Acodin 150 Junior: skład i postać farmaceutyczna
Acodin 150 Junior jest dostępny w postaci syropu do stosowania doustnego. W 5 ml syropu znajduje się 7,5 mg dekstrometorfanu bromowodorku i 50 mg dekspantenolu. To połączenie dwóch substancji o różnych zadaniach: pierwsza hamuje odruch kaszlu, działając na poziomie ośrodkowego układu nerwowego, druga uczestniczy w procesach przemiany materii i w odbudowie błony śluzowej dróg oddechowych.
Płynna postać leku została wybrana nieprzypadkowo: syrop pozwala odmierzyć dawkę z dokładnością do mililitra, a więc dobrać ją zarówno dorosłemu, jak i dziecku w wieku szkolnym. W skład syropu wchodzi sacharoza — 2,625 g w każdych 5 ml. Powinni o tym pamiętać pacjenci z cukrzycą, a także osoby z rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami przemiany węglowodanów, u których lek nie jest odpowiedni.
Jak działa Acodin 150 Junior
Dekstrometorfan to substancja przeciwkaszlowa działająca ośrodkowo. Wpływa na ośrodek kaszlu położony w rdzeniu przedłużonym i podwyższa próg odruchu kaszlowego: podrażnienie, które wcześniej wywoływało napad kaszlu, przestaje go wyzwalać. W dawkach terapeutycznych dekstrometorfan nie hamuje oddychania i nie zaburza pracy aparatu rzęskowego oskrzeli, czyli nie przeszkadza w naturalnym oczyszczaniu dróg oddechowych ze śluzu.
Działanie rozwija się dość szybko: po podaniu doustnym efekt przeciwkaszlowy pojawia się po 15–30 minutach i utrzymuje się 5–6 godzin — tym właśnie tłumaczy się zalecana częstość podawania. Dekspantenol w organizmie łatwo utlenia się do kwasu pantotenowego, który wchodzi w skład koenzymu A. Poprzez udział w procesach acetylacji odgrywa on istotną rolę w przemianie materii, w tym w regeneracji błon śluzowych dróg oddechowych.
Wskazania do stosowania
Acodin 150 Junior stosuje się w leczeniu objawowym suchego kaszlu o różnym pochodzeniu — czyli kaszlu niezwiązanego z zaleganiem wydzieliny w drogach oddechowych. Chodzi o kaszel nieproduktywny, wyczerpujący, który nie przynosi ulgi i nie spełnia pożytecznej roli w oczyszczaniu oskrzeli.
Rozróżnienie między kaszlem suchym a mokrym ma zasadnicze znaczenie: jeżeli kaszlowi towarzyszy odkrztuszanie znacznej ilości wydzieliny, nie należy go hamować. Właśnie dlatego decyzję o zastosowaniu leku i o czasie jego przyjmowania podejmuje lekarz, po uprzedniej ocenie charakteru kaszlu.
Sposób stosowania i dawkowanie
Butelka syropu jest wyposażona w przyrząd miarowy, którym należy odmierzać dawkę: zwykłą łyżką stołową nie da się uzyskać wymaganej dokładności. Pokarm nie wpływa na wchłanianie dekstrometorfanu, dlatego syrop można przyjmować zarówno w trakcie posiłku, jak i niezależnie od posiłków.
| Wiek | Dawka jednorazowa | Maksymalna częstość |
|---|---|---|
| Dorośli i dzieci powyżej 12 lat | 10 ml syropu | do 4 razy na dobę |
| Dzieci w wieku 6–12 lat | 5 ml syropu | do 4 razy na dobę |
U pacjentów ze znacznymi zaburzeniami czynności nerek lub wątroby dawkę należy zmniejszyć albo wydłużyć odstępy między dawkami; konkretny schemat ustala lekarz. Taka sama ostrożność jest potrzebna u osób wolno metabolizujących z udziałem enzymu CYP2D6 oraz u tych, które jednocześnie przyjmują inhibitory tego enzymu.
