Acard® 150 mg - ulotka, cena, sposób stosowania i przeciwwskazania leku

Acard® 150 mg: skład i postać farmaceutyczna

Jedna tabletka dojelitowa Acard® 150 mg zawiera 150 mg kwasu acetylosalicylowego – jedynej substancji czynnej preparatu. Jest to tzw. mała, przeciwpłytkowa dawka: została dobrana nie w celu łagodzenia bólu czy obniżania gorączki, lecz w celu długotrwałego wpływania na zdolność płytek krwi do zlepiania się.

Tabletka jest pokryta otoczką dojelitową i nie ulega rozpadowi w żołądku, dzięki czemu działanie drażniące kwasu acetylosalicylowego na błonę śluzową żołądka zostaje zmniejszone. Preparat zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu w dawce, co oznacza, że uznaje się go za „wolny od sodu”. Lek nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Jak działa Acard® 150 mg

Kwas acetylosalicylowy jest nieodwracalnym inhibitorem cyklooksygenazy – enzymu odpowiedzialnego za syntezę prostaglandyn z kwasu arachidonowego. To właśnie ten mechanizm odpowiada za przeciwzapalne, przeciwgorączkowe i przeciwbólowe działanie substancji.

Najważniejszym działaniem kwasu acetylosalicylowego w dawce 150 mg jest hamowanie syntezy tromboksanu A2 – związku, który nasila agregację płytek krwi i zwęża naczynia. Blokada cyklooksygenazy płytek zmniejsza ich zdolność do zlepiania się ze sobą. Agregacja płytek krwi to podstawowy proces, od którego zależy stopniowe zwężanie naczynia wieńcowego w chorobie niedokrwiennej serca: odkładanie się agregatów płytkowych na zmienionym miażdżycowo odcinku naczynia prowadzi do powstawania zakrzepów, które stopniowo pogarszają perfuzję mięśnia sercowego, aż do rozwoju zawału.

Wskazania do stosowania

Acard® 150 mg jest stosowany w chorobie niedokrwiennej serca, a także we wszystkich sytuacjach klinicznych, w których celowe jest hamowanie agregacji płytek krwi. Decyzję o rozpoczęciu leczenia kwasem acetylosalicylowym oraz o stosowanej dawce powinien podjąć lekarz.

• profilaktyka zawału mięśnia sercowego u osób z dużym ryzykiem;
• świeży zawał mięśnia sercowego lub podejrzenie świeżego zawału mięśnia sercowego;
• stan po epizodzie niestabilnej choroby wieńcowej oraz wtórna profilaktyka u osób po przebytym zawale mięśnia sercowego;
• stan po pomostowaniu aortalno-wieńcowym oraz po angioplastyce wieńcowej;
• profilaktyka napadów przemijającego ataku niedokrwiennego (TIA) i udaru niedokrwiennego u pacjentów z TIA;
• stan po przebytym udarze niedokrwiennym u pacjentów z TIA;
• miażdżyca zarostowa tętnic obwodowych oraz profilaktyka zakrzepicy naczyń wieńcowych u pacjentów z wieloma czynnikami ryzyka;
• profilaktyka zakrzepicy żylnej i zatorowości płucnej u długo unieruchomionych pacjentów, np. po dużych zabiegach chirurgicznych – jako uzupełnienie innych metod profilaktyki.

Sposób stosowania i dawkowanie

W większości wskazań dawka dobowa jest taka sama i wynosi 150 mg, czyli jedną tabletkę na dobę. Wyjątkiem jest świeży zawał mięśnia sercowego lub jego podejrzenie: wówczas lek stosuje się jednorazowo w dawce 300 mg, czyli dwie tabletki.

