Albunorm 5%: skład i postać farmaceutyczna
Albunorm 5% to roztwór do podawania dożylnego o zawartości białka całkowitego 50 g/l — 5 g białka na każde 100 ml roztworu. Co najmniej 96% tego białka stanowi albumina ludzka. Lek jest dostępny w fiolkach o różnej objętości, w tym po 50, 100 i 500 ml.
Pod względem właściwości onkotycznych taki roztwór jest zbliżony do prawidłowego osocza krwi, a nawet nieznacznie hipoonkotyczny w stosunku do niego. Odróżnia go to zasadniczo od stężonych roztworów albuminy 200–250 g/l: te ostatnie przyciągają do łożyska naczyniowego dodatkowy płyn z tkanek, podczas gdy Albunorm 5% uzupełnia objętość głównie kosztem tej objętości, która zostaje podana.
Jak działa Albunorm 5%
Albumina to najczęściej występujące białko osocza: ilościowo stanowi ponad połowę wszystkich białek osocza krwi i około 10% białek syntetyzowanych przez wątrobę. Dwie jej główne funkcje to udział w utrzymaniu ciśnienia onkotycznego krwi oraz transport substancji. Dzięki pierwszej albumina stabilizuje objętość krwi krążącej, dzięki drugiej służy jako nośnik hormonów, enzymów, substancji leczniczych i toksyn.
Roztwory albuminy ludzkiej 40–50 g/l, do których należy Albunorm 5%, są nieznacznie hipoonkotyczne w stosunku do prawidłowego osocza, natomiast roztwory 200 lub 250 g/l działają hiperonkotycznie. Z powodu tej różnicy przy tym samym niedoborze objętości roztworu 5% potrzeba znacznie więcej niż stężonego, a uzupełnianie objętości przebiega łagodniej.
Wskazania do stosowania
Wskazaniem do stosowania Albunorm 5% jest przywrócenie i utrzymanie objętości krwi krążącej przy stwierdzonym niedoborze objętości, gdy zastosowanie roztworów koloidowych jest uzasadnione. Niedobór objętości musi zostać potwierdzony klinicznie: lek nie jest przeznaczony do planowego podawania białka.
Decyzję o tym, czy zastosować albuminę zamiast koloidu syntetycznego, podejmuje się na podstawie stanu klinicznego pacjenta i z uwzględnieniem oficjalnych zaleceń. Żadnych innych wskazań ulotka leku nie zawiera.
Sposób stosowania i dawkowanie
Lek nie ma dawki standardowej: stężenie roztworu albuminy, dawkę i szybkość wlewu ustala się według indywidualnego zapotrzebowania pacjenta. Wielkość dawki zależy od masy ciała, ciężkości urazu lub choroby oraz od tego, jak intensywnie utrzymują się straty płynów i białka. Oblicza się ją na podstawie wymaganej objętości płynu krążącego, a nie stężenia albuminy w osoczu krwi.
Kontrola w trakcie leczenia
| Grupa parametrów | Co się ocenia |
|---|---|
| Hemodynamika | ciśnienie tętnicze i częstość tętna |
| Ciśnienie w naczyniach | ośrodkowe ciśnienie żylne, ciśnienie w tętnicy płucnej |
| Czynność nerek | diureza |
| Parametry laboratoryjne | stężenie elektrolitów, hematokryt i hemoglobina |
Podawanie i rozcieńczanie
Roztwór podaje się dożylnie w postaci nierozcieńczonej albo po rozcieńczeniu roztworem izotonicznym — na przykład 5% roztworem glukozy lub 0,9% roztworem chlorku sodu. Szybkość wlewu zależy od stanu pacjenta i od wskazania, a podczas wymiany osocza dostosowuje się ją do szybkości usuwania osocza. Danych o stosowaniu leku u dzieci jest niewiele, dlatego w wieku dziecięcym podaje się go tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść przewyższa możliwe ryzyko.
