Albunorm 20%: skład i postać farmaceutyczna
Albunorm 20% to roztwór do podawania dożylnego zawierający 200 g/l białka całkowitego, czyli 20 g białka na każde 100 ml roztworu. Nie mniej niż 96% tego białka stanowi albumina ludzka. Roztwór dostępny jest w fiolkach o różnej objętości, w tym po 50, 100 i 500 ml.
To właśnie stężenie odróżnia ten lek od roztworów albuminy 40–50 g/l. Działanie koloidoosmotyczne roztworu o zawartości albuminy 200 g/l jest około czterokrotnie silniejsze niż osocza krwi, dlatego Albunorm 20% zalicza się do roztworów hiperonkotycznych: nie tylko uzupełnia on podaną objętość, ale też przyciąga płyn z tkanek do łożyska naczyniowego.
Jak działa Albunorm 20%
Albumina ludzka stanowi ilościowo ponad połowę wszystkich białek osocza krwi i około 10% białek syntetyzowanych przez wątrobę. Najważniejsza rola fizjologiczna albuminy wiąże się z dwiema jej właściwościami: uczestniczy ona w utrzymaniu ciśnienia onkotycznego krwi i pełni funkcję transportową. Albumina stabilizuje objętość krwi krążącej i służy jako nośnik hormonów, enzymów, substancji leczniczych i toksyn.
Roztwory albuminy ludzkiej 200 lub 250 g/l, do których należy Albunorm 20%, działają hiperonkotycznie, podczas gdy roztwory 40–50 g/l są słabo hipoonkotyczne w stosunku do prawidłowego osocza. Praktyczna konsekwencja tej różnicy jest następująca: stosunkowo niewielka objętość stężonego roztworu może wyraźnie zwiększyć objętość krwi krążącej dzięki przemieszczeniu płynu z tkanek i właśnie dlatego taki roztwór wymaga uwagi w zakresie bilansu wodnego pacjenta.
Wskazania do stosowania
Albunorm 20% stosuje się w celu przywrócenia i utrzymania objętości krwi krążącej przy stwierdzonym niedoborze objętości oraz w tych przypadkach, w których zastosowanie koloidów jest właściwe. Chodzi o potwierdzony niedobór, a nie o profilaktyczne podawanie białka czy korygowanie wyniku laboratoryjnego.
Wybór albuminy zamiast koloidu syntetycznego zależy od stanu klinicznego konkretnego pacjenta i opiera się na oficjalnych wytycznych. Innych wskazań w charakterystyce leku nie podano.
Sposób stosowania i dawkowanie
Stężenie preparatu albuminy, dawkę i szybkość wlewu dobiera się do indywidualnych potrzeb pacjenta. Konieczna dawka zależy od masy ciała, ciężkości urazu lub choroby oraz od nasilenia utraty płynów i białka. Punktem odniesienia przy obliczaniu jest wymagana objętość płynu krążącego, a nie stężenie albuminy w osoczu krwi.
Co kontroluje się podczas podawania
- ciśnienie tętnicze i częstość tętna;
- ośrodkowe ciśnienie żylne;
- ciśnienie w tętnicy płucnej;
- diurezę;
- stężenie elektrolitów;
- hematokryt i hemoglobinę.
Podawanie i rozcieńczanie
Albuminę ludzką podaje się dożylnie — bezpośrednio lub po rozcieńczeniu w roztworze izotonicznym, na przykład w 5% roztworze glukozy lub 0,9% roztworze chlorku sodu. Szybkość wlewu dobiera się do konkretnych warunków i wskazania, a przy wymianie osocza uzgadnia się ją z szybkością usuwania osocza. Dane dotyczące stosowania leku u dzieci są ograniczone, dlatego w wieku dziecięcym podaje się go tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść przewyższa możliwe ryzyko.