Sytuacja kliniczna	Dawka
Profilaktyka zawału mięśnia sercowego u osób z dużym ryzykiem	zwykle 150 mg na dobę
Świeży zawał mięśnia sercowego lub jego podejrzenie	jednorazowo 300 mg (2 tabletki)
Po epizodzie niestabilnej choroby wieńcowej; wtórna profilaktyka po zawale	zwykle 150 mg na dobę
Po pomostowaniu aortalno-wieńcowym, angioplastyce wieńcowej	zwykle 150 mg na dobę
Profilaktyka TIA i udaru niedokrwiennego u pacjentów z TIA	zwykle 150 mg na dobę
Po przebytym udarze niedokrwiennym u pacjentów z TIA	150 mg na dobę
Miażdżyca zarostowa tętnic obwodowych	zwykle 150 mg na dobę
Wiele czynników ryzyka zakrzepicy; długotrwałe unieruchomienie	150 mg na dobę

Jak przyjmować tabletkę

Tabletki dojelitowe przyjmuje się po posiłku i połyka w całości: otoczka musi pozostać nienaruszona. Jedynym wyjątkiem jest ostry zawał mięśnia sercowego lub jego podejrzenie. Tabletki dojelitowe mogą być zastosowane w takiej sytuacji, jeśli niedostępny jest kwas acetylosalicylowy w tabletkach bez otoczki; wówczas tabletkę należy bardzo dokładnie rozgryźć, aby przyspieszyć wchłanianie.

Przeciwwskazania

Kwas acetylosalicylowy wpływa na krzepnięcie krwi oraz na błonę śluzową przewodu pokarmowego, dlatego wykaz stanów, w których nie wolno stosować preparatu, jest dość szeroki. Lekarz powinien znać wszystkie choroby współistniejące pacjenta przed przepisaniem leku.

• nadwrażliwość na kwas acetylosalicylowy, inne salicylany lub którąkolwiek substancję pomocniczą;
• skaza krwotoczna;
• czynna choroba wrzodowa żołądka i (lub) dwunastnicy;
• ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby lub ciężka niewydolność serca;
• napady tzw. astmy aspirynowej w wywiadzie, wywołane przez salicylany lub substancje o podobnym działaniu, przede wszystkim niesteroidowe leki przeciwzapalne;
• jednoczesne stosowanie metotreksatu w dawkach 15 mg na tydzień lub większych;
• III trymestr ciąży, dna moczanowa, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej;
• wiek dziecięcy i młodzieńczy do 16 lat w przebiegu zakażeń wirusowych – ze względu na ryzyko zespołu Reye’a, rzadkiej, ale ciężkiej choroby z uszkodzeniem wątroby i mózgu.

Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności

Kwas acetylosalicylowy może wywoływać skurcz oskrzeli i prowokować napady astmy lub inne reakcje nadwrażliwości. Do czynników ryzyka należą astma oskrzelowa, przewlekłe choroby układu oddechowego, katar sienny z polipami błony śluzowej nosa. To samo ostrzeżenie dotyczy pacjentów z reakcjami alergicznymi na inne substancje – wysypką skórną, świądem, pokrzywką. U takich pacjentów preparat stosuje się wyłącznie po rozważeniu stosunku ryzyka do korzyści.

• ostrożność w I i II trymestrze ciąży oraz w okresie karmienia piersią;
• ostrożność u pacjentów z nadwrażliwością na niesteroidowe leki przeciwzapalne i przeciwreumatyczne;
• ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu antykoagulantów, a także ibuprofenu, który może wpływać na działanie przeciwpłytkowe preparatu;
• ostrożność w przypadku zaburzeń czynności wątroby lub nerek;
• szczególna uwaga u pacjentów z chorobą wrzodową lub krwawieniami z przewodu pokarmowego w wywiadzie: choroba może się zaostrzyć, możliwe są krwawienia;
• u pacjentów ze skłonnością do krwawień (hemofilia, niedobór witaminy K) oraz otrzymujących antykoagulanty stosowanie leku ocenia się w oparciu o stosunek ryzyka do korzyści;
• preparat wydłuża czas krwawienia w trakcie i po zabiegach chirurgicznych, także niewielkich, jak np. usunięcie zęba;
• lek należy odstawić na 5 dni przed planowanym zabiegiem operacyjnym, szczególnie okulistycznym i otologicznym.