Przeciwwskazania
Leku nie stosuje się w przypadku nadwrażliwości na dekstrometorfan, dekspantenol lub którąkolwiek substancję pomocniczą syropu. Nie jest on również zgodny z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO): leku nie podaje się ani osobom przyjmującym takie leki obecnie, ani tym, które przyjmowały je w ciągu ostatnich 14 dni.
Kolejne dwa przeciwwskazania wiążą się z oddychaniem: to niewydolność oddechowa lub ryzyko jej wystąpienia, a także astma oskrzelowa. W tych stanach hamowanie odruchu kaszlowego jest niepożądane, dlatego leku nie stosuje się niezależnie od tego, jak dokuczliwy wydaje się kaszel.
Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Dekstrometorfan hamuje kaszel, ale nie usuwa jego przyczyny. Kaszel jest objawem choroby, dlatego jeśli nie ustępuje w ciągu 7 dni lub powraca mimo leczenia, a także jeśli chorobie towarzyszy gorączka, ból głowy lub wysypka, konieczne jest ustalenie przyczyny kaszlu i dobranie odpowiedniego leczenia. Leku nie stosuje się w chorobach dróg oddechowych przebiegających z wytwarzaniem zwiększonej ilości śluzu, na przykład w zapaleniu oskrzeli.
- szczególna ostrożność u młodzieży i młodych dorosłych, a także u pacjentów, u których w wywiadzie występowało nadużywanie leków lub substancji psychoaktywnych: przypadki nadużywania dekstrometorfanu zostały zarejestrowane;
- zmniejszenie dawki lub wydłużenie odstępów między dawkami przy znacznej niewydolności nerek albo wątroby;
- całkowita rezygnacja z alkoholu na czas leczenia — dekstrometorfan nasila hamujące działanie alkoholu na ośrodkowy układ nerwowy;
- uwzględnienie zawartości sacharozy, 2,625 g w 5 ml syropu, u pacjentów z cukrzycą;
- rezygnacja z leku przy dziedzicznej nietolerancji fruktozy, zespole złego wchłaniania glukozy i galaktozy, niedoborze sacharazy-izomaltazy;
- ostrożność przy wolnym metabolizmie CYP2D6 oraz przy jednoczesnym przyjmowaniu inhibitorów tego enzymu.
Dekstrometorfan jest metabolizowany przez wątrobowy cytochrom P450 2D6, którego aktywność jest uwarunkowana genetycznie: u około 10% populacji ten metabolizm jest słaby. U takich pacjentów, podobnie jak u przyjmujących inhibitory CYP2D6, działanie leku może okazać się silniejsze i dłuższe. W dawkach terapeutycznych lek nie zmniejsza sprawności psychofizycznej, zdolności prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn; w dawkach większych niż zalecane działa hamująco na ośrodkowy układ nerwowy.
Interakcje z innymi lekami
Dekstrometorfanu nie wolno stosować jednocześnie z inhibitorami MAO, a także przez 14 dni po zakończeniu leczenia takimi lekami. Jednoczesne podanie może wywołać objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego: zawroty głowy, pobudzenie, znaczny wzrost temperatury ciała, nudności, drżenie mięśni i wzrost ciśnienia tętniczego. Ponadto dekstrometorfan nasila hamujący wpływ alkoholu na ośrodkowy układ nerwowy, dlatego na czas leczenia wyklucza się napoje alkoholowe.
Dekstrometorfan jest metabolizowany przez enzym CYP2D6 i podlega intensywnemu metabolizmowi pierwszego przejścia. Silne inhibitory tego enzymu — fluoksetyna, paroksetyna, chinidyna, terbinafina — mogą wielokrotnie zwiększyć stężenie dekstrometorfanu w organizmie; w połączeniu z chinidyną może ono wzrosnąć nawet 20-krotnie. Zwiększa to ryzyko działań toksycznych: pobudzenia, dezorientacji, drżenia, bezsenności, biegunki i zahamowania oddychania, a także rozwoju zespołu serotoninowego. Podobnie na metabolizm wpływają amiodaron, flekainid, propafenon, sertralina, bupropion, metadon, cynakalcet, haloperydol, perfenazyna i tiorydazyna. Jeżeli jednoczesne stosowanie jest konieczne, stan pacjenta się monitoruje, a dawkę dekstrometorfanu może być konieczne zmniejszyć.
