Abiraterone G.L. Pharma: skład i postać farmaceutyczna
Lek jest dostępny w tabletkach o dwóch mocach: jedna tabletka zawiera 250 mg lub 500 mg octanu abirateronu. Dawka dobowa jest taka sama dla obu mocy i tworzy ją odpowiednia liczba tabletek, co daje lekarzowi możliwość wyboru wygodnego dla pacjenta wariantu przyjmowania.
W skład tabletek wchodzi laktoza, dlatego lek nie jest odpowiedni dla pacjentów z rzadką dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy i galaktozy. Ponadto cztery tabletki zawierają ponad 1 mmol (27,2 mg) sodu — powinny to uwzględnić osoby stosujące dietę o małej zawartości sodu.
Jak działa Abiraterone G.L. Pharma
Octan abirateronu przekształca się w organizmie w abirateron — inhibitor biosyntezy androgenów. Abirateron wybiórczo hamuje enzym CYP17, wykazujący aktywność 17α-hydroksylazy i liazy C17,20. Enzym ten jest niezbędny do powstawania androgenów w jądrach, nadnerczach oraz w tkance nowotworowej gruczołu krokowego: przekształca on pregnenolon i progesteron w prekursory testosteronu — DHEA i androstendion.
Androgenowrażliwy rak gruczołu krokowego odpowiada na leczenie obniżające stężenie androgenów. Jednak terapia hamowania androgenów — agoniści LHRH lub orchidektomia — zmniejsza wytwarzanie androgenów wyłącznie w jądrach i nie wpływa na ich powstawanie w nadnerczach i w samym nowotworze. Abirateron zamyka również te źródła: w skojarzeniu z agonistami LHRH lub po orchidektomii obniża stężenie testosteronu w osoczu do wartości niewykrywalnych. Odwrotną stroną mechanizmu jest to, że zahamowanie CYP17 nasila wytwarzanie mineralokortykosteroidów w nadnerczach, co wyjaśnia charakterystyczne działania niepożądane.
Wskazania do stosowania
Lek przepisuje się dorosłym mężczyznom i zawsze w skojarzeniu z prednizonem lub prednizolonem. Jest wskazany w nowo rozpoznanym hormonowrażliwym raku gruczołu krokowego wysokiego ryzyka z przerzutami — w tym przypadku dołącza się go do terapii hamowania androgenów.
Drugi kierunek to oporny na kastrację rak gruczołu krokowego z przerzutami. Tutaj lek stosuje się u mężczyzn bez objawów lub z objawami o niewielkim nasileniu po niepowodzeniu deprywacji androgenowej, gdy chemioterapia nie jest jeszcze klinicznie wskazana, a także u mężczyzn, u których choroba postępuje w trakcie lub po chemioterapii z docetakselem.
Sposób stosowania i dawkowanie
Lek powinien przepisywać lekarz odpowiedniej specjalizacji. Zalecana dawka to 1000 mg (dwie tabletki po 500 mg) raz na dobę w jednym podaniu. Tabletki przyjmuje się nie mniej niż 1 godzinę przed posiłkiem lub nie wcześniej niż 2 godziny po nim, połyka w całości i popija wodą: przyjmowanie razem z pokarmem zwiększa całkowitą ekspozycję organizmu na abirateron. W hormonowrażliwym raku z przerzutami lek łączy się z 5 mg prednizonu lub prednizolonu na dobę, w opornym na kastrację — z 10 mg na dobę. U mężczyzn, którzy nie przeszli kastracji chirurgicznej, kontynuuje się kastrację farmakologiczną analogami gonadoliberyny. W razie pominięcia dawki dobowej leku lub kortykosteroidu leczenie wznawia się zwykłą dawką następnego dnia.