Przeciwwskazania
Jedynym przeciwwskazaniem wymienionym w charakterystyce leku jest nadwrażliwość na preparaty albuminy lub na którąkolwiek substancję pomocniczą leku. W razie podejrzenia reakcji alergicznej lub anafilaktycznej podawanie natychmiast się przerywa, a w razie wystąpienia wstrząsu postępuje się zgodnie z aktualnymi zasadami leczenia wstrząsu.
Pozostałe ograniczenia to nie zakazy, lecz stany, w których lek stosuje się ostrożnie i pod wzmożoną kontrolą. Wymieniono je w kolejnym rozdziale.
Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Głównym ryzykiem przy podawaniu stężonego roztworu albuminy jest przeciążenie krążenia. Stan pacjenta kontroluje się starannie, aby nie dopuścić do hiperwolemii i nadmiernego gromadzenia płynu. Wlew przerywa się natychmiast przy pierwszych klinicznych objawach przeciążenia układu sercowo-naczyniowego — bólu głowy, duszności, poszerzeniu żył szyjnych — a także przy wzroście ciśnienia tętniczego i żylnego oraz pojawieniu się obrzęku płuc.
- ostrożność jest konieczna w tych przypadkach, w których hiperwolemia i jej następstwa lub rozcieńczenie krwi są szczególnie niebezpieczne: w niewyrównanej niewydolności serca, nadciśnieniu tętniczym, żylakach przełyku, obrzęku płuc, skazie krwotocznej, ciężkiej niedokrwistości, bezmoczu nerkowym i pozanerkowym;
- u pacjentów z ciężkim pourazowym uszkodzeniem mózgu albuminę stosuje się ostrożnie: według danych z dodatkowej analizy badań u chorych w stanie ciężkim uzupełnianie objętości albuminą wiązało się z większą śmiertelnością niż podawanie roztworu fizjologicznego, a mechanizm tej różnicy jest niejasny;
- przed podaniem stężonego roztworu upewnia się, że pacjent jest wystarczająco nawodniony;
- roztworów albuminy nie wolno rozcieńczać wodą do wstrzykiwań — może to wywołać hemolizę;
- przy zastępowaniu stosunkowo dużych objętości kontroluje się wskaźniki krzepnięcia krwi i hematokryt oraz czuwa nad uzupełnianiem innych składników krwi — czynników krzepnięcia, elektrolitów, płytek krwi i krwinek czerwonych;
- roztwory 200–250 g/l zawierają stosunkowo mało elektrolitów, dlatego ich stężenie kontroluje się i w razie potrzeby koryguje;
- fiolka 50 ml zawiera 7,2–8 mmol sodu, fiolka 100 ml — 14,4–16 mmol, co uwzględnia się przy diecie z ograniczeniem sodu; potasu w leku jest nie więcej niż 1 mmol w fiolce 100 ml i 1,5 mmol w fiolce 500 ml, co jest istotne przy zaburzonej czynności nerek i przy ograniczeniu potasu w diecie;
- przy każdym podaniu zapisuje się nazwę i numer serii leku, aby zachować powiązanie między pacjentem a konkretną serią.
Lek otrzymywany jest z osocza ludzkiego, dlatego mają do niego zastosowanie standardowe środki zapobiegania zakażeniom: dobór dawców, badanie pojedynczych donacji i pul osocza w kierunku swoistych markerów zakażeń, a także etapy inaktywacji i usuwania wirusów w procesie wytwarzania. Mimo to nie można całkowicie wykluczyć przeniesienia czynnika zakaźnego, w tym nieznanych lub nowych patogenów, przy stosowaniu preparatów z krwi i osocza. Nie odnotowano przypadków przeniesienia zakażeń wirusowych przez preparaty albuminy wytworzone zgodnie z wymaganiami Farmakopei Europejskiej. Nie stwierdzono wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów i pracy z maszynami.
Interakcje z innymi lekami
Swoiste interakcje albuminy ludzkiej z innymi produktami leczniczymi nie są znane. W dużej mierze tłumaczy to natura leku: albumina jest naturalnym białkiem osocza krwi, a nie obcym dla organizmu związkiem chemicznym.