Interakcje z innymi lekami

Częstość interakcji kwasu acetylosalicylowego w małych dawkach nie została w pełni poznana: większość opisanych interakcji dotyczy zwykłych dawek rzędu 1–3 g na dobę. Bezwzględnie przeciwwskazane jest łączenie z metotreksatem w dawkach 15 mg na tydzień lub większych – nasila się toksyczne działanie metotreksatu na szpik kostny wskutek zmniejszenia jego klirensu nerkowego i wypierania przez salicylany z połączeń z białkami osocza. Przy dawkach metotreksatu poniżej 15 mg na tydzień takie połączenie wymaga szczególnej ostrożności z tego samego powodu.

• antykoagulanty (pochodne kumaryny, heparyna) – nasilenie działania przeciwzakrzepowego, ryzyko wydłużenia czasu krwawienia i krwotoków;
• selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny – zwiększone ryzyko krwawień z górnego odcinka przewodu pokarmowego;
• inne niesteroidowe leki przeciwzapalne – ryzyko uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy, krwawień oraz uszkodzenia nerek;
• leki trombolityczne i inne leki przeciwpłytkowe, np. tiklopidyna – zwiększone ryzyko krwawień;
• digoksyna – zwiększenie jej stężenia w osoczu na skutek zmniejszenia wydalania nerkowego;
• leki przeciwcukrzycowe – nasilenie ich działania; leki zwiększające wydalanie kwasu moczowego (benzbromaron, probenecyd) – osłabienie działania przeciw dnie moczanowej;
• ogólnoustrojowe glikokortykosteroidy – zwiększone ryzyko choroby wrzodowej i krwawień z przewodu pokarmowego;
• kwas walproinowy – wzajemne nasilenie działania: preparat zwiększa jego toksyczność, on zaś nasila działanie przeciwpłytkowe.

W dawkach 3 g na dobę i większych kwas acetylosalicylowy osłabia działanie leków moczopędnych i inhibitorów ACE. Preparat może nasilać ototoksyczne działanie furosemidu, a połączenie niesteroidowych leków przeciwzapalnych z cyklosporyną lub takrolimusem zwiększa ich nefrotoksyczność, dlatego zaleca się kontrolę czynności nerek. Alkohol zwiększa ryzyko działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego – owrzodzeń błony śluzowej i krwawień.

Ciąża i karmienie piersią

Hamowanie syntezy prostaglandyn może niekorzystnie wpływać na przebieg ciąży oraz rozwój zarodka lub płodu. Badania epidemiologiczne wskazują, że stosowanie inhibitorów syntezy prostaglandyn we wczesnej ciąży zwiększa ryzyko poronienia, wrodzonych wad serca oraz wrodzonych ubytków przedniej ściany brzucha: całkowite ryzyko wrodzonych wad sercowo-naczyniowych wzrasta z mniej niż 1% do około 1,5%. Uważa się, że ryzyko zwiększa się wraz ze wzrostem dawki i czasu trwania terapii. W I i II trymestrze leku nie należy stosować, jeśli nie jest to bezwzględnie konieczne, a w razie potrzeby należy używać najmniejszej dawki przez możliwie najkrótszy czas.

W III trymestrze wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn mogą wywierać na płód toksyczny wpływ na układ krążenia i oddychania, w tym powodować przedwczesne zamknięcie przewodu tętniczego oraz nadciśnienie płucne, a także zaburzać czynność nerek aż do niewydolności nerek i małowodzia. Pod koniec ciąży możliwe są wydłużenie czasu krwawienia u matki i noworodka oraz zahamowanie czynności skurczowej macicy z opóźnieniem lub wydłużeniem porodu. Dlatego w dawkach 100 mg na dobę i większych kwas acetylosalicylowy w III trymestrze jest przeciwwskazany. Do mleka kobiecego substancja przenika w małych stężeniach, jednak nie należy stosować preparatu w okresie karmienia piersią ze względu na ryzyko zespołu Reye’a u dziecka; duże dawki mogą zaburzać czynność płytek krwi u niemowlęcia.