Monitorowanie w trakcie leczenia
| Co się kontroluje | Jak często |
|---|---|
| Aktywność aminotransferaz w surowicy | przed rozpoczęciem terapii, następnie co 2 tygodnie przez 3 miesiące, potem co miesiąc |
| Ciśnienie tętnicze, potas w surowicy, zatrzymanie płynów | co miesiąc |
| Te same parametry przy istotnym ryzyku zastoinowej niewydolności serca | co 2 tygodnie przez 3 miesiące, potem co miesiąc |
| Potas przy istniejącej lub powstałej hipokaliemii | utrzymywać na poziomie nie niższym niż 4,0 mmol/l |
Kiedy zmniejsza się dawkę lub przerywa leczenie
Przy toksyczności stopnia 3. i wyższego, w tym nadciśnieniu tętniczym, hipokaliemii i obrzękach, leczenie wstrzymuje się i wznawia dopiero po zmniejszeniu nasilenia objawów do stopnia 1. lub do poziomu wyjściowego. Jeśli aktywność AlAT lub AspAT przekroczyła górną granicę normy ponad 5-krotnie, przyjmowanie natychmiast się przerywa; po powrocie prób wątrobowych do wartości wyjściowych terapię można kontynuować w zmniejszonej dawce 500 mg (jedna tabletka) raz na dobę, kontrolując aminotransferazy nie rzadziej niż raz na 2 tygodnie przez 3 miesiące, a dalej co miesiąc. Ponowna hepatotoksyczność przy dawce 500 mg wymaga zakończenia leczenia, a przekroczenie normy ponad 20-krotnie — ostatecznego odstawienia bez wznawiania. Przy łagodnym zaburzeniu czynności wątroby (klasa A wg Childa-Pugha) oraz przy zaburzeniu czynności nerek modyfikacja dawki nie jest potrzebna, przy ciężkim uszkodzeniu wątroby (klasa C) leku się nie stosuje. W praktyce pediatrycznej lek nie jest stosowany.
Przeciwwskazania
Leku nie stosuje się przy nadwrażliwości na substancję czynną lub którykolwiek ze składników pomocniczych, a także przy ciężkim zaburzeniu czynności wątroby odpowiadającym klasie C według klasyfikacji Childa-Pugha.
Jest on przeciwwskazany u kobiet, które są w ciąży lub mogą być w ciąży. Przeciwwskazane jest również łączenie leku z prednizonem lub prednizolonem jednocześnie z chlorkiem radu-223.
Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Z powodu zahamowania CYP17 lek może wywoływać nadciśnienie tętnicze, hipokaliemię i zatrzymanie płynów wskutek zwiększenia stężenia mineralokortykosteroidów; jednoczesne przyjmowanie kortykosteroidu hamuje wydzielanie ACTH i zmniejsza częstość oraz nasilenie tych reakcji. Przed rozpoczęciem terapii niewydolność serca należy wyleczyć i zoptymalizować pracę serca, a nadciśnienie, hipokaliemię i zatrzymanie płynów — skorygować. U pacjentów z istotnym ryzykiem zastoinowej niewydolności serca przed rozpoczęciem leczenia celowa jest ocena czynności serca, na przykład za pomocą echokardiografii, a przy jej znacznym pogorszeniu należy rozważyć przerwanie terapii.
- ostrożność przy chorobach sercowo-naczyniowych w wywiadzie, ciężkiej lub niestabilnej dławicy piersiowej, niedawnym zawale mięśnia sercowego, komorowych zaburzeniach rytmu i ciężkim zaburzeniu czynności nerek;
- ostrożność przy stanach, które mogą ulec pogorszeniu wskutek wzrostu ciśnienia, obniżenia stężenia potasu lub zatrzymania płynów, w tym przy przyjmowaniu glikozydów nasercowych;
- znaczne zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych aż do rzadkich przypadków ostrej niewydolności wątroby i piorunującego zapalenia wątroby, niekiedy zakończonych zgonem;
- obserwacja objawów niewydolności kory nadnerczy przy odstawianiu prednizonu lub prednizolonu oraz możliwe zwiększenie dawki kortykosteroidu w sytuacjach stresowych;
- zmniejszenie gęstości tkanki kostnej, które może się nasilać przy skojarzeniu z glikokortykosteroidami;
- częsta kontrola stężenia glukozy we krwi u pacjentów z cukrzycą, ponieważ glikokortykosteroidy nasilają hiperglikemię;
- przypadki miopatii, a u części pacjentów rabdomiolizy z niewydolnością nerek, głównie w pierwszym miesiącu leczenia;
- rezygnacja z jednoczesnego przyjmowania silnych induktorów CYP3A4, jeśli istnieje alternatywne leczenie.