Przeciwwskazania
Leku nie stosuje się w przypadku nadwrażliwości na preparaty albuminy lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Jest to jedyne przeciwwskazanie wymienione w ulotce. W razie podejrzenia reakcji alergicznej lub anafilaktycznej podawanie natychmiast się przerywa, a jeśli rozwinął się wstrząs — postępuje zgodnie z aktualnymi zasadami jego leczenia.
Wykaz stanów, w których lek wymaga szczególnej ostrożności i wzmożonej obserwacji, podano poniżej: formalnie nie są to przeciwwskazania, ale właśnie w tych sytuacjach lekarz szczególnie starannie rozważa konieczność wlewu.
Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Ponieważ roztwór 5% uzupełnia objętość głównie podawanym płynem, przy znacznym niedoborze przetacza się go w dużych ilościach — a głównym zagadnieniem staje się tolerancja tej objętości przez układ krążenia. Hiperwolemia rozwija się wtedy, gdy dawka i szybkość wlewu nie odpowiadają możliwościom układu krążenia pacjenta, dlatego obserwację stanu prowadzi się w sposób ciągły.
- szczególna ostrożność jest wymagana w stanach, w których hiperwolemia, jej następstwa lub rozcieńczenie krwi są szczególnie niebezpieczne: niewyrównanej niewydolności serca, nadciśnieniu tętniczym, żylakach przełyku, obrzęku płuc, skazie krwotocznej, ciężkiej niedokrwistości, bezmoczu nerkowym i pozanerkowym;
- w ciężkim pourazowym uszkodzeniu mózgu albuminę stosuje się ostrożnie: dodatkowa analiza danych pacjentów w stanie ciężkim wykazała wyższą śmiertelność przy uzupełnianiu objętości albuminą w porównaniu z roztworem fizjologicznym, a przyczyna tej różnicy pozostaje niejasna;
- wlew natychmiast się przerywa przy pierwszych objawach przeciążenia układu sercowo-naczyniowego — bólu głowy, duszności, poszerzeniu żył szyjnych, wzroście ciśnienia tętniczego i żylnego, obrzęku płuc;
- przy uzupełnianiu dużych objętości obowiązkowa jest kontrola parametrów krzepnięcia krwi i hematokrytu, a także uzupełnianie pozostałych składników krwi: czynników krzepnięcia, elektrolitów, płytek krwi i krwinek czerwonych;
- nie wolno rozcieńczać roztworu wodą do wstrzykiwań — grozi to hemolizą u pacjenta;
- stężenie elektrolitów kontroluje się przy każdym podaniu albuminy i w razie potrzeby przywraca ich równowagę; w roztworach 40–50 g/l elektrolitów jest stosunkowo więcej niż w roztworach stężonych 200–250 g/l;
- zawartość sodu wynosi 7,2–8 mmol w fiolce 50 ml i 14,4–16 mmol w fiolce 100 ml, co jest istotne przy diecie z ograniczeniem sodu, a potasu — nie więcej niż 1 mmol w fiolce 100 ml i 1,5 mmol w fiolce 500 ml, co uwzględnia się przy zaburzonej czynności nerek;
- przy każdym podaniu odnotowuje się nazwę leku i numer serii, aby zachować powiązanie między pacjentem a zastosowaną serią.
Albunorm 5% wytwarza się z osocza ludzkiego. Profilaktyka zakażeń obejmuje dobór dawców, badanie pojedynczych donacji i pul osocza na obecność swoistych markerów zakażeń oraz etapy inaktywacji i usuwania wirusów w procesie wytwarzania. Mimo to możliwości przeniesienia czynnika zakaźnego — w tym nieznanych i nowych wirusów oraz innych patogenów — przy stosowaniu preparatów z krwi i osocza nie można całkowicie wykluczyć; jednocześnie nie odnotowano przypadków przeniesienia zakażeń wirusowych przez preparaty albuminy wytworzone zgodnie z zaleceniami Farmakopei Europejskiej. Nie obserwowano wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
Interakcje z innymi lekami
Nie są znane swoiste interakcje albuminy ludzkiej z innymi produktami leczniczymi. Brak opisanych interakcji nie znosi zwykłej zasady: lekarz powinien wiedzieć o wszystkich lekach, które przyjmuje pacjent.