Ciąża i karmienie piersią
Nie ma dobrze udokumentowanych badań nad bezpieczeństwem stosowania leku w ciąży. Dlatego można go zastosować u przyszłej matki tylko wtedy, gdy w opinii lekarza korzyść dla niej przeważa nad potencjalnym ryzykiem dla płodu. Nie należy samodzielnie rozpoczynać przyjmowania syropu w czasie ciąży.
Nie wiadomo, czy lek przenika do mleka kobiecego, dlatego kobiety karmiące piersią nie powinny go stosować. Jeżeli leczenie przeciwkaszlowe jest jednak konieczne, wybór leku i kwestia kontynuowania karmienia piersią pozostają w gestii lekarza.
Działania niepożądane
Po wprowadzeniu leku do obrotu zarejestrowano działania niepożądane, których częstości na podstawie dostępnych danych nie da się określić. Większość z nich należy albo do objawów alergicznych, albo do wpływu na układ nerwowy. Na osobną uwagę zasługuje dystonia — ruchy mimowolne, które częściej obserwowano u dzieci.
- skórne reakcje alergiczne: wysypka ze świądem, pokrzywka, trwałe wykwity polekowe;
- obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli i reakcja anafilaktyczna;
- zaburzenia psychiczne o charakterze psychotycznym, w tym omamy i splątanie;
- ruchy mimowolne (dystonia), zwłaszcza u dzieci;
- senność, zawroty głowy pochodzenia obwodowego lub ośrodkowego;
- uczucie pustki w głowie, zmęczenie, niewyraźna mowa, oczopląs.
Najbardziej niebezpieczne są reakcje typu natychmiastowego — reakcja anafilaktyczna, obrzęk naczynioruchowy i skurcz oskrzeli: w razie ich wystąpienia należy natychmiast przerwać przyjmowanie leku i zwrócić się po pomoc medyczną. Pojawienie się u dziecka ruchów mimowolnych, omamów lub splątania również wymaga przerwania przyjmowania i oceny lekarskiej.
Przedawkowanie
W razie przedawkowania dekstrometorfanu możliwe są pobudzenie, zaburzenia i splątanie świadomości, stan dezorientacji, a także objawy neurologiczne: senność, zawroty głowy, uczucie pustki w głowie, zmęczenie, niewyraźna mowa, ataksja i oczopląs. Występują nudności i wymioty, a także zaburzenia psychotyczne z omamami. Bardzo duże dawki mogą wywołać zahamowanie oddychania z jego zwolnieniem — to najgroźniejszy objaw przedawkowania.
Leczenie przedawkowania jest objawowe. Można wykonać płukanie żołądka. Donoszono o skutecznym zastosowaniu naloksonu jako swoistego antagonisty dekstrometorfanu w przedawkowaniu u dzieci. We wszystkich przypadkach przyjęcia dawki większej niż zalecona należy jak najszybciej zwrócić się po pomoc medyczną.
Jak otrzymać receptę na Acodin 150 Junior online
Aby otrzymać receptę na Acodin 150 Junior, konieczna jest konsultacja lekarska: lek nie jest zgodny z inhibitorami MAO, jest przeciwwskazany w astmie oskrzelowej i niewydolności oddechowej, a dawka zależy od wieku oraz od stanu nerek i wątroby. Lekarz ustali charakter i czas trwania kaszlu, choroby współistniejące i wszystkie przyjmowane leki.
Konsultacja online pozwala omówić te kwestie zdalnie, a przy istnieniu wskazań lekarz wystawia e-receptę, którą można zrealizować w dogodnej dla pacjenta aptece.
