Aloxi®: skład i postać farmaceutyczna
Aloxi® jest roztworem do podawania dożylnego. Jeden mililitr roztworu zawiera 50 µg palonosetronu w postaci chlorowodorku. Jedna fiolka o objętości 5 ml zawiera 250 µg palonosetronu w postaci chlorowodorku — właśnie ta wartość odpowiada dawce jednorazowej dla dorosłego pacjenta.
Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu w fiolce, czyli uznaje się go za praktycznie niezawierający sodu. Roztwór powinien podawać personel medyczny pod odpowiednim nadzorem lekarskim, dlatego lek stosuje się w warunkach placówki medycznej, a nie samodzielnie.
Jak działa Aloxi®
Substancją czynną leku jest palonosetron, wybiórczy antagonista receptorów 5-HT3 o dużym powinowactwie do tych receptorów. To właśnie wybiórczość i siła wiązania decydują o kierunku jego działania.
Na tej właściwości opiera się stosowanie leku Aloxi® w zapobieganiu nudnościom i wymiotom występującym w przebiegu chemioterapii przeciwnowotworowej. Lek jest przeznaczony właśnie do zapobiegania objawom: podaje się go wcześniej, przed rozpoczęciem chemioterapii, a nie w celu usunięcia już rozwiniętych nudności.
Wskazania do stosowania
U dorosłych Aloxi® stosuje się w zapobieganiu ostrym nudnościom i wymiotom występującym w następstwie chemioterapii przeciwnowotworowej o silnym działaniu wymiotnym, a także w zapobieganiu nudnościom i wymiotom związanym z chemioterapią przeciwnowotworową o umiarkowanym działaniu wymiotnym.
U młodzieży i dzieci od 1. miesiąca życia wskazania są takie same: zapobieganie ostrym nudnościom i wymiotom podczas chemioterapii o silnym działaniu wymiotnym oraz zapobieganie nudnościom i wymiotom podczas chemioterapii o umiarkowanym działaniu wymiotnym. Innych wskazań w ulotce leku nie podano.
Sposób stosowania i dawkowanie
Dorosłym palonosetron podaje się w dawce 250 µg jednorazowo dożylnie we wstrzyknięciu, czyli w bolusie, na 30 minut przed rozpoczęciem chemioterapii; czas podawania wynosi 30 sekund. Skuteczność leku w zapobieganiu nudnościom i wymiotom wywołanym chemioterapią o silnym działaniu wymiotnym można zwiększyć, dodając kortykosteroid przed rozpoczęciem chemioterapii. U pacjentów w podeszłym wieku dostosowanie dawki nie jest konieczne.
Dzieciom i młodzieży w wieku od 1 miesiąca do 17 lat podaje się 20 µg na kilogram masy ciała, przy czym całkowita dawka maksymalna nie powinna przekraczać 1500 µg. Podanie wykonuje się w postaci jednorazowej 15-minutowej infuzji dożylnej, którą rozpoczyna się mniej więcej na 30 minut przed rozpoczęciem chemioterapii. Bezpieczeństwo i skuteczność leku u dzieci w wieku poniżej 1 miesiąca nie zostały ustalone, brak danych dotyczących tej grupy; informacje o stosowaniu u dzieci w wieku poniżej 2 lat są ograniczone. Dostosowanie dawki nie jest konieczne w zaburzeniach czynności wątroby i nerek, jednak brak danych dotyczących pacjentów dializowanych w schyłkowym stadium niewydolności nerek. Lek stosuje się wyłącznie przed przeprowadzeniem chemioterapii.
Schemat dawkowania
| Grupa pacjentów | Dawka i sposób podania |
|---|---|
| Dorośli | 250 µg dożylnie we wstrzyknięciu trwającym 30 sekund, na 30 minut przed chemioterapią |
| Dzieci i młodzież od 1 miesiąca do 17 lat | 20 µg/kg, nie więcej niż 1500 µg, infuzja trwająca 15 minut na 30 minut przed chemioterapią |
| Pacjenci w podeszłym wieku | dostosowanie dawki nie jest konieczne |
| Zaburzenia czynności wątroby | dostosowanie dawki nie jest konieczne |
| Zaburzenia czynności nerek | dostosowanie dawki nie jest konieczne |
Przeciwwskazania
Jedynym przeciwwskazaniem do stosowania leku jest nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą roztworu. Innych bezwzględnych przeciwwskazań w ulotce nie podano.