U mężczyzn, którzy wcześniej otrzymywali ketokonazol z powodu raka gruczołu krokowego, odpowiedź na terapię może okazać się słabsza. Bezpieczeństwa i skuteczności jednoczesnego stosowania z chemioterapią cytotoksyczną nie ustalono. U mężczyzn z opornym na kastrację rakiem gruczołu krokowego z przerzutami, w tym przyjmujących ten lek, możliwe są niedokrwistość i zaburzenia czynności seksualnych. Na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn lek nie wpływa lub wpływa nieznacznie.
Interakcje z innymi lekami
Przyjmowanie z posiłkiem znacznie zwiększa wchłanianie octanu abirateronu, a bezpieczeństwa i skuteczności takiego przyjmowania nie ustalono, dlatego nie wolno łączyć leku z pokarmem. U zdrowych ochotników wcześniejsze sześciodniowe podawanie ryfampicyny w dawce 600 mg na dobę zmniejszało średnią wartość AUC abirateronu w osoczu o 55%, dlatego w trakcie terapii należy unikać silnych induktorów CYP3A4 — fenytoiny, karbamazepiny, ryfampicyny, ryfabutyny, ryfapentyny, fenobarbitalu i preparatów dziurawca — o ile nie ma alternatywnego leczenia. Silny inhibitor CYP3A4, ketokonazol, nie wywierał istotnego klinicznie wpływu na farmakokinetykę abirateronu.
Abirateron hamuje wątrobowe enzymy CYP2D6 i CYP2C8: przy jednoczesnym stosowaniu całkowita ekspozycja na dekstrometorfan zwiększała się około 2,9 raza, a AUC pioglitazonu — o 46%. Dlatego konieczna jest ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leków metabolizowanych przez CYP2D6, zwłaszcza o wąskim indeksie terapeutycznym — metoprololu, propranololu, dezypraminy, wenlafaksyny, haloperidolu, rysperydonu, propafenonu, flekainidu, kodeiny, oksykodonu i tramadolu; dawkę takich leków może być konieczne zmniejszyć. Ponieważ deprywacja androgenowa sama może wydłużać odstęp QT, ostrożność jest potrzebna także przy skojarzeniu z lekami wydłużającymi ten odstęp: lekami przeciwarytmicznymi klasy IA i III, metadonem, moksyfloksacyną, lekami przeciwpsychotycznymi. Spironolakton wiąże się z receptorem androgenowym i może zwiększać stężenie PSA, dlatego jego jednoczesne stosowanie nie jest zalecane.
Ciąża i karmienie piersią
Lek jest przeznaczony wyłącznie dla mężczyzn. Danych dotyczących stosowania u kobiet w ciąży brak; u kobiet w wieku rozrodczym nie jest stosowany, a u kobiet w ciąży i mogących zajść w ciążę jest przeciwwskazany. Badania na zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ na czynność rozrodczą.
Nie wiadomo, czy abirateron i jego metabolity są wykrywane w nasieniu, dlatego przy kontaktach seksualnych z kobietą w ciąży obowiązkowe jest stosowanie prezerwatywy. Jeśli partnerka jest w wieku rozrodczym, prezerwatywę stosuje się jednocześnie z inną skuteczną metodą antykoncepcji. U szczurów abirateron wpływał na płodność samców i samic, ale wpływ ten był całkowicie odwracalny.