Działania niepożądane

Główne spodziewane ryzyko wiąże się z krzepnięciem krwi: możliwa jest zwiększona skłonność do krwawień i wydłużenie czasu krwawienia. Obserwowano krwawienia okołooperacyjne, krwiaki, krwawienia z nosa, krwawienia z dróg moczowo-płciowych i dziąseł. Rzadko i bardzo rzadko zgłaszano ciężkie krwawienia – z przewodu pokarmowego oraz wewnątrzczaszkowe, szczególnie u pacjentów z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym i przy jednoczesnym stosowaniu leków wpływających na hemostazę; w pojedynczych przypadkach mogą one zagrażać życiu. Krwawienia, w tym utajone, mogą prowadzić do ostrej lub przewlekłej anemii z osłabieniem, bladością i objawami hipoperfuzji.

• często: objawy dyspeptyczne – zgaga, nudności, wymioty – oraz bóle brzucha;
• rzadko: zmiany zapalne żołądka i jelit, choroba wrzodowa, bardzo rzadko prowadząca do krwawień i perforacji;
• rzadko: przemijające zaburzenia czynności wątroby z podwyższeniem aktywności aminotransferaz;
• bardzo rzadko: zaburzenia czynności nerek;
• bardzo rzadko: hipoglikemia;
• reakcje nadwrażliwości: astma, reakcje skórne, wysypka, pokrzywka, obrzęk, świąd, zaburzenia ze strony serca i układu oddechowego;
• bardzo rzadko: ciężkie reakcje alergiczne, w tym wstrząs anafilaktyczny;
• zawroty głowy i szumy uszne – na ogół jako objawy przedawkowania.

Przedawkowanie

Ze względu na niewielką dawkę substancji czynnej przypadkowe przedawkowanie preparatu jest mało prawdopodobne. Jednak celowe przyjęcie znacznej liczby tabletek może doprowadzić do powstania toksycznych stężeń we krwi, pojawiających się z opóźnieniem – niekiedy do 12 godzin. Przyjęcie dużej liczby tabletek z otoczką dojelitową może doprowadzić do powstania w żołądku trudnego do usunięcia konglomeratu zlepionych tabletek. Szczególnej uwagi wymaga przedawkowanie u osób w podeszłym wieku i u małych dzieci: w tych grupach może zakończyć się zgonem.

Typowe objawy przedawkowania to szumy uszne, hiperwentylacja, gorączka, nudności, wymioty, zaburzenia widzenia, ból głowy i zawroty głowy, splątanie, zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej i elektrolitowej, hipoglikemia, wysypka skórna. W ostrym przedawkowaniu możliwe są majaczenie, drżenia, duszność, obfite pocenie się, pobudzenie i śpiączka. Leczenie ma na celu zmniejszenie wchłaniania leku – usunięcie zawartości żołądka (wywołanie wymiotów lub płukanie, jeśli od przyjęcia nie upłynęła godzina), przyspieszenie wydalania, kontrolę równowagi wodno-elektrolitowej, normalizację temperatury ciała i oddychania.

Jak uzyskać receptę na Acard® 150 mg online

Do uzyskania recepty na Acard® 150 mg konieczna jest konsultacja lekarska: lek jest zwykle stosowany długotrwale, ma szeroką listę przeciwwskazań i istotnie wchodzi w interakcje z antykoagulantami, niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi oraz metotreksatem. Lekarz zbierze szczegółowy wywiad sercowo-naczyniowy, oceni stan żołądka i nerek, a także sprawdzi listę przyjmowanych leków.

Konsultacja online pozwala omówić te kwestie zdalnie, a w razie istnienia wskazań lekarz wystawia e-receptę, którą można zrealizować w wybranej aptece.