Istnieje również ograniczenie wiekowe: bezpieczeństwo i skuteczność stosowania u dzieci w wieku poniżej 1 miesiąca nie zostały ustalone, brak danych dotyczących tej grupy wiekowej. Ponadto leku nie należy stosować w zapobieganiu nudnościom i wymiotom ani w ich leczeniu w dniach poprzedzających chemioterapię, jeśli nie wiąże się to z podaniem kolejnego cyklu chemioterapii.
Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Palonosetron może wydłużać czas pasażu jelitowego, dlatego po podaniu leku należy obserwować stan pacjentów, u których w przeszłości występowały zaparcia lub objawy podostrej niedrożności jelit. Opisano 2 przypadki hospitalizacji z powodu zaparcia wywołanego zaleganiem mas kałowych podczas stosowania palonosetronu w dawce 750 µg.
- klinicznie istotnego wydłużenia odstępu QTc nie stwierdzono przy żadnej z badanych dawek, jednak ostrożność jest konieczna, tak jak podczas stosowania innych antagonistów 5-HT3;
- szczególna ostrożność jest wymagana w przypadku wydłużenia odstępu QT w wywiadzie osobistym lub rodzinnym, zaburzeń równowagi elektrolitowej, zastoinowej niewydolności serca, bradyarytmii i zaburzeń przewodzenia;
- ostrożność jest potrzebna u pacjentów przyjmujących leki przeciwarytmiczne oraz inne leki wydłużające odstęp QT lub zaburzające równowagę elektrolitową;
- przed zastosowaniem antagonistów 5-HT3 należy uzupełnić niedobór potasu i magnezu w przypadku hipokaliemii i hipomagnezemii;
- opisano przypadki zespołu serotoninowego podczas stosowania antagonistów receptorów 5-HT3 zarówno w monoterapii, jak i w skojarzeniu z innymi lekami serotoninergicznymi;
- zaleca się uważną obserwację pacjentów pod kątem wystąpienia objawów zespołu serotoninowego;
- palonosetron może powodować zawroty głowy, senność lub uczucie zmęczenia, o czym należy uprzedzić kierowców i osoby obsługujące maszyny.
Interakcje z innymi lekami
Palonosetron jest metabolizowany głównie z udziałem izoenzymu CYP2D6, w mniejszym stopniu — izoenzymów CYP3A4 i CYP1A2. Na podstawie wyników badań in vitro ustalono, że w stężeniach istotnych klinicznie palonosetron nie hamuje aktywności izoenzymów cytochromu P-450. W badaniach przedklinicznych palonosetron nie hamował przeciwnowotworowej aktywności żadnego z pięciu badanych leków chemioterapeutycznych — cisplatyny, cyklofosfamidu, cytarabiny, doksorubicyny i mitomycyny C.
W badaniu klinicznym nie stwierdzono istotnych interakcji farmakokinetycznych między pojedynczą dawką dożylną palonosetronu a stężeniem stacjonarnym metoklopramidu podawanego doustnie, który jest inhibitorem CYP2D6. Populacyjna analiza farmakokinetyczna wykazała, że klirens palonosetronu nie zmienia się istotnie podczas leczenia skojarzonego induktorami CYP2D6 — deksametazonem i ryfampicyną — oraz jego inhibitorami, wśród których są amiodaron, celekoksyb, chlorpromazyna, cymetydyna, doksorubicyna, fluoksetyna, haloperydol, paroksetyna, chinidyna, ranitydyna, rytonawir, sertralina i terbinafina. Jednoczesne stosowanie palonosetronu z kortykosteroidami, lekami przeciwbólowymi, przeciwwymiotnymi, rozkurczowymi i cholinolitycznymi jest bezpieczne, jednak przy jednoczesnym podawaniu innych leków serotoninergicznych opisano przypadki zespołu serotoninowego.