Działania niepożądane
Według zbiorczych danych z badań III fazy u nie mniej niż 10% pacjentów odnotowano obrzęki obwodowe, hipokaliemię, nadciśnienie tętnicze, zakażenia dróg moczowych oraz zwiększenie aktywności AlAT i AspAT. Do innych istotnych reakcji zalicza się choroby serca, hepatotoksyczność, złamania i alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych. Spodziewane reakcje mineralokortykosteroidowe występowały częściej niż w grupie placebo: hipokaliemia u 18% wobec 8%, nadciśnienie tętnicze u 22% wobec 16%, obrzęki obwodowe u 23% wobec 17%.
- bardzo często: obrzęki obwodowe, hipokaliemia, nadciśnienie tętnicze, zakażenia dróg moczowych, biegunka, zwiększenie aktywności AlAT i AspAT;
- często: niewydolność serca, dławica piersiowa, migotanie przedsionków, tachykardia;
- często: posocznica, hipertriglicerydemia, niestrawność, wysypka, krwiomocz, złamania;
- niezbyt często: niewydolność kory nadnerczy, inne zaburzenia rytmu, miopatia, rabdomioliza;
- rzadko: piorunujące zapalenie wątroby, ostra niewydolność wątroby, alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych;
- częstość nieznana: zawał mięśnia sercowego, wydłużenie odstępu QT, reakcje anafilaktyczne.
Hepatotoksyczność stopnia 3. i 4. rejestrowano u około 6% pacjentów, z reguły w pierwszych 3 miesiącach leczenia, a w badaniu 3011 — u 8,4%. Częstość i nasilenie działań niepożądanych były większe u pacjentów z wyjściowo obniżonym stanem sprawności oraz u mężczyzn w wieku 75 lat i starszych. U pacjentów z wyjściowo zwiększoną aktywnością AlAT lub AspAT odchylenia prób wątrobowych występowały częściej; przy przekroczeniu normy ponad 5-krotnie albo przy zwiększeniu stężenia bilirubiny ponad 3-krotnie przyjmowanie wstrzymywano lub przerywano, a u zdecydowanej większości wskaźniki wracały do normy. Mechanizm hepatotoksyczności nie został ustalony, a bezpieczeństwo ponownego zastosowania leku po przekroczeniu normy ponad 20-krotnie jest nieznane.
Przedawkowanie
Informacje o przedawkowaniu octanu abirateronu u ludzi są ograniczone, swoistej odtrutki nie ma. W razie przedawkowania leczenie się przerywa i przechodzi do ogólnej terapii podtrzymującej.
Obserwacja skierowana jest przede wszystkim na te zaburzenia, które są właściwe dla leku również w zwykłych dawkach: kontroluje się rytm serca pod kątem zaburzeń rytmu, stężenie potasu i objawy zatrzymania płynów, a także ocenia czynność wątroby.
Jak otrzymać receptę na Abiraterone G.L. Pharma online
Abiraterone G.L. Pharma to przeciwnowotworowy lek na receptę, który przyjmuje się ściśle na czczo, wyłącznie razem z prednizonem lub prednizolonem i pod regularną kontrolą laboratoryjną, dlatego przepisuje go lekarz odpowiedniej specjalizacji. Podczas konsultacji online lekarz ustala rozpoznanie, wcześniejsze leczenie, stan wątroby i układu sercowo-naczyniowego, a także pełną listę przyjmowanych leków.
Jeśli wskazania są potwierdzone, a przeciwwskazań nie ma, lekarz wystawia receptę elektroniczną do zrealizowania w wybranej aptece i wyjaśnia, jakie badania i z jaką częstotliwością będą potrzebne w trakcie terapii.
