Aminomel 10 E: skład i postać farmaceutyczna
Aminomel 10 E to roztwór do infuzji zawierający L-aminokwasy i elektrolity. Liczba w nazwie odzwierciedla stężenie: w jednym litrze roztworu znajduje się 100 g aminokwasów. Potwierdza to również sposób podawania — maksymalna szybkość 1 ml na kilogram masy ciała na godzinę odpowiada dostarczeniu 0,1 g aminokwasów na kilogram na godzinę. W linii roztworów Aminomel dostępny jest także wariant bardziej stężony, o zawartości aminokwasów 125 g/l.
Trzeba pamiętać, że roztwór ten sam w sobie nie jest pełnowartościowym żywieniem. Dostarcza organizmowi materiału budulcowego do wytwarzania białka, ale nie zawiera źródeł energii, dlatego w schemacie żywienia pozajelitowego łączy się go zawsze z roztworami węglowodanów, a w razie potrzeby — z emulsjami tłuszczowymi, elektrolitami, witaminami i pierwiastkami śladowymi. Niewykorzystaną pozostałość roztworu należy zniszczyć i nie stosować ponownie, w tym również do dalszego sporządzania mieszanin.
Jak działa Aminomel 10 E
Aminokwasy są substratami syntezy białka. Podane dożylnie włączają się w przemiany metaboliczne i są wykorzystywane przez organizm do budowy własnych białek z pominięciem przewodu pokarmowego, który u ciężko chorego pacjenta bywa niedostępny lub niezdolny do wchłaniania pokarmu. Czyste roztwory aminokwasów stosuje się w żywieniu pozajelitowym razem ze składnikami będącymi źródłem energii, elektrolitami i odpowiednią objętością płynów.
Celem takiego leczenia jest utrzymanie lub poprawa stanu odżywienia organizmu albo ograniczenie strat składników odżywczych w okresie, gdy własne rezerwy zużywają się szczególnie szybko. Właśnie dlatego roztwór traktuje się jako jeden ze składników schematu, a nie jako samodzielne leczenie: bez wystarczającej podaży energii podane aminokwasy nie będą mogły spełnić swojego podstawowego zadania.
Wskazania do stosowania
Aminomel 10 E stosuje się jako składnik żywienia pozajelitowego, zapewniający dostarczenie substancji niezbędnych do syntezy białka. Lek jest szczególnie potrzebny pacjentom po ciężkich i mnogich urazach, w ostrych i przewlekłych chorobach wymagających żywienia pozajelitowego, a także przy rozległych zabiegach chirurgicznych przebiegających z dużym niedoborem białka — przed operacją, w jej trakcie i w okresie pooperacyjnym.
W żywieniu pozajelitowym roztwory aminokwasów z reguły łączy się z roztworami węglowodanów, aby pokryć zapotrzebowanie na energię. Takie połączenie nie jest opcją dodatkową, lecz warunkiem, przy którym podane aminokwasy rzeczywiście zostają zużyte na syntezę białka.
Sposób stosowania i dawkowanie
Lek podaje się w postaci ciągłego dożylnego wlewu kroplowego przez cewnik założony do żyły głównej. Jeśli rozważa się podanie do żyły obwodowej, należy bezwzględnie uwzględnić osmolarność konkretnego roztworu. Szybkość infuzji dobiera się z uwzględnieniem podawanej dawki, objętości dobowej i czasu podawania. Przed podaniem roztwór ogląda się pod kątem obecności cząstek i zmiany zabarwienia.
| Parametr | Wartość dla Aminomel 10 E |
|---|---|
| Maksymalna szybkość infuzji | do 1 ml na kg masy ciała na godzinę, co odpowiada 0,1 g aminokwasów na kg na godzinę |
| Orientacyjna szybkość w kroplach | około 20 kropli na minutę przy masie ciała 70 kg |
| Zalecana dawka dobowa | 8–10 ml na kg masy ciała, co pokrywa minimalne zapotrzebowanie na aminokwasy 0,8–1,0 g na kg |
| Maksymalna dawka dobowa | 20 ml na kg masy ciała, czyli 2,0 g aminokwasów na kg, w katabolicznych stanach przemiany materii |
| Maksymalna dobowa objętość płynów | nie więcej niż 40 ml na kg masy ciała u dorosłych pacjentów żywionych pozajelitowo |
Czas stosowania
Zwiększenie podaży aminokwasów do 2,0 g na kilogram masy ciała jest dopuszczalne w katabolicznych stanach przemiany materii, ale wymaga bezwzględnego monitorowania bilansu płynów i wystarczającej podaży energii. Czas stosowania zależy od tego, kiedy pacjenta można przestawić na pełnowartościowe żywienie dojelitowe lub zwykłe doustne. Jeśli żywienie pozajelitowe jest potrzebne długo, rozważa się jednoczesne podawanie emulsji tłuszczowych, aby uniknąć niedoboru niezbędnych kwasów tłuszczowych.
Dzieci i pacjenci w podeszłym wieku
Dzieciom zaleca się stosowanie roztworów aminokwasów przeznaczonych do praktyki pediatrycznej: skład roztworu dla dorosłych nie odpowiada potrzebom rosnącego organizmu. U pacjentów w podeszłym wieku dawkę dobiera się ostrożnie, uwzględniając częstsze osłabienie czynności wątroby, nerek i serca, a także choroby współistniejące i już stosowane leczenie farmakologiczne.
Przeciwwskazania
Bezwzględne przeciwwskazania to nadwrażliwość na którykolwiek składnik leku, niestabilny stan krążenia zagrażający życiu, czyli wstrząs, niedotlenienie komórkowe, a także obrzęk płuc. W tych sytuacjach organizm nie jest zdolny do przyswajania podawanych składników odżywczych, a dodatkowe obciążenie płynami pogarsza stan pacjenta.