Ciąża i karmienie piersią
Brak danych klinicznych dotyczących stosowania palonosetronu u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na przebieg ciąży, rozwój zarodka i płodu, przebieg porodu oraz rozwój pourodzeniowy. Dane dotyczące przenikania leku przez barierę łożyskową, uzyskane w badaniach na zwierzętach, są ograniczone.
Brak doświadczenia w stosowaniu palonosetronu u kobiet w ciąży, dlatego nie należy go podawać w okresie ciąży, z wyjątkiem sytuacji, gdy lekarz uzna to za konieczne. Brak również informacji o przenikaniu palonosetronu do mleka kobiecego, dlatego na czas leczenia należy przerwać karmienie piersią. Brak danych dotyczących wpływu palonosetronu na płodność.
Działania niepożądane
W badaniach klinicznych u dorosłych z udziałem 633 pacjentów otrzymujących lek w dawce 250 µg najczęstszymi działaniami niepożądanymi, które uznano za możliwie związane ze stosowaniem leku, były ból głowy (9%) i zaparcie (5%).
- często: ból głowy, zawroty głowy, zaparcie, biegunka;
- niezbyt często: nadmierna senność, bezsenność, parestezje, zwiększona potrzeba snu, obwodowa neuropatia czuciowa, lęk, euforia;
- niezbyt często: tachykardia, bradykardia, skurcze dodatkowe, niedokrwienie mięśnia sercowego, częstoskurcz zatokowy, zaburzenia rytmu zatokowego;
- niezbyt często: obniżenie lub podwyższenie ciśnienia tętniczego, przebarwienie żył, poszerzenie światła żył;
- niezbyt często: hiperkaliemia, hipokalcemia, hipokaliemia, hiperglikemia, zmniejszenie apetytu, brak apetytu;
- niezbyt często: niestrawność, ból brzucha i ból w nadbrzuszu, suchość w jamie ustnej, wzdęcia, czkawka;
- niezbyt często: alergiczne zapalenie skóry, swędząca wysypka, ból stawów, zatrzymanie moczu, glukozuria, hiperbilirubinemia, zwiększenie aktywności aminotransferaz, wydłużenie odstępu QT w elektrokardiogramie;
- bardzo rzadko: nadwrażliwość, anafilaksja, reakcje anafilaktyczne i anafilaktoidalne, wstrząs, reakcja w miejscu podania z pieczeniem, stwardnieniem, dyskomfortem i bólem.
W badaniach klinicznych u dzieci i młodzieży pojedynczą dawkę palonosetronu otrzymało 402 pacjentów. Często występował ból głowy; niezbyt często — zawroty głowy, dyskinezy, wydłużenie odstępu QT w elektrokardiogramie, zaburzenia przewodzenia, częstoskurcz zatokowy, kaszel, duszność, krwawienie z nosa, alergiczne zapalenie skóry, świąd, pokrzywka, gorączka, ból i reakcje w miejscu infuzji. Żadne z działań niepożądanych nie występowało z częstością większą niż 1%. Działania niepożądane u dzieci i młodzieży oceniano podczas nie więcej niż 4 cykli chemioterapii.
Przedawkowanie
Nie odnotowano przypadków przedawkowania leku, w tym w badaniach klinicznych z udziałem dzieci i młodzieży. W badaniach klinicznych u dorosłych stosowano dawki do 6 mg. Częstość działań niepożądanych w grupie otrzymującej największą dawkę była porównywalna z innymi grupami: nie obserwowano zależności odpowiedzi klinicznej od wielkości dawki.
Jeśli jednak dojdzie do przedawkowania, stosuje się leczenie podtrzymujące. Nie prowadzono badań u pacjentów dializowanych, jednak ze względu na dużą objętość dystrybucji palonosetronu dializa raczej nie może być skutecznym sposobem leczenia przedawkowania.
Jak otrzymać receptę na Aloxi® online
Aloxi® podaje personel medyczny pod nadzorem lekarskim i wyłącznie przed przeprowadzeniem chemioterapii, dlatego zastosowanie leku zawsze uzgadnia się z lekarzem. Konsultacja online pozwala omówić schemat profilaktyki przeciwwymiotnej, choroby współistniejące oraz przyjmowane leki.
W razie wskazań lekarz wystawia receptę elektroniczną, którą można zrealizować w wybranej aptece.
