Accusol 35: skład i postać leku
Accusol 35 to roztwór przygotowywany bezpośrednio przed użyciem z dwóch części. Worek jest podzielony na dwie komory: 5000 ml gotowego roztworu otrzymuje się, mieszając 3750 ml roztworu A z 1250 ml roztworu B. Liczba 35 w nazwie wskazuje stężenie buforu: wodorowęglan występuje w gotowym roztworze w ilości 35 mmol na litr. Gotowy roztwór ma teoretyczną osmolarność 287 mOsm/l i odczyn od 7,0 do 7,5.
Skład jonowy dobrano tak, aby zbliżał się do zawartości elektrolitów w osoczu krwi. Istotną cechą preparatu jest brak w nim potasu i glukozy, co wyznacza zarówno wskazania, jak i zasady obserwacji pacjenta podczas zabiegu.
| Składnik | Zawartość w 1000 ml gotowego roztworu |
|---|---|
| Sód | 140 mmol |
| Chlorki | 109,5 mmol |
| Wodorowęglan | 35 mmol |
| Wapń | 1,75 mmol |
| Magnez | 0,5 mmol |
Jak działa Accusol 35
Preparat jest farmakologicznie nieaktywny: nie wiąże się z receptorami i nie ingeruje w przemianę materii. Jego działanie wynika ze składu — roztwór zawiera jony w stężeniach zbliżonych do wartości fizjologicznych dla osocza krwi. Właśnie dlatego można go podawać w dużych objętościach przez długi czas, zastępując płyn usuwany przez aparat.
W roli płynu substytucyjnego Accusol 35 nieprzerwanie dostarcza organizmowi elektrolity i wodę, zapewniając potrzebne nawodnienie, a jednocześnie działa alkalizująco dzięki buforowi wodorowęglanowemu. W roli płynu dializacyjnego usuwa z krwi zbędne produkty przemiany materii i pomaga wyrównywać zaburzenia równowagi elektrolitowej i wodnej w surowicy.
Wskazania do stosowania
Accusol 35 jest przeznaczony do leczenia ostrej i przewlekłej niewydolności nerek. Stosuje się go jako płyn substytucyjny w hemofiltracji i hemodiafiltracji oraz jako płyn dializacyjny w hemodializie i hemodiafiltracji, czyli obejmuje podstawowe metody leczenia nerkozastępczego.
Osobno wskazano, że preparat jest przeznaczony przede wszystkim dla pacjentów z hiperkaliemią — zwiększonym stężeniem potasu we krwi. Takie ukierunkowanie wynika ze składu: roztwór nie zawiera potasu, dlatego podczas zabiegu sprzyja jego usuwaniu.
Sposób stosowania i dawkowanie
Roztwór stosuje się do hemofiltracji, hemodializy i hemodiafiltracji. Objętość płynu substytucyjnego u dorosłych zależy od współczynnika ultrafiltracji i jest dobierana indywidualnie, aby zapewnić prawidłową równowagę płynową i elektrolitową. Podane wartości orientacyjne lekarz prowadzący koryguje zgodnie ze stanem klinicznym pacjenta; dla osób w podeszłym wieku nie ma odrębnych zaleceń, objętości są takie same jak u pozostałych dorosłych.
Preparat można podawać do krążenia pozaustrojowego zarówno przed rozcieńczeniem krwi, jak i po nim — tryb wyznacza lekarz. Gdy roztwór jest stosowany jako płyn dializacyjny, jego rodzaj i objętość zależą od trybu terapii, jej częstości i czasu trwania, a wyboru również dokonuje lekarz na podstawie stanu pacjenta.
| Sytuacja kliniczna | Objętość płynu substytucyjnego u dorosłych |
|---|---|
| Przewlekła niewydolność nerek | 7–35 ml na kilogram masy ciała na godzinę |
| Ostra niewydolność nerek | 20–35 ml na kilogram masy ciała na godzinę |
Przygotowanie roztworu i drogi podania
Przy hemodializie roztwór podawany jest przez przedział dializacyjny dializatora, przy hemofiltracji — przez tętniczą lub żylną linię krwi. Po zdjęciu opakowania ochronnego należy natychmiast otworzyć długi zgrzew między komorami, aby oba roztwory się wymieszały, i dopiero potem otworzyć krótki zgrzew przy porcie dostępu, przez który wymieszany roztwór trafia do pacjenta.
Przeciwwskazania
Część przeciwwskazań wiąże się z samym roztworem. Nie stosuje się go w hipokaliemii, jeśli równocześnie nie jest prowadzone odpowiednie uzupełnianie potasu, a także w zasadowicy metabolicznej — stanie, który bufor wodorowęglanowy może nasilić.
- hipokaliemia bez równoczesnego uzupełniania potasu;
- zasadowica metaboliczna;
- niewydolność nerek z nasilonym katabolizmem u pacjentów z mocznicą, jeśli jej objawy nie ustępują po hemofiltracji;
- niedostateczny przepływ krwi w miejscu dostępu naczyniowego;
- wysokie ryzyko krwawienia z powodu działania leków przeciwzakrzepowych.
Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Preparat może być stosowany wyłącznie przez lekarza mającego doświadczenie w prowadzeniu hemofiltracji, hemodializy lub hemodiafiltracji albo pod jego kierunkiem. Podczas ciągłego leczenia nerkozastępczego obserwowano wytrącanie się białego osadu węglanu wapnia w drenach przed rozcieńczeniem i po nim. Dlatego co 30 minut należy uważnie sprawdzać, czy płyn w drenach pozostaje przejrzysty i wolny od cząstek: w pojedynczych przypadkach osad pojawia się dopiero po kilku godzinach od rozpoczęcia zabiegu. Jeśli osad zostanie zauważony, roztwór i dreny natychmiast się wymienia, a pacjenta uważnie obserwuje.