- przeciwwskazanie względne: przewodnienie;
- przeciwwskazanie względne: zaburzony metabolizm aminokwasów;
- przeciwwskazanie względne: hiponatremia;
- przeciwwskazanie względne: kwasica;
- przeciwwskazanie względne: hiperkaliemia;
- indywidualny dobór dawki jest obowiązkowy w niewydolności wątroby i nerek;
- lek nie jest przeznaczony do żywienia pozajelitowego dzieci poniżej 2 lat, ponieważ jego skład aminokwasowy nie odpowiada wymaganiom stawianym preparatom dla dzieci w młodszym wieku.
Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
W trakcie leczenia kontroluje się gospodarkę wodno-elektrolitową i równowagę kwasowo-zasadową. W niewydolności wątroby, nerek, nadnerczy, serca lub płuc dawkę dobiera się indywidualnie. Regularna obserwacja jest szczególnie konieczna u pacjentów z zaburzonym metabolizmem aminokwasów; u pacjentów z niewydolnością wątroby — ze względu na ryzyko wystąpienia lub nasilenia zaburzeń neurologicznych z hiperamonemią; u pacjentów z niewydolnością nerek, zwłaszcza przy współistniejącej hiperkaliemii — ze względu na ryzyko rozwoju lub nasilenia kwasicy metabolicznej i hiperazotemii wskutek zaburzonego klirensu kreatyniny.
Należy pamiętać, że roztwór ten jest tylko jednym ze składników żywienia pozajelitowego. Jeśli nie zalecono inaczej, dla w pełni zbilansowanej diety zapewnia się jednocześnie dodatkową podaż składników energetycznych z uwzględnieniem indywidualnego zapotrzebowania na niezbędne kwasy tłuszczowe, a także elektrolitów, witamin i pierwiastków śladowych. Przy jednoczesnym stosowaniu roztworów o dużym stężeniu glukozy może być konieczne podanie insuliny, aby nie dopuścić do nadmiernego wzrostu stężenia glukozy we krwi. Ostrożnie stosuje się lek przy zwiększonej osmolarności surowicy. Nie badano wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
Interakcje z innymi lekami
Do dziś nie stwierdzono interakcji leku Aminomel 10 E z innymi lekami. Nie oznacza to dowolności w zakresie łącznego podawania: roztworów aminokwasów nie należy podawać razem z innymi lekami.
Powód ograniczenia jest dwojaki. Po pierwsze, każda dodatkowa ingerencja w linię infuzyjną zwiększa ryzyko zakażenia — a pacjent żywiony pozajelitowo jest na zakażenia szczególnie podatny. Po drugie, możliwa jest niezgodność farmaceutyczna składników, której nie zawsze udaje się zauważyć wzrokowo.
Ciąża i karmienie piersią
Bezpieczeństwa stosowania leku nie ustalono w badaniach kontrolowanych ani u kobiet w ciąży, ani u ciężarnych zwierząt. Oznacza to, że po prostu brakuje przekonujących danych pozwalających uznać stosowanie w ciąży za bezpieczne.
Dlatego przy podejmowaniu decyzji o przepisaniu leku kobiecie w ciąży należy zawsze rozważyć potencjalną korzyść i ryzyko dla płodu. Decyzję taką podejmuje lekarz z uwzględnieniem sytuacji klinicznej: z reguły chodzi o stany, w których rezygnacja z żywienia pozajelitowego sama w sobie jest niebezpieczna.
Działania niepożądane
Przy prawidłowym stosowaniu leku nie stwierdzono działań niepożądanych. O wszelkich zdarzeniach niepożądanych zauważonych w trakcie infuzji trzeba natychmiast poinformować lekarza prowadzącego — dotyczy to zarówno ogólnego samopoczucia, jak i zmian miejscowych w okolicy dostępu naczyniowego.
Osobno zaznaczono, że stosowanie leku poza zatwierdzonymi wskazaniami może prowadzić do zaburzenia równowagi aminokwasów. To kolejny powód, dla którego roztwór stosuje się wyłącznie z przepisu lekarza i w ramach przemyślanego schematu żywienia, a nie jako środek ogólnie wzmacniający organizm.
Przedawkowanie
Zbyt szybka infuzja może wywołać objawy nietolerancji: nudności, dreszcze i wymioty, a także istotne klinicznie straty aminokwasów z moczem. Innymi słowy, podawanie ponad dopuszczalną szybkość nie przyspiesza uzupełnienia niedoboru białka, lecz prowadzi do odwrotnego skutku — część podanych aminokwasów zostaje po prostu utracona przez nerki.
Przedawkowanie może prowadzić do zatrucia aminokwasami, przewodnienia i zaburzeń równowagi elektrolitowej. Postępowanie w zatruciu polega na zmniejszeniu szybkości infuzji, a w razie potrzeby — na jej przerwaniu, z następowym przywróceniem równowagi elektrolitowej.
Jak otrzymać receptę na Aminomel 10 E online
Aminomel 10 E to wydawany na receptę roztwór do podawania dożylnego, którego dawkę oblicza się na podstawie masy ciała i stanu klinicznego pacjenta, a leczeniu towarzyszy kontrola elektrolitów i równowagi kwasowo-zasadowej. Dlatego przepisanie leku i dobór schematu zawsze pozostają w gestii lekarza, który uwzględnia stan wątroby, nerek i serca, choroby współistniejące oraz pozostałe składniki żywienia pozajelitowego.
Konsultacja online pozwala omówić te kwestie zdalnie, a przy istniejących wskazaniach lekarz wystawia receptę elektroniczną, którą można zrealizować w wybranej aptece.