Praktyczne ograniczenie dotyczy nie łączenia z innymi lekami, lecz wyboru rozpuszczalnika. Do rozcieńczania nadają się roztwory izotoniczne, natomiast woda do wstrzykiwań nie jest odpowiednia: przy rozcieńczaniu nią możliwa jest hemoliza. Ponadto przy wlewie dużych objętości roztworu lekarz uwzględnia zapotrzebowanie na inne składniki krwi oraz na korektę elektrolitów.
Ciąża i karmienie piersią
Nie prowadzono kontrolowanych badań klinicznych dotyczących bezpieczeństwa leku u kobiet w ciąży. Jednocześnie zgromadzone doświadczenie kliniczne ze stosowania albumin nie daje podstaw, by oczekiwać szkodliwego wpływu na przebieg ciąży, na płód lub na noworodka.
Badań wpływu na rozród u zwierząt z tym lekiem również nie prowadzono, jednak albumina ludzka ze swojej natury jest prawidłowym składnikiem krwi człowieka. Lek można stosować w okresie ciąży i karmienia piersią na podstawie decyzji lekarza, który ocenił sytuację kliniczną.
Działania niepożądane
Działania niepożądane podczas wlewu albuminy występują rzadko i zwykle są słabo nasilone: nagłe zaczerwienienie — najczęściej twarzy, pokrzywka, wzrost temperatury ciała, nudności. Z reguły ustępują one po zwolnieniu wlewu lub jego zatrzymaniu. Bardzo rzadko rozwijają się ciężkie reakcje aż do wstrząsu; wówczas wlew się przerywa i rozpoczyna odpowiednie leczenie.
- układ immunologiczny: wstrząs anafilaktyczny, reakcja anafilaktyczna, nadwrażliwość;
- psychika: zaburzenia świadomości;
- układ nerwowy: ból głowy;
- serce: tachykardia, bradykardia;
- naczynia: obniżenie lub podwyższenie ciśnienia tętniczego, zaczerwienienie twarzy;
- układ oddechowy: duszność;
- skóra i tkanka podskórna: pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, rumień, wzmożona potliwość;
- układ pokarmowy i reakcje ogólne: nudności, wzrost temperatury ciała, dreszcze.
Częstość tych reakcji nie została ustalona. Ponieważ lek podaje się dożylnie i zwykle w warunkach szpitalnych, stan pacjenta obserwuje się przez cały czas trwania wlewu, a w razie pojawienia się jakichkolwiek objawów nietolerancji podawanie się zatrzymuje.
Przedawkowanie
Przedawkowanie objawia się hiperwolemią i występuje wtedy, gdy dawka lub szybkość wlewu okazują się zbyt duże dla konkretnego pacjenta. Przy przetaczaniu dużych objętości roztworu 5% szczególnie ważne jest wcześniejsze uwzględnienie prawdopodobieństwa takiej sytuacji, przez odniesienie tempa podawania do możliwości układu krążenia.
Objawy przeciążenia układu sercowo-naczyniowego to ból głowy, duszność, poszerzenie żył szyjnych, a także wzrost ciśnienia tętniczego i żylnego oraz obrzęk płuc. Po ich wystąpieniu wlew natychmiast się przerywa i uważnie kontroluje parametry hemodynamiczne.
Jak otrzymać receptę na Albunorm 5% online
Albunorm 5% jest wydawany na receptę i podawany dożylnie, a dawkę i szybkość wlewu lekarz ustala indywidualnie, kierując się objętością krwi krążącej i parametrami hemodynamicznymi. Konsultacja online pozwala zdalnie omówić z lekarzem stan pacjenta, dostępne wyniki badań i zalecone leczenie. Jeśli lekarz potwierdzi wskazania, wystawia receptę elektroniczną, którą można zrealizować w aptece.
