstsze zaburzenia czynności wątroby, nerek i serca, choroby współistniejące oraz aktualnie stosowaną farmakoterapię. Czas stosowania zależy od tego, kiedy możliwe będzie przejście na pełne żywienie enteralne lub zwykłą dietę doustną.
Postępowanie z roztworem
Wszelką niewykorzystaną część roztworu należy zniszczyć i nie stosować do dalszych domieszek. Przed podaniem produkty do stosowania pozajelitowego należy skontrolować pod kątem obecności cząstek i zmian barwy. W przypadku konieczności długotrwałego żywienia pozajelitowego należy rozważyć jednoczesne podawanie emulsji tłuszczowych, aby zapobiec niedoborowi niezbędnych nienasyconych kwasów tłuszczowych.
Przeciwwskazania
Bezwzględne przeciwwskazania to nadwrażliwość na którykolwiek składnik produktu, niestabilny stan krążenia z zagrożeniem życia (wstrząs), hipoksja komórkowa i obrzęk płuc. W takich sytuacjach podawanie roztworu aminokwasów jest niedopuszczalne niezależnie od nasilenia niedoboru białka.
- bezwzględne: nadwrażliwość na którykolwiek składnik produktu;
- bezwzględne: niestabilny stan krążenia z zagrożeniem życia, czyli wstrząs;
- bezwzględne: hipoksja komórkowa i obrzęk płuc;
- względne: przewodnienie (hiperhydratacja);
- względne: zaburzenia metabolizmu aminokwasów;
- względne: hiponatremia, kwasica, hiperkaliemia;
- w niewydolności wątroby i nerek konieczny jest indywidualny dobór dawki;
- produkt nie jest przeznaczony do żywienia pozajelitowego dzieci poniżej 2. roku życia, ponieważ jego skład aminokwasowy nie spełnia wymagań stawianych produktom dla małych dzieci.
Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
W trakcie leczenia należy monitorować gospodarkę wodno-elektrolitową oraz równowagę kwasowo-zasadową. W niewydolności wątroby, nerek, nadnerczy, serca lub płuc dawkę dobiera się indywidualnie. Regularna kontrola jest szczególnie ważna przy zaburzeniach metabolizmu aminokwasów, w niewydolności wątroby — ze względu na ryzyko pojawienia się lub nasilenia zaburzeń neurologicznych z hiperamonemią, oraz w niewydolności nerek, zwłaszcza jeśli współistnieje hiperkaliemia, ponieważ obniżony klirens kreatyniny zwiększa ryzyko kwasicy metabolicznej i hiperazotemii.
Należy pamiętać, że ten roztwór stanowi jedynie jeden ze składników żywienia pozajelitowego. Aby zapewnić zbilansowaną podaż składników odżywczych, równocześnie dostarcza się dodatkowe źródła energii z uwzględnieniem indywidualnego zapotrzebowania na niezbędne kwasy tłuszczowe, a także elektrolity, witaminy i pierwiastki śladowe. Przy jednoczesnym stosowaniu roztworów o wysokim stężeniu glukozy może być konieczne podanie insuliny, aby nie dopuścić do nadmiernego wzrostu stężenia glukozy we krwi. Ostrożność jest wymagana przy podwyższonej osmolarności surowicy. Dzieciom zaleca się roztwory przeznaczone do stosowania w pediatrii. Nie prowadzono badań nad wpływem produktu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn w ruchu.
Interakcje z innymi produktami leczniczymi
Dotychczas nie stwierdzono interakcji Aminomel 12,5 E z innymi produktami leczniczymi. Nie oznacza to jednak, że roztwór można dowolnie mieszać z innymi preparatami.
Roztworów aminokwasów nie należy podawać łącznie z innymi produktami leczniczymi: po pierwsze zwiększa to ryzyko zakażenia, po drugie możliwa jest niezgodność farmaceutyczna składników. Wszelkie uzupełnienia schematu żywienia pozajelitowego wykonuje personel medyczny zgodnie z obowiązującymi zasadami.
Ciąża i karmienie piersią
Bezpieczeństwo stosowania produktu nie zostało ustalone w kontrolowanych badaniach ani u kobiet w ciąży, ani u ciężarnych zwierząt. Oznacza to, że brak jest danych, na których można by oprzeć ocenę ryzyka dla płodu.
Dlatego przy podejmowaniu decyzji o zastosowaniu produktu u kobiety w ciąży należy zawsze rozważyć potencjalne korzyści i możliwe ryzyko dla płodu. Decyzję taką podejmuje lekarz w zależności od sytuacji klinicznej: żywienie pozajelitowe zleca się wtedy, gdy nie można się bez niego obejść.
Działania niepożądane
Przy prawidłowym stosowaniu produktu nie stwierdzono występowania działań niepożądanych. O wszelkich objawach niepożądanych, jeśli mimo to wystąpią, należy niezwłocznie poinformować lekarza prowadzącego — to on ocenia, czy są one związane z infuzją i czy konieczna jest zmiana schematu żywienia.
Osobno podkreśla się, że stosowanie produktu poza zatwierdzonymi wskazaniami może prowadzić do zaburzenia równowagi aminokwasów. Ponadto część niekorzystnych objawów wiąże się nie z samym roztworem, lecz ze zbyt szybkim tempem jego podawania — omówiono to w rozdziale dotyczącym przedawkowania.
Przedawkowanie
Zbyt szybka infuzja może wywołać objawy nietolerancji: nudności, dreszcze, wymioty, a także klinicznie istotne straty aminokwasów przez nerki — czyli podany materiał białkowy nie zostaje wykorzystany i jest wydalany z moczem. Przedawkowanie może prowadzić do zatrucia aminokwasami, przewodnienia i zaburzeń równowagi elektrolitowej.
Postępowanie w przypadku zatrucia jest proste i logiczne: zmniejszyć szybkość infuzji, a w razie potrzeby całkowicie ją przerwać, po czym wyrównać zaburzenia gospodarki elektrolitowej. Ponieważ produkt jest podawany pod nadzorem personelu medycznego, takie sytuacje są szybko rozpoznawane i korygowane.
Jak uzyskać receptę na Aminomel 12,5 E online
Aminomel 12,5 E to roztwór na receptę do podawania dożylnego, który lekarz zleca w ramach programu żywienia pozajelitowego, a podaje personel medyczny. Podczas konsultacji online można omówić wskazania, skład takiego programu i konieczne monitorowanie, a także kwestie związane z przejściem na żywienie enteralne lub zwykłą dietę. W razie istnienia wskazań lekarz wystawia e-receptę, którą następnie można zrealizować w wybranej aptece.