Odrębnej uwagi wymaga nie interakcja, lecz zgodność roztworów podczas wlewu. Albunorm 20% wolno rozcieńczać roztworami izotonicznymi, natomiast woda do wstrzykiwań się do tego nie nadaje. O wszystkich lekach, które otrzymuje pacjent, lekarz powinien wiedzieć również przy braku opisanych interakcji — wpływa to na ogólny plan leczenia infuzyjnego i na kontrolę elektrolitów.
Ciąża i karmienie piersią
Bezpieczeństwo stosowania leku u kobiet w ciąży nie zostało ustalone w kontrolowanych badaniach klinicznych. Jednocześnie doświadczenie kliniczne ze stosowania albumin wskazuje, że nie należy oczekiwać szkodliwego wpływu na przebieg ciąży, na płód ani na noworodka.
Badań czynności rozrodczej na zwierzętach z tym lekiem nie prowadzono. Przy ocenie bezpieczeństwa uwzględnia się, że albumina ludzka jest naturalnym składnikiem krwi człowieka. Decyzję o zastosowaniu leku u kobiety ciężarnej lub karmiącej piersią podejmuje lekarz na podstawie sytuacji klinicznej.
Działania niepożądane
Łagodne działania niepożądane występują rzadko. Należą do nich nagłe zaczerwienienie, zwłaszcza twarzy, pokrzywka, wzrost temperatury ciała i nudności; zwykle objawy te ustępują po zwolnieniu lub zatrzymaniu wlewu. Bardzo rzadko możliwe są ciężkie reakcje, w tym wstrząs: w takim przypadku wlew przerywa się i wdraża odpowiednie leczenie.
- ze strony układu immunologicznego: wstrząs anafilaktyczny, reakcja anafilaktyczna, reakcje nadwrażliwości;
- zaburzenia psychiczne: zaburzenia świadomości;
- ze strony układu nerwowego: ból głowy;
- ze strony serca: tachykardia, bradykardia;
- ze strony naczyń: obniżenie ciśnienia tętniczego, podwyższenie ciśnienia tętniczego, zaczerwienienie twarzy;
- ze strony układu oddechowego: duszność;
- ze strony skóry i tkanki podskórnej: pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, rumień, zwiększona potliwość;
- ze strony układu pokarmowego i reakcje ogólne: nudności, wzrost temperatury ciała, dreszcze.
Częstość wymienionych reakcji na podstawie dostępnych danych nie została ustalona. Ponieważ lek podaje się dożylnie, wszelkie objawy reakcji alergicznej w trakcie wlewu są powodem do natychmiastowego jego przerwania i oceny stanu pacjenta.
Przedawkowanie
Jeśli dawka i szybkość wlewu są zbyt duże, może rozwinąć się hiperwolemia — nadmierna objętość krwi krążącej. Dla stężonego roztworu ryzyko to jest szczególnie istotne: poza podaną objętością do łożyska naczyniowego dzięki działaniu hiperonkotycznemu przemieszcza się dodatkowy płyn z tkanek.
Przy pierwszych klinicznych objawach przeciążenia układu sercowo-naczyniowego — bólu głowy, duszności, poszerzeniu żył szyjnych — bądź przy wzroście ciśnienia tętniczego, wzroście ciśnienia żylnego i pojawieniu się obrzęku płuc wlew natychmiast się przerywa i uważnie kontroluje wskaźniki hemodynamiczne.
Jak otrzymać receptę na Albunorm 20% online
Albunorm 20% jest lekiem na receptę do podawania dożylnego, którego dawkę i szybkość wlewu lekarz dobiera indywidualnie z uwzględnieniem stanu krążenia, chorób współistniejących i wyników badań. Konsultacja online pozwala omówić z lekarzem sytuację kliniczną i zalecenia na odległość. W razie wskazań lekarz wystawia receptę elektroniczną, którą można zrealizować w aptece.