Odrębnej uwagi wymaga prawidłowe przygotowanie worka. Jeśli zgrzew rozrywalny między komorami nie zostanie otwarty i pacjentowi podawany jest wyłącznie roztwór z małej komory B, może rozwinąć się zasadowica. Jej najczęstsze objawy to nudności, ból głowy, zaburzenia rytmu serca, niewydolność oddechowa i śpiączka.
Co kontroluje się podczas zabiegu
- bilans płynów — starannie i przez cały czas trwania terapii;
- wskaźniki równowagi kwasowo-zasadowej;
- elektrolity: zawartość chlorków, fosforanów, wapnia, magnezu i sodu;
- stężenie potasu w surowicy przed rozpoczęciem i regularnie w trakcie leczenia, ponieważ roztwór nie zawiera potasu;
- stężenie glukozy w surowicy, zwłaszcza u pacjentów z cukrzycą, ponieważ w roztworze nie ma glukozy;
- przejrzystość roztworu w drenach co 30 minut.
Jeśli potas wykracza poza normę
W razie wystąpienia hipokaliemii lub stopniowego zmniejszania się stężenia potasu w surowicy rozpoczyna się uzupełnianie potasu i/lub przechodzi na płyn substytucyjny o większej jego zawartości. Jeśli natomiast hiperkaliemia narasta, rozważa się zwiększenie współczynnika filtracji i odpowiednie prowadzenie pacjenta w warunkach oddziału intensywnej terapii.
Interakcje z innymi lekami
Przepisując preparat, uwzględnia się możliwe interakcje między tą metodą leczenia a prowadzoną równocześnie terapią chorób współistniejących. Samo oczyszczanie krwi zmienia sytuację: stężenie innych produktów leczniczych we krwi podczas hemodializy, hemofiltracji i hemodiafiltracji może się zmieniać, i należy to brać pod uwagę przy doborze ich dawek.
U pacjentów otrzymujących glikozydy nasercowe konieczna jest ścisła kontrola zawartości potasu w osoczu: przy hipokaliemii ryzyko działań niepożądanych glikozydów jest większe. Stosowanie witaminy D i preparatów zawierających wapń może zwiększać ryzyko hiperkalcemii — w tym węglanu wapnia stosowanego jako środek wiążący potas. Dodatkowe podanie wodorowęglanu sodu zwiększa prawdopodobieństwo zasadowicy metabolicznej.
Ciąża i karmienie piersią
Brak danych klinicznych i przedklinicznych dotyczących stosowania preparatu w okresie ciąży i laktacji. Oznacza to, że bezpieczeństwo jego stosowania u kobiet ciężarnych i karmiących piersią nie było specjalnie badane.
Dlatego roztwór może być stosowany u kobiet ciężarnych i karmiących piersią wyłącznie w razie wyraźnej konieczności, gdy lekarz uzna przeprowadzenie zabiegu za uzasadnione.
Działania niepożądane
W badaniach klinicznych rzadko obserwowano nieswoistą hipoglikemię związaną zarówno z samym zabiegiem, jak i z roztworem. Pozostałe opisane reakcje odzwierciedlają to spektrum działań niepożądanych, które w zasadzie jest możliwe przy stosowaniu płynów do hemofiltracji i hemodializy, i dzielą się na związane z zabiegiem oraz związane ze składem roztworu.
- związane z leczeniem: nudności i wymioty;
- związane z leczeniem: skurcze mięśni;
- związane z leczeniem: obniżenie ciśnienia tętniczego;
- związane z leczeniem: krwawienia i powstawanie zakrzepów;
- związane z leczeniem: zakażenie i zator powietrzny;
- związane z roztworem: zasadowica metaboliczna;
- związane z roztworem: zaburzenia elektrolitowe — hipofosfatemia, hipoglikemia;
- związane z roztworem: zaburzenia gospodarki wodnej — hipowolemia i hiperwolemia, obniżenie lub podwyższenie ciśnienia.
Większość wymienionych stanów wykrywa się dzięki tej samej kontroli bilansu płynów, elektrolitów i równowagi kwasowo-zasadowej, którą przewidziano podczas zabiegu. Właśnie dlatego regularne pomiary są ważniejsze niż subiektywne odczucia pacjenta: nudności, ból głowy lub zaburzenie rytmu serca mogą okazać się objawem już rozwiniętej zasadowicy.
Przedawkowanie
Przy regularnej kontroli bilansu płynów i elektrolitów przedawkowanie nie powinno wystąpić — podkreślono to w ulotce osobno. Jeśli natomiast kontrola jest niewystarczająca, nadmierne podanie roztworu może doprowadzić do hiperwolemii i zaburzeń elektrolitowych.
Takie następstwa koryguje się, zmieniając współczynnik ultrafiltracji i objętość podawanego roztworu. Zaburzenia równowagi elektrolitowej wyrównuje się w zależności od ich konkretnego charakteru — zgodnie z tym, który wskaźnik wykroczył poza normę.
Jak otrzymać receptę na Accusol 35 online
Accusol 35 stosuje się w ramach leczenia nerkozastępczego i wykorzystuje go wyłącznie lekarz władający technikami hemofiltracji, hemodializy i hemodiafiltracji, dlatego jego przepisanie zawsze wiąże się z konsultacją lekarską. Podczas konsultacji online lekarz ustala rozpoznanie, wskaźniki czynności nerek i elektrolitów, a także schemat już prowadzonego leczenia. Przy istniejących wskazaniach wystawiana jest e-recepta, którą można zrealizować w aptece.